Κοίτα αυτό το πραγματάκι τώρα. Είναι μια σταλιά, μοιάζει λίγο με το iPhone 3GS, ελαφρύ και πλαστικό, μόνο χωρίς οθόνη μπροστά, χωρίς σχεδόν τίποτα, μόνο μιαν είσοδο για USB και ένα κουμπάκι, και τέλος. Από μέσα, όμως, έχει ένα σκληρό δίσκο SSD, από αυτούς που δεν κάνουν θόρυβο και δεν έχουν μηχανικά μέρη να χτυπάνε και είναι πολύ πολύ πιο γρήγοροι στα βασικά πράγματα (πχ: στο να ανοίγουν). Το πραγματάκι το λένε Kingston Wi-Drive και κάνει μια δουλειά και μια δουλειά μόνο: Αποθηκεύει εικόνες, τραγούδια και βίντεα και επιτρέπει σε iPhones και iPads και iPod Touches να τα παίζουν ασύρματα.

Εδώ και περίπου ένα χρόνο ψάχνω. Μου ‘ρχονται κινητά, τα δοκιμάζω με μιαν ελπίδα κρυφή στο φυλλοκάρδι, και μετά τα γυρνάω πίσω, κάπως απογοητευμένος. Ψάχνω το smartphone που θα μου δείξει ότι είναι καλύτερο από το iPhone 4, το καλύτερο κινητό του κόσμου, που το κουβαλώ καθημερινά στην τσέπη μου, μα όχι και στην καρδιά μου. Το ‘χω ανάγκη, αλλά ξέρεις πως ειν’ αυτά τα πράγματα, υπάρχουν κάποια κενά, κάποιες ελλείψεις που δε μ’ αφήνουν να του δοθώ. Η σχέση μας είναι θυελλώδης, περνά από κύματα, και all this time, ψάχνω.

Ετούτο το καυτό καλοκαίρι, και μετά από αλλεπάληλες απογοητεύσεις, έγιναν δύο πράγματα: Η HTC μου έστειλε το HTC Sensation, και η Cosmote μου έστειλε το Samsung Galaxy S II. Και τα δύο είναι ακριβά smartphones, οι ναυαρχίδες των δύο εταιριών, με οθόνες 4,3 ιντσών και Android 2.3. Τα δοκίμασα με ζήλο και πάθος, σαν πρόσκαιρες, ευκαιριακές ερωμένες.

Το συμπέρασμα, το οποίο θα δεις παρακάτω, ήταν μια έκπληξη.

Αλλά ας τα πάρουμε από την αρχή.

Μετά κόπων και βασάνων επιτέλους κυκλοφόρησε στην Αμερική το (πολύ)αναμενόμενο tablet της RIM. Οι ειδήμονες το επεξεργάστηκαν, το θώπευσαν αρκετά και αποφάνθηκαν: Είναι σαν μισοψημένο ψωμί που ήθελε λίγο ακόμα στον φούρνο. Κοινώς, δεν αξίζει να το αγοράσεις. Ακόμα.

Ω, iPad. Πόσο τρικυμιώδης που είναι η σχέση μας. Πόσο ανορθόδοξα ξεκίνησε, με μια δυσπιστία από πλευράς μου (δικαιολογημένη, δεν μπορείς να πεις, είμαι κλειστός άνθρωπος, έχω πληγωθεί), μα πόσο γλυκά ήρθαμε πιο κοντά, πόσο φυσιολογικά κύλισαν όλα, και τώρα πια είμαστε τρελά ερωτευμένοι, απαραίτητοι το ένα στον άλλο, όλη μέρα μαζί, απ’ την τουαλέτα ως το κρεβάτι, το πρώτο πράγμα που βλέπουμε το πρωί, το τελευταίο που βλέπουμε το βράδυ.

Ω, iPad, γλυκιά συντροφιά μου, αδιαμαρτύρητα δέχεσαι τις παρατεταμένες θωπείες μου, κι αναποκρίνεσαι σ’ αυτές με θέρμη άσβεστη. Πρέπει να μιλήσουμε. Πρέπει κάτι να σου πω.

Την Παρασκευή, 27 Αυγούστου, πριν από περίπου μια εβδομάδα δηλαδή, το iPhone 4, η τελευταία έκδοση του υπερδημοφιλέστατου smartphone της Apple κυκλοφόρησε στην πτωχευμένη Ελλάδα μέσα σε φρενίτιδα ενθουσιασμού από τα φανμπόιζ και τις εταιρίες κινητής τηλεφωνίας που το έφεραν σε περιορισμένο αριθμό. Όπως όλοι οι συνειδητοποιημένοι γκατζετάκηδες, έχω μια love-hate σχέση με την Apple, καθώς μου τη βιδώνουν πολλά πράγματα απ' όσα κάνει, αλλά ταυτόχρονα ποθώ πολλά πράγματα από όσα φτιάχνει. Με μπουρδουκλώνει η Apple, θέλω να την αγαπήσω αλλά δεν μπορώ επειδή τη μισώ, είναι κάτι σαν τον Μπόνο της τεχνολογίας. Δεν παύω όμως να είμαι αυθεντικός γκατζετάκιας, ατόφιος, οπότε, όταν το απόγευμα εκείνης της Παρασκευής η Cosmote μου έστειλε ένα iPhone 4 για να το δοκιμάσω, το ψυχομπουρδούκλωμά μου υποχώρησε κι έδωσε τη θέση του στο πιο ταιριαστό στην περίσταση συναίσθημα: Τη λαγνεία.