Επικίνδυνα αυθόρμητος, σατανικά καίριος με τα λόγια, προκλητικά σατιρικός και αφοπλιστικά αστείος, ο Λάκης Λαζόπουλος κλείνει κάθε Τρίτη τους ανθρώπους στα σπίτια τους για να τους βάλει μπροστά σε έναν καθρέφτη. Η κοινωνία βλέπει οικειοθελώς τον εαυτό της όπως είναι και γελάει ακομπλεξάριστα.

 

Όταν καθίσαμε να κάνουμε αυτήν τη συνέντευξη, είπε ότι μπορώ να τον ρωτήσω ό,τι θέλω. Σπάνια ξεκινάς με αυτή την προϋπόθεση όταν έχεις απέναντί σου ένα σταρ από αυτούς που συνήθως νομίζουν ότι έχουν το δικαίωμα να σου υπαγορεύσουν και το «και». «Δεν υπάρχουν θέματα ταμπού για μένα, έτσι τα λέτε εσείς οι δημοσιογράφοι. Υπάρχουν, όμως, πράγματα που είναι μόνο δικά μου και δεν τα σκορπάω».

Γιατί τώρα αυτή η τεράστια τηλεθέαση (η εκπομπή του πιάνει νούμερα έως και 50%) και όχι πέρυσι;

Δεν συμβαίνει, νομίζω, τίποτα διαφορετικό γιατί και πέρυσι στο δρόμο που κυκλοφορούσα την ίδια απήχηση ένιωθα πως είχα.

Πότε νομίζεις ήταν η πιο κακή σου στιγμή;

Την περίοδο 2000-2003 όταν έπεσα σε κατάθλιψη και σκεφτόμουν σοβαρά να αποσυρθώ παρά το γεγονός ότι έκοβα εισιτήρια και είχα επιτυχίες όπως το «Και Αέρα στα Πανιά μας», που γινόταν σκοτωμός.

Θα μπορούσαμε να πούμε ότι τη μελαγχολία σου...

Δεν ήταν μελαγχολία. Ήταν βαριά κατάθλιψη.

Την κατάθλιψη, λοιπόν, μήπως την επιδείνωσε το τέλος των «Δέκα Μικρών Μήτσων»;

Όχι, γιατί ήξερα ότι μια τέτοια τεράστια επιτυχία έπρεπε κάποια στιγμή να σταματήσει, εγώ ως καλλιτέχνης να βρω το χρόνο να αδειάσω και ο κόσμος να μπορέσει να με δεχτεί σε κάτι άλλο. Αυτό θέλει χρόνο, όπως όταν περνάς από μια σχέση σε μια άλλη. Εργάζομαι πάντα με συνέπεια και βλέπω μακροπρόθεσμα. Ας πούμε, δεν το παράτησα το «Αλ Τσαντίρι Νιουζ» επειδή την πρώτη σεζόν δεν πήγαινε τόσο καλά. Θεώρησα ότι στη διαδρομή θα βρω τη φόρμουλα δουλεύοντας, γιατί είμαι, ξέρεις, πάρα πολύ σκληρός εργάτης. Οι άλλοι μπορεί να με λένε τυχερό, αλλά εγώ ξέρω πως, ό,τι έχω κάνει, το έχω κάνει επειδή δουλεύω όλη μέρα και όλη νύχτα.

Ποιες είναι οι προϋποθέσεις της επιτυχημένης σάτιρας;

Η σάτιρα προϋποθέτει κοινή γνώση. Δεν είναι ενημερωτική εκπομπή. Έχουμε, δηλαδή, δει και οι δύο το ίδιο πράγμα και το σχολιάζουμε μαζί. Έτσι, αν πω ότι χθες ήμουν μπροστά σε μια πολύ στενή πόρτα και, εκεί που δεν χωρούσα να περάσω, γύρισα πίσω και είδα και τον Πάγκαλο, ο κόσμος θα γελάσει επειδή ήδη έχει εικόνα του Πάγκαλου. Επίσης δεν τοποθετεί η σάτιρα τα θέματα, την ατζέντα, που λέμε. Τα τοποθετεί η κοινωνία και ως εκ τούτου και τα «μεσημεριανά». Τέλος, πρέπει να ανατροφοδοτείται. Δεν μπορώ, για παράδειγμα, να ασχολούμαι εγώ με ένα βουλευτή αν αυτός δεν εμφανίζεται συχνά. Δεν μπορώ να παίζω το ίδιο πλάνο συνέχεια.

