Είναι επίσημο: Έχουμε φτάσει στην εποχή που τα κομπιούτερ είναι σαν τα ψυγεία, τις ηλεκτρικές κουζίνες και τα DVD players. Είναι τεχνολογικά δημιουργήματα, αλλά δεν είναι σέξι. Είναι απαραίτητα. Χρειάζεται να έχεις ένα μέσα στο σπίτι όπως χρειάζεσαι την τηλεόραση. Οπότε θα αναρωτιέσαι γιατί κάναμε τον κόπο να δοκιμάσουμε κάτι θεωρητικά μπανάλ και συνηθισμένο, αυτό το desktop PC από τη Dell. Άκου να δεις:

Αν ποτέ πήγαινα στον πόλεμο, θα σκοτωνόμουν μέσα στα πρώτα δευτερόλεπτα της πρώτης μάχης. Σίγουρο αυτό. Νομίζω ότι καταλαβαίνεις πώς θα συμπεριφερόσουν σε μια τέτοια κατάσταση αν έχεις παίξει ομαδικά παιχνίδια στο σχολείο. Θυμήσου τη συμπεριφορά σου στο γήπεδο την πρώτη-πρώτη φορά που έπαιξες με τους καινούριους σου συμμαθητές στο καινούριο σου σχολείο: Έτσι θα είναι στον πόλεμο. Με κάτι γνώριμο στα χέρια (μια μπάλα, ένα όπλο), ένα αναγνωρίσιμο αλλά ξένο τερέν, και μια ολοκαίνουρια κατάσταση με εντελώς άγνωστους αντιπάλους. Την πρώτη φορά που δώσαν πάσα στην πρώτη μου μέρα στο γυμνάσιο, έφυγα μόνος μου για ένα μπάσιμο που ξεκινούσε από τη δική μας ρακέτα, προσπερνώντας τους πάντες, με το κεφάλι κάτω. Έφαγα τάπα και στραμπούληξα το πόδι μου. Γι' αυτό σου λέω: Στον πόλεμο θα ήμουν το πρώτο θύμα. Πράγμα που μας φέρνει στο θέμα μας: Modern Warfare 2.

Τα 7 τα χρησιμοποιούσα ήδη στο καινούριο μου λάπτοπ, και μου κακοφαινόταν που δεν τα είχα και στο desktop, το μεγάλο, εκεί που περνάω τις περισσότερες ώρες τις ημέρας. Αλλά δίσταζα να κάνω το βήμα. Όταν έχεις φάει τα νιάτα σου κοιτάζοντας μπλε οθόνες και σιχτιρίζοντας τη Microsoft, τα Windows κι αυτούς που τα φτιάξανε, είσαι επιφυλακτικός πριν πας να κάνεις μια κίνηση τέτοια. Είσαι σφιγμένος. Λίγο μαζεμένος. Ετοιμάστηκα να κάνω φορμάτ το σκληρό δίσκο του παλιού, πιστού μου PC, μαζεύοντας ευλαβικά όλους τους drivers των συσκευών μου, κάνοντας backup τα πάντα, σημειώνοντας όλα τα settings, σε παλιομοδίτικο χαρτάκι. Και μετά αποχαιρέτησα τα Windows XP, κι έβαλα το δισκάκι των Windows 7 Ultimate στο drive. Αυτό που έγινε μετά, ομολογώ ότι δεν το περίμενα. 

Τα παλιά τα χρόνια η Apple έφτιαχνε κομπιούτερ και software και η Google έφτιαχνε διαδικτυακές υπηρεσίες. Οι δυο εταιρίες αλληλοσυμπληρώνονταν και συμπαθιούνταν, κι έτσι ο CEO της μιας (ο Έρικ Σμιντ της Google) συμμετείχε στο διοικητικό συμβούλιο της άλλης. Αλλά ο καιρός πέρασε και τα πράγματα άλλαξαν, και πλέον οι δυο εταιρίες από συνοδοιπόροι βρίσκονται αντίπαλοι. Ο πόλεμος τώρα αρχίζει.

Στις αρχές της δεκαετίας του '90 η εταιρία του Τζορτζ Λούκας που έφτιαχνε videogames άρχισε να βγάζει κάποια παιχνίδια πολύ διαφορετικά από αυτά που υπήρχαν μέχρι τότε. Ήταν adventures, δηλαδή καθοδηγούσες ένα ανθρωπάκι σε συγκεκριμένες τοποθεσίες και έλυνες γρίφους που σου παρουσιάζονταν κατά την εξέλιξη της πλοκής, για να προχωρήσεις παρακάτω, αλλά είχαν μερικά ιδιαίτερα χαρακτηριστικά. Πρώτον, είχαν ένα απλό point and click interface σε μια εποχή που τα περισσότερα adventures απαιτούσαν απ' το χρήστη να πληκτρολογεί εντολές (πόσο μακριά σε πάω τώρα). Ακόμα, είχαν λαμπερά γραφικά και μουσική που προσαρμοζόταν στα τεκταινόμενα (άλλαζε, ας πούμε, όταν η πλοκή είχε αγωνία). Αλλά κυρίως, είχαν χιούμορ. Πολύ χιούμορ.