Κάθε φορά που τον βλέπουμε, ετοιμαζόμαστε για βροντερά γέλια. Γιατί, ακόμα κι αν δε φοράει καμία από τις διάσημες περσόνες του, έχει αυτό το μειδίαμα που προαναγγέλλει το εύστοχο αστείο της βδομάδας. Αλλά κι όταν διαβάζουμε συνεντεύξεις του, πάλι το ίδιο: περιμένουμε να μας διασκεδάσει. Ε, εδώ δεν παριστάνει τον διασκεδαστή. Μιλάει σοβαρά. Και αποκλειστικά ως Λαζόπουλος.

Γιατί επιμένει να ασχολείται με συγκεκριμένα πρόσωπα, όπως με την ¶ντζελα Δημητρίου:

«Το πρώτο πράγμα που κάνει αυτός που σατιρίζει είναι να ορίσει τα τείχη απέναντι από τη φτήνια. Για να το καταφέρεις αυτό, πρέπει να υποδείξεις τι θεωρείς φτηνό. Κι αυτό να το κάνεις με κάθε ευκαιρία. Όπως όταν κάποιος σε ρωτάει που μένεις θα πεις «Μένω εκεί, θα στρίψεις στην τάδε γωνία, θα δεις το τάδε μαγαζί». Ξέρεις πόσες φορές το κάνουμε αυτό στην ζωή μας; Αλλά δεν υπάρχει άλλος τρόπος να βρούνε το σπίτι μας. Εξ ου και η επανάληψη. Δεν είναι εμμονή να λες πιο μαγαζί θα βρεις για να στρίψεις, είναι αναγκαιότητα».

Θεωρεί όντως ότι είναι η «Εβίτα της Ελλάδας», όπως είχε πει για αυτόν ο Ξανθούλης - με την έννοια ότι ξέρει να ξεσηκώνει τα πλήθη:

«Θυμάμαι την πρώτη φορά που είχε έρθει να με δει ο Χατζιδάκις το 1983. Η πρώτη φράση που μου είχε πει ήταν «Συγχαρητήρια νεαρέ μου, η φωνή σας φαίνεται να ακολουθεί αοράτως μια παρτιτούρα και αυτή η μελωδία της φωνής σας να είστε σίγουρος ότι θα μείνει στα αφτιά των ανθρώπων». Αυτό το έχω σαν ηθοποιός, την δυνατότητα να απευθύνομαι στο πλήθος. Δεν σκοπεύω λοιπόν αυτή την τέχνη μου να τη χρησιμοποιήσω για να βγω στο μπαλκόνι. Εγώ δεν έχω ικανότητες πολιτικού. Εγώ έχω ικανότητα να μπορώ να προσφέρω ίσως ένα συγκεκριμένο έργο. Του ταραξία είπες; Έστω κι αυτό. Είναι σημαντικό έργο».

Τι λέει για όσους τον κατηγορούν πως η σάτιρά του κρύβει κακία;

«Kαι το φίδι έχει το δικαίωμα κάπου να ρίξει το δηλητήριο που έχει μέσα του, το κατανοώ. Εάν εγώ λοιπόν έχω καλή ανοχή στο δηλητήριο, δεν έχω πρόβλημα. Δεν θεωρώ ότι θα πάθω κάτι επειδή θα πει κάποιος κάτι για μένα. Ο χρόνος είναι που δείχνει τη δύναμη και την αξία του καθενός, τίποτα δεν κρίνεται στη στιγμή. Εγώ δεν βιάζομαι να απαντήσω. Έχω αρκετό αυθορμητισμό, αλλά όχι τόσο ώστε να διαλύσω από τα νεύρα μου τα πάντα σε μια στιγμή. Αυτό θα μπορούσα να το κάνω μόνο στην προσωπική μου ζωή, σε έναν έρωτα, ή σε ένα πάθος. Για αυτό άλλωστε, ενώ έχω δεχτεί τόσες μηνύσεις, δεν έχω χάσει ποτέ καμία δίκη. Γιατί ξέρω καλά νομικά. Και ξέρω καλά τι λέω. Μπορεί να μιλάω αυθόρμητα αλλά ξέρω πολύ καλά τα ελληνικά, ξέρω το λόγο. Επιμένω σε αυτό».

Ποια δήλωση άλλου για εκείνον θεωρεί θανάσιμα εύστοχη;

«Αυτό που είχε πει ο Μινωτής το 1984, 1985: ‘ο Λαζόπουλος εφηύρε τον εαυτό του'. Το βρήκα πάρα πολύ έξυπνο».

Τι συμβουλή έχει να δώσει στον Καπουτζίδη ώστε να μην καεί;

«Είναι αναμφίβολα ένας ταλαντούχος άνθρωπος, έγραψε ωραία. Νομίζω όμως ότι το να υπερεκτίθεται κανείς σε μια διαρκή κατάσταση, όσο ταλαντούχος να είναι, κάποια στιγμή χάνεται. Ο καθένας μας ειδοποιείται πότε τελειώνουν οι δυνάμεις του. Πρέπει να καταλάβει ότι στην διαδρομή δεν τον περιμένουν όλοι με ανοιχτές αγκάλες. Πάντως έχει μέλλον μπροστά του και το φρένο που πάτησε και τελείωσε το ‘Παρά Πέντε' δείχνει ότι θα το χειριστεί καλά».

Ο δημόσιος Λαζόπουλος έχει νεύρα από οχτώ χρονών - ο ιδιωτικός Λαζόπουλος από τι πάσχει;  

«Ο Λαζόπουλος πάσχει από κατάθλιψη. Αλλά δεν το έδειξε ποτέ αυτό δημόσια και όποτε χρειάστηκε να προστατεύσει τον εαυτό του από αυτό, είτε φαρμακευτικά, είτε μέσω ιατρών, το έκανε και θα το κάνει πάντοτε. ¶λλωστε η κατάθλιψη όπως είχε πει και ο Τσόρτσιλ είναι σαν ένα μαύρο σκυλί που σε ακολουθεί πάντοτε.  Όσο χαρούμενος κι αν είσαι, αν γυρίσεις να κοιτάξεις πίσω σου είναι εκεί».

Περισσότερα για το Λάκη Λαζόπουλο θα διαβάσετε στο Nitro που κυκλοφορεί.