Η Πόπη. Η Πόπη είναι ιδέα. Δεν είναι ο άνθρωπος, είναι το allure της περσόνας, είναι η σκέψη, ο αιθέρας, κάτι το άυλο, το αλαφροΐσκιωτο. Πώς είναι το μαύρο συννεφάκι με τον κεραυνό που ακολουθούσε το Ντόναλντ στα Μικιμάους; ΑΥΤΟ είναι η Πόπη Διαμαντάκου. Το μαύρο συννεφάκι. Μιζέρια συμπυκνωμένη σε ένα πακέτο fifty-something κακιασμένου ναρκισσισμού και γιαγιαδίστικης γκρίνιας. Πόπη Διαμαντάκου. Καλωσήρθες στις ζωές μας πάλι.

Σε κάποιο Αστερίξ, δεν θυμάμαι σε ποιο, ο γνωστός πειρατής που αλωνίζει τις θάλασσες βλέπει στο κιάλι του ένα πλοίο γεμάτο με τους γνωστούς Γαλάτες να έρχεται καταπάνω του και αντιδρά ως εξής: Βγάζει το τσεκούρι και καταστρέφει το πλοίο του, το βουλιάζει μοναχός του, για να μην προλάβουν να του το βουλιάξουν οι Γαλάτες, και για να γλιτώσει και το ξύλο.

Το διαβάζεις εσύ και γελάς, «τι σκέφτηκε ο μπαγάσας ο Ρενέ ο Γκοσινί», λες, «τι φαντασία που την έχει».

Υπάρχει το λοιπόν ένα μέρος πέρα από τη φαντασία, ένα μέρος μαγικό, ένα μέρος που ούτε ο νους του Ρενέ τού Γκοσινί δεν θα μπορούσε να σκαρώσει.

 

Υπάρχει η Νέα Σμύρνη.