Φαντάσου μια μεγάλη πόλη γεμάτη τρομοκράτες, ζόμπι και πράγματα που ανατινάσσονται πολύ πολύ εύκολα. Φαντάσου ότι είσαι ένας σούπερ-μπάτσος με υπερδυνάμεις και πολλά πολλά όπλα. Αυτή είναι η υπόθεση του Crackdown 2. Αλλά δεν είναι τόσο καλό όσο ακούγεται.

Κάτσε δω δίπλα, ξένε. Κάτσε να ξαποστάσεις. Μη φοβάσαι, η φωτιά θα διώξει τα κογιότ. Κάτσε να σου πω μιαν ιστορία για το Τζόνη το Μάρστον, τον τυπά που ήρθε απ' την πόλη για να ξεκάνει τον Μπιλ Γουίλιαμσον, την κατάρα της κοιλάδας, αυτόν ντε, που είχε ταμπουρωθεί στο Φορτ Μέρσερ και δεν το κουνούσε ρούπι. Πολλοί θέλαν να δουν τον Μπιλ Γουίλιαμσον στο χώμα. Αλλά μόνο ένας μπορούσε να το καταφέρει. Ο Τζόνης Ο Μάρστον ήρθε μια μέρα στο σταθμό του Αρμαντίλο και τότες όλοι ξέραμε ότι η ιστορία που θα ακολουθούσε θα ήταν δύσκολη και σκοτεινή, και θα 'τανε πηγμένη στο αίμα.

Πολύς κόσμος θυμάται το ορίτζιναλ Prince of Persia του 1990 με τη γλύκα της νοσταλγίας, αυτή την "α, τι ωραία και απλή που ήταν η ζωή παλιά" ενατένιση. Μέχρι που θα κάτσουν να το ξαναπαίξουν. Ναι, εκείνο το παλιό, με τον λευκοντυμένο πρίγκηπα που έτρεχε από πλατφόρμα σε πλατφόρμα και πάταγε επιδαπέδια κουμπιά και άρπαζε δοκάρια και, μοιραία, έπεφτε στα καρφιά και σκοτωνόταν και πάμε πάλι από την αρχή. Δεν αντέχεται το Prince of Persia. Το παίζεις κι αναρωτιέσαι: "Πώς μπορούσαμε να το παίζουμε αυτό το πράγμα τότε;". Έπαιξα το ολοκαίνουριο (και αδιανόητα πιο εξελιγμένο) Forgotten Sands και διαπίστωσα ότι κάποια πράγματα δεν έχουν αλλάξει.

Λοιπόν κοίτα τι έκανε η Nintendo και ξαφνικά μας βγήκε από αριστερά και κέρδισε τις εντυπώσεις καιτσ. Μια παιχνιδομηχανή φορητή, κατά τα γνωστά. Με δύο οθόνες, μια 3,5 ιντσών και μια αφής μικρότερη. Ως εδώ ΟΚ. Αλλά: Η οθόνη η 3,5 είναι 3D. Τρισδιάστατη. Χωρίς να χρειάζεται γυαλιά. Κι έχει δίπλα κι ένα slider για να ρυθμίζεις πόσο 3D θέλεις να είναι. Σοβαρά μιλάω. Κι έχει κι άλλο.

Είναι αυτό το θαυματουργό μαραφέτι που σε βλέπει στο χώρο και μεταφράζει τις κινήσεις σου ώστε να τις καταλαβαίνει το παιχνίδι, πολυθρύλητο και πολυσυζητημένο, και τώρα, εν όψει της Ε3, η Microsoft ανακοίνωσε πληροφορίες και λεπτομέρειες. Επίσης: Παρουσίασε ένα νέο, λεπτότερο Xbox!

Το στόρι είναι το εξής: Είσαι ένας συγγραφέας βιβλίων μυστηρίου που έχεις πάθει τρομερό writer's block, και πηγαίνεις με τη γυναίκα σου διακοπές σε ένα μυστήριο νησάκι στη μέση μιας λίμνης για να ξεσκάσεις, να ξεχαστείς. Αλλά φυσικά όλα πάνε στραβά: Ξυπνάς σε ένα αμάξι τρακαρισμένο και η γυναίκα σου είναι άφαντη, και δεν ξέρεις τι έγινε. Κυκλοφορείς και βρίσκεις σελίδες ενός μυθιστορήματος που δεν θυμάσαι να έχεις γράψει και που περιγράφει ό,τι σου συμβαίνει. Και μες τα σκοτάδια του δάσους, κάτι κινείται.

Το πρόβλημά μου με το Splinter Cell είναι το εξής: Δεν έχω υπομονή. Είμαι σε μια ηλικία που παίζω παιχνίδια για να ξεσκάσω, δεν μπορώ να κάθομαι να βασανίζομαι τρεις ώρες για να ξεκολλήσω από ένα σημείο. Δεν αξίζει τον κόπο μου τόση προσπάθεια, πια. Μέχρι τώρα, τα παιχνίδια της σειράς αυτής το είχαν αυτό το πρόβλημα: Ο ήρωας Σαμ Φίσερ έφτανε σε σημεία τόσο δύσκολο να τα περάσεις, όπου ήθελε να κάνεις λεπτοδουλειά, να κρύβεσαι στις σκιές, να περιμένεις, που ουφ, τα παράταγα μπαφιασμένος και έβαζα να παίξω κάτι πιο γρήγορο, πιο casual, πιο εύκολο. Το τελευταίο Splinter Cell, όμως, υποτίθεται πως είναι αλλιώτικο, πιο προσβάσιμο στους βιαστικούς σαν εμένα. Το δοκίμασα για να δω τί λέει.

Ο κινηματογραφικός κριτικός Ρότζερ Έμπερτ, γνωστός τελευταία για την εγχείρηση αφαίρεσης της κάτω γνάθου που έκανε για να αντιμετωπίσει έναν πολύ επιθετικό καρκίνο, πολύ θαυμαστός και αξιόλογος, έγραψε πρόσφατα στο blog του και στο Twitter ότι "τα videogames δεν μπορούν ποτέ να γίνουν τέχνη". Είναι λίγο περίεργο ένας σοφός και πετυχημένος και επιζών και παππούς να επιτίθεται με αφορισμούς σε πράγματα που δεν ξέρει, αλλά τέλος πάντων, μια και πλέον όλη μέρα μπροστά σε ένα κομπιούτερ κάθεται, καλό θα είναι κάποιος να του δείξει το Assassin's Creed 2. Ή το Bioshock 2.

Δεν χρειάζεται να πούμε πολλά λόγια, ορίστε η δεσποινίς Tahiticora, παίζει Xbox360 φορώντας ένα στρινγκ. Να το ωραιότερο 1,5 λεπτό της ημέρας σου: