Το πρόβλημά μου με το Splinter Cell είναι το εξής: Δεν έχω υπομονή. Είμαι σε μια ηλικία που παίζω παιχνίδια για να ξεσκάσω, δεν μπορώ να κάθομαι να βασανίζομαι τρεις ώρες για να ξεκολλήσω από ένα σημείο. Δεν αξίζει τον κόπο μου τόση προσπάθεια, πια. Μέχρι τώρα, τα παιχνίδια της σειράς αυτής το είχαν αυτό το πρόβλημα: Ο ήρωας Σαμ Φίσερ έφτανε σε σημεία τόσο δύσκολο να τα περάσεις, όπου ήθελε να κάνεις λεπτοδουλειά, να κρύβεσαι στις σκιές, να περιμένεις, που ουφ, τα παράταγα μπαφιασμένος και έβαζα να παίξω κάτι πιο γρήγορο, πιο casual, πιο εύκολο. Το τελευταίο Splinter Cell, όμως, υποτίθεται πως είναι αλλιώτικο, πιο προσβάσιμο στους βιαστικούς σαν εμένα. Το δοκίμασα για να δω τί λέει.