Αυτή τη στιγμή δεν είμαστε σε θέση να γνωρίζουμε αν ο Νεοελληνικός Συνδικαλισμός, αυτή η ιδιαίτερη μορφή συλλογικής δράσης, μοναδική στο δυτικό πολιτισμό, ζει μέρες ακμής και δόξας ή τα τελευταία της. Το σίγουρο είναι ότι είναι εδώ, Αυγουστιάτικα, στα εξώφυλλα των εφημερίδων και στις τσουρούτικες ειδήσεις των τηλεοράσεων. Μετά τους ιδιοκτήτες βυτιοφόρων που παρέλυσαν τη χώρα στερώντας την απ’ το δεύτερο σημαντικότερο καύσιμό της (μετά την γκρίνια, που δεν στερεύει), ήρθε η ώρα της ΔΕΗ.

Μπορεί να κατηγορούμε τους Αμερικανούς για οπισθοδρομικούς και βλαμμένους, αλλά για δες που έβαλαν τα γυαλιά σε όλο τον κόσμο. Η Γιούτα αποφάσισε ως πείραμα, για έναν ολόκληρο χρόνο να σταματήσει το πενθήμερο 8ωρο στο δημόσιο, και να το αντικαταστήσει με τετραήμερο 10ωρο. Τα αποτελέσματα είναι αξιοθαύμαστα.

Αφού πρώτα ζητήσω ταπεινά συγγνώμη για την άκομψη λέξη «πεθάνει» (βάλε κάποια άλλη αν σε ταράζει, «έφυγε στη γειτονιά των αγγέλων» ή ό,τι θες), μπαίνω στο θέμα μου ευθύς: Το ΚΚΕ δεν φταίει για την κρίση απευθείας, προς Θεού, μην τρελαθούμε. Γενικά το ΚΚΕ έχει να φταίξει για οτιδήποτε από τη δεκαετία του '40, όταν έκανε αντίσταση κατά Γερμανών και Δεξιών. Έκτοτε κινείται βουλιαγμένο σε μια ασημαντότητα ολοένα αυξανόμενη, η οποία χτύπησε το ζενίθ στις αρχές του '90, όταν ο κομμουνισμός πέθανε. Τόσες δεκαετίες ασημαντότητας τους βάρεσαν στο κεφάλι, δεν είναι μικρό πράγμα, και ό,τι κουσούρια τους άφησε τα κουβαλάνε άλλα είκοσι χρόνια μετά θάνατον, σαν μικροί ζόμπι-Στάλιν, παγιδευμένοι στο γκούλαγκ-καθαρτήριο που λέμε Γη.