Η Ρούλα είναι το «νέο τηλεοπτικό φαινόμενο», σύμφωνα με πανε­πιστημιακούς του Παντείου. «Το φαινόμενο του ανθρώπου που εί­ναι τόσο πολύ εξαρτημένη η προσωπική του ζωή από την τηλεό­ραση, ώστε δεν διστάζει να την αναγάγει σε αξία προκειμένου να προβάλλεται. Με οποιοδήποτε τίμημα». Η ιστορία της με τα media ξεκίνησε κάπως έτσι.

Γιατί βγαίνετε στην τηλεόραση;

Αυτό που βιώνω εγώ τώρα πιστεύω πως το ζει ένας πολύ μεγάλος αριθμός Ελληνί­δων, είναι αυτές που έχουν μικρότερο ηλι­κιακά σύντροφο ή αλλοδαπό άντρα. Δεν είναι απαραίτητο να υπάρχει γάμος, μπο­ρεί και μια απλή σχέση, απλά αυτές δεν τολ­μούν να βγουν και να το πουν δημόσια όπως εγώ. Ο δεύτερος λόγος που βγαίνω στην τη­λεόραση είναι επειδή θεωρώ ότι με τον κό­σμο δεν πρέπει να μοιράζομαι μόνο τη χαρά μου, πρέπει να μοιράζομαι και τη λύπη μου.

Πιστεύετε ότι ο σύζυγός σας σας αγάπησε;

Όχι, δεν με αγάπησε. Ποτέ δεν μου είπε «Σ' αγαπώ». Αλλά με σεβάστηκε, με εκτίμησε, με πονάει και με λυπάται. Αυτά μου αρκούν.

Ο οίκτος είναι αρνητικό συναίσθημα.

Έχετε δίκιο. Αισθάνομαι πολύ άσχημα που εκλιπαρώ τον οίκτο του, γιατί την αγάπη του δεν έχω τα προσόντα να τη ζητήσω. Μόνο μία καρδιά έχω να του δώσω, η οποία -δυ­στυχώς- δεν είναι αρκετή, είναι μία γέρικη καρδιά. (κλαίει με αναφιλητά) Έκανα λάθος που προχώρησα στο γάμο, αλλά πιστεύω ότι αυτό το παλικάρι έχει στην καρδιά του αγνά συναισθήματα για μένα.

Για ποιο λόγο πιστεύετε εσείς ότι σας παντρεύτηκε;

Για μια καλύτερη ζωή, για να αποκτήσει χρήματα και μια καλύτερη εργασία. Δεν είναι κακό.

Αυτό λέγεται «εκμετάλλευση», κυρία Βροχοπούλου.

Το γεγονός ότι δεν χρησιμοποιεί το όνομά μου για να κάνει φωτογραφήσεις, να κά­νει δηλώσεις και να βγαίνει στα κανάλια, όπως επανειλημμένως του έχουν ζητήσει συνάδελφοί σας, τον εξυψώνει ακόμη πε­ρισσότερο στα μάτια μου. Το κακό σε όλη αυτή την ιστορία είναι ότι έχω χάσει το γιο μου, που είναι ό,τι πολυτιμότερο έχω στη ζωή μου. Τον έχει ενοχλήσει πάρα πολύ η έκθεσή μου στην τηλεόραση.

Τι είδους παιδικά τραύματα έχετε;

Γεννήθηκα από γονείς που δυστυχώς δι­έφεραν πολύ μεταξύ τους. Ο πατέρας μου ήταν αρκετά ευκατάστατος και ζούσε με την αδελφή του στο Κολωνάκι. Στο σπίτι τους πήγε να δουλέψει η μητέρα μου ως καθαρίστρια και έμεινε έγκυος σ' εμένα. Ή γάμος ή φυλακή περίμενε τον πατέρα μου, επειδή η μητέρα μου ήταν ανήλικη. Ο πατέρας μου προτίμησε το γάμο, αλλά επειδή ουσιαστικά δεν τον ήθελε γινόταν βίαιος. Για κάποιο χρονικό διάστημα έμε­να με τον πατέρα μου στο Κολωνάκι, αλλά μου έλειπε η μητέρα μου, που την είχε δι­ώξει από το σπίτι. Τελικά, η μητέρα μου με δικαστική απόφαση κατάφερε να με πάρει απ' αυτόν και ξεκινήσαμε να ζούμε μόνες μας -πολύ φτωχικά- σε παράγκα. Στα 8 μου χρόνια, θυμάμαι, έψαχνα στα σκουπίδια να βρω φαγητό για να φάμε. Τον πατέρα μου δεν μπόρεσα ποτέ να τον αγαπήσω, ίσως γι' αυτό να μην παντρεύ­τηκα ποτέ μεγαλύτερό μου άντρα, για να μη μου θυμίζει τον πατέρα μου. Όλα αυτά με έκαναν να μην έχω εμπιστοσύνη στον εαυτό μου.

