Έπαιξα για πρώτη φορά το Monkey Island 2 πριν από πολλά πολλά χρόνια, το 1992, όταν ήμουν έφηβος κι αθώος, σε μια Amiga 500 που είχε κοστίσει, αν θυμάμαι καλά, 300.000 δραχμές στους γονείς μου (900 σημερινά ευρώ — αν βάλεις και πληθωρισμούς μέσα μιλάμε για πολλές χιλιάδες). Είχε 512 ΚB μνήμη αλλά της είχα βάλει επέκταση και έφτανε το 1 MB. Το παιχνίδι ερχόταν σε 11 δισκέτες. Για να πας από το ένα νησί στο άλλο, έπρεπε να αλλάξεις δισκέτα. Ήταν ωραίες εποχές, άγριες. Τρέχα τώρα έναν ενήλικα μπροστά στο χρόνο (δεκαοχτώ χρόνια δηλαδή), και να σου ο δικός σου στο 2010, εντελώς διαφορετικός μα από πολλές απόψεις ίδιος, ξάπλα στον καναπέ, με ένα iPad αγκαλιά, να παίζει το ίδιο παιχνίδι ξανά. Τα συμπεράσματα που βγάζει είναι πολλά και είναι συναρπαστικά.

Στις αρχές της δεκαετίας του '90 η εταιρία του Τζορτζ Λούκας που έφτιαχνε videogames άρχισε να βγάζει κάποια παιχνίδια πολύ διαφορετικά από αυτά που υπήρχαν μέχρι τότε. Ήταν adventures, δηλαδή καθοδηγούσες ένα ανθρωπάκι σε συγκεκριμένες τοποθεσίες και έλυνες γρίφους που σου παρουσιάζονταν κατά την εξέλιξη της πλοκής, για να προχωρήσεις παρακάτω, αλλά είχαν μερικά ιδιαίτερα χαρακτηριστικά. Πρώτον, είχαν ένα απλό point and click interface σε μια εποχή που τα περισσότερα adventures απαιτούσαν απ' το χρήστη να πληκτρολογεί εντολές (πόσο μακριά σε πάω τώρα). Ακόμα, είχαν λαμπερά γραφικά και μουσική που προσαρμοζόταν στα τεκταινόμενα (άλλαζε, ας πούμε, όταν η πλοκή είχε αγωνία). Αλλά κυρίως, είχαν χιούμορ. Πολύ χιούμορ.