¶ρα το μυστικό για να «σωθούν» από τη σάτιρά σου είναι να σταματήσουν να κάνουν περιττές δημόσιες εμφανίσεις;

Είναι πάρα πολύ απλό.

Αισθάνεσαι παντοδύναμος σχολιάζοντας τον καθένα από την τηλεόραση;

Όποιος γυρνάει στους δρόμους δαφνοστεφανωμένος μόνος του είναι βλαξ και ψώνιο. Εγώ δεν θέλω να δείξω τίποτα, ούτε πόσο καλύτερος είμαι εγώ ούτε πόσο χειρότερος είναι ο άλλος. Δεν βγαίνω ούτε για να συγκριθώ ούτε για να συγκρίνω ούτε να καταδικάσω κανέναν. Δεν μπορεί να είναι αυτή η πρόθεση ενός ανθρώπου που θέλει να κάνει τον κόσμο να περάσει καλά. Δεν παριστάνω κανέναν, ούτε τον «από πάνω» ούτε τον «από κάτω» ούτε τον πιο έξυπνο. Αν η εξυπνάδα δεν επικοινωνεί με τον κόσμο, δεν έχει κανένα ενδιαφέρον, είναι «άγονη ευφυΐα». Και δεν με νοιάζει να έχω άπειρα στρέμματα άγονης, βραχώδους ευφυΐας, όπου δεν μπορεί να σπείρει και να θερίσει κανείς τίποτα. Το όνειρό μου είναι ένα: να φτιάξω μια φράση, μια ατάκα, κάτι που να στέκει σαν κορυφή για να μπορούν να το δουν όλοι.

Τι το τόσο κακό έχει ο Κούγιας;

Δεν θέλω να το πω «κακό». Θα σου πω τι είναι αυτό που μπορεί να προκαλεί το κοινό αίσθημα. Η κοινωνία νιώθει ότι είναι πολύ ικανός και, αν κάποιος είχε κάνει ένα έγκλημα, σε αυτόν το δικηγόρο θα πήγαινε. Όμως το γεγονός ότι ξέρεις πως μετά το έγκλημα πρέπει να τρέξεις σε αυτόν, επαληθεύει την ικανότητά του να καλύπτει όλων των ειδών τα εγκλήματα. 

Η ¶ννα Δρούζα; Τι έχει αυτή;

Δεν έχει τίποτα. Και κάνει σαν να έχει κάτι.

Και γιατί λες ότι μαζί με τον Θανάση Λάλα έκαναν εκείνη την εκπομπή με τους «θιγμένους από τη σάτιρα του Λαζόπουλου»;

Κάτι θα είχαν στο μυαλό τους, κάτι εξυπηρετούσαν. Υπάρχουν άνθρωποι που κινούνται διαρκώς στο παρασκήνιο και, όπως λέω εγώ, ακόμη και αν τους βγάλεις τη μαύρη κουκούλα του προδότη, αυτοί συνεχίζουν να δείχνουν. Μια τέτοια περίπτωση είναι και αυτός. Όχι αυτή. Αυτός.

Η Έφη Σαρρή σε τι έφταιξε;

Αν αποφασίσει κάποιος ότι πρέπει να μπει στη Βουλή, δεν είναι ανάγκη να τον συμμεριστούμε όλοι.

Στις τελευταίες εκπομπές φάνηκε να κάνεις στροφή και να καταπιάνεσαι περισσότερο με τον Βενιζέλο, ενώ πριν έπαιζες μονότερμα τον Παπανδρέου; Τι συνέβη; Σε πήραν κανένα τηλέφωνο;

Όχι βέβαια. Ούτε λαμβάνω υπόψη τα απειλητικά e-mails που λένε «Θα σε κάψουμε», «Θα σε σκοτώσουμε» και τέτοια. Απλώς επειδή πρέπει να δώσεις τροφή στη σάτιρα για να ασχοληθεί μαζί σου, έπρεπε πρώτα να υπάρξει ο χρόνος για να προλάβει να εκτεθεί και ο Βενιζέλος. Ο άλλος έρχεται με τρεισήμισι χρόνια στην πλάτη. Δεν είναι καινούριος. Εγώ, λοιπόν, σχολιάζω ό,τι βλέπω και δεν είναι δική μου δουλειά να κρατάω πολιτικές ισορροπίες. Αυτά άσ' τα να τα κάνουν ο Γιάννης Πρετεντέρης και η Μάρα Ζαχαρέα.

 

Ολόκληρη η συνέντευξη στο Esquire που κυκλοφορεί.