Πώς αποκτήσατε μετά τόσα χρήματα;

Από τύχη. Κέρδισα πριν από είκοσι χρόνια πολλά χρήματα από ένα λαχείο στην Αμερική και φρόντισα να τα επενδύσω σωστά αγοράζοντας γη. Σήμερα όλα αυτά έχουν πολύ μεγαλύτερη αξία. Στη ζωή μου ήμουν πολύ τυχερή στα χρήματα, αλλά πολύ άτυ­χη με τους άντρες. Έκανα τρεις γάμους και οι τρεις έληξαν άδοξα. Τι να τα κάνω τα λε­φτά; Θα προτιμούσα να μην είχα τίποτα και να είχα μια όμορφη, ζεστή οικογένεια.

Ποιος φταίει που χωρίσατε και τις τρεις φορές;

Εγώ. Και οι τρεις σύζυγοι ήταν νεότεροι: Ο πρώτος κατά 10 χρόνια, ο άλλος 17, ο τρίτος 29. Πώς να κρατήσουν; Καμιά φορά σκέ­φτομαι ότι αγαπάω τόσο πολύ τα παιδιά -έχω μέσα μου πολύ ανεπτυγμένο το ένστι­κτο της μητρότητας- και έτσι θέλω να είμαι και η μαμά σε μια σχέση, πράγμα που -το αντιλαμβάνομαι- είναι λάθος. Προσπά­θησα να αγαπήσω και μεγάλους άντρες, αλλά κάτι γινόταν και δεν προχωρούσε η ιστορία.

Πώς γνωριστήκατε με τον Φραν;

Χρειαζόμουν έναν αλουμινά για το ακίνη­το που έχω στον Πόρο. Μόλις τον είδα στη θάλασσα, τον ερωτεύτηκα κεραυνοβόλα! Αυτός ήταν το πεπρωμένο μου.

Πώς είναι η καθημερινότητά σας;

Προσπαθώ να κοιμηθώ κατά τις 12.00, δεν με παίρνει ο ύπνος και σηκώνομαι απ' το κρεβάτι στις 6.00 το πρωί. Μετά ξε­κινώ τα τηλεφωνήματα στους συγγενείς του άντρα μου στην Αλβανία, μιλάω με δημοσιογράφους και κλαίω. Τον ίδιο δεν τολμώ να τον πάρω τηλέφωνο, γιατί δεν θα μου το απαντήσει και αυτό θα με κάνει ακόμη χειρότερα.

Εισπράξατε αγάπη στη ζωή σας;

Όχι. Από κανέναν. (κλαίει με αναφιλητά) Νομίζω ούτε από το ίδιο μου το παιδί.

Έχετε σκεφτεί πώς θα είναι το μέλλον σας;

Είμαι σίγουρη πως θα ξεψυχήσω σε κάποιο γηροκομείο. Μόνη μου. Το ξέρω, θα χάσω και τον άντρα μου και το γιο μου ολοκλη­ρωτικά. Φταίω εγώ που δεν παίρνω αγά­πη, γιατί δεν αγαπώ η ίδια τον εαυτό μου, τον υποβάλλω σε μεγάλη δοκιμασία και ταλαιπωρία.

Επισκεφθήκατε ποτέ ψυχολόγο;

Δεν μου χρειάζεται ψυχίατρος, αγά­πη θέλω. Έχω σώας τα φρένας. Συντρο­φιά και αγάπη θέλω! Να γυρίζει το κλει­δί στην πόρτα και να ξέρω ότι μπήκε στο σπίτι ο άντρας μου ή ο γιος μου. Πήγα με το γιο μου στο Ρέθυμνο και μου έλε­γε «Φύγε, φύγε, ντρέπομαι για σένα, δεν μπορώ να σε εμφανίσω!». Ντρέπεται πολύ για μένα και όλο αυτό με πληγώνει. (κλαίει) Δεν τον ενδιαφέρουν τα χρήματα ούτε τα ακίνητα, τώρα θέλει να αποποιη­θεί και τα καταστήματα που του έγραψα στο όνομά του. Θέλει να σπουδάσει μόνο με τη σύνταξη της γιαγιάς του.

Πώς αισθάνεστε τώρα με όλα αυτά που γίνονται;

Άσχημα. Πολύ άσχημα. (κλαίει για πέ­ντε λεπτά) Δεν έχω όνειρα ούτε ελπίδα, εί­μαι πολύ άδεια. Έχω κάνει και τη διαθήκη μου και αφήνω στο σύζυγό μου πολύ πε­ρισσότερα από όσα ζητάει. Νομίζω ότι δεν έχω πολλή ζωή ακόμη, έχω αυτό το προαί­σθημα. Από το πολύ κλάμα όλο και κάποιο κακό θα μου συμβεί, κάποιο εγκεφαλικό, κάποια ανακοπή καρδιάς. Δεν σιτίζομαι καλά, δεν κοιμάμαι καλά. Δεν μπορώ να συγκεντρωθώ, δεν μπορώ να σταθώ στα πόδια μου. Γιατί, Θεέ μου; Δεν έχω κι εγώ δικαίωμα στην ευτυχία;

Περισσότερες λεπτομέρειες στο Down Town που κυκλοφορεί.