Μια ιδιότυπη ανατομία του πολιτικού λόγου, όπως εκφέρεται τις τελευταίες δεκαετίες, επιχειρεί με άρθρο του στην ηλεκτρονική έκδοση του Βήματος, ο Κώστας Λογαράς.

Τα τελευταία δύο -τουλάχιστον- χρόνια βομβαρδίζεσαι από παντού με σενάρια περί πτώχευσης της χώρας, επιστροφής στη δραχμή, αναγκαιότητας αποστολής στο "πυρ το εξώτερον" του συνόλου του πλαστικού χρήματος, και κυρίως από τη σημασία υιοθέτησης μιας και μόνης δράσης στην καθημερινή σου ζωή: Της Αποταμίευσης.

 

Την πιθανότητα "χρεοκοπίας", μεταξύ άλλων κρατών και της Ελλάδας,που επανερχεται ως σενάριο στο προσκήνιο της επικαιρότητας, τις συνέπειες σε περίπτωση που το σενάριο επαληθευθεί, αλλά και τη "συνταγματικότητα" του τρόπου εφαρμογής του μηχανισμού διάσωσης, αναλύουν άρθρα των Γερμανκών εφημερίδων "Die Zeit" και "Hamburger Abendblatt" που αναδημοσιεύονται από την ηλεκτρονική έκδοση της εφημερίδας "Το Βήμα"

Την 25η Μαρτίου του 1821, όπως λέει κι ο Σκάι, δεν έγινε απολύτως τίποτα. Ούτε ο Παλαιών Πατρών Γερμανός σήκωσε κανένα λάβαρο ούτε καμιά επανάσταση ξεκίνησε. Εκτός από το ό,τι γιόρταζαν οι Βαγγέληδες, ήταν μια απλή μέρα. Ακριβώς 190 χρόνια μετά όμως κάτι πολύ σημαντικό θα γίνει: Μια Σύνοδος Κορυφής της Ευρωπαϊκής Ένωσης, στην οποία θα συζητηθεί η κρίση χρέους των πιο ευάλωτων χωρών της ηπείρου και στην οποία κεντρικό ρόλο –και πολύ άγχος– θα έχει το μαύρο πρόβατο, ο σκράπας του τελευταίου θρανίου, το τούβλο, ο χειρότερος μαθητής της τάξης: Η Ελλάδα.

Χτες, προχθές και αντιπροχθές έγινε της μουρλής με το mail της χρεοκοπίας, το οποίο θα το διαβάσεις ολόκληρο στο τέλος του ποστ. Όπως αποδείχθηκε ένας τορναδόρος από την Κρήτη (τορναδόρος το πρωί, τραπεζίτης το βράδυ), έγραψε ένα email σύμφωνα με το οποίο η χώρα μας από την 25η Μαρτίου πρωί πρωί θα πτωχεύσει και θα γυρίσει πίσω στη δραχμή.

Τα είδη που έχεις συνηθίσει να αγοράζεις, να χρησιμοποιείς στην καθημερινότητά σου ή να σκέφτεσαι να αγοράσεις, ξέρεις πόσο θα κάνουν σε δραχμές; Ή πόσο θα κάνουν αν πτωχεύσουμε;

Κατάλαβα πρώτη φορά την κρίση σ' ένα μεγάλο βιβλιοπωλείο της Αθήνας. Είχε μόλις κυκλοφορήσει το τελευταίο μου μυθιστόρημα και ήμουν περίεργος να μάθω την ανταπόκριση του αναγνωστικού κοινού. Ο υπεύθυνος του μαγαζιού με κοίταξε θλιμμένα και με τράβηξε στοργικά σε μια απόμερη γωνιά. «Δες και μόνος σου» είπε δείχνοντάς μου με μια κουρασμένη χειρονομία το χώρο, που έμοιαζε με την «Έρημη Χώρα» του Έλιοτ. «Η κίνηση έχει μειωθεί σημαντικά» συνέχισε. «Για την ακρίβεια, βαράμε μύγες». Έκανε μια παύση. «Αν το βιβλίο σου είχε βγει άλλη εποχή, θα πουλούσε δέκα φορές περισσότερο».