Το πιο ενδιαφέρον πράγμα που έμεινε από την κλωτσοπατινάδα ανάμεσα σε Σέρβους και Έλληνες μπασκετμπολίστες πριν από μια εβδομάδα ήταν, πιστεύω, οι συγγνώμες. Γιατί, όταν γίνεται μια τέτοια ξεφτίλα, είθισται οι εμπλεκόμενοι να ζητάνε μετά συγγνώμη. Υπάρχουν συγγνώμες, όμως, και υπάρχουν και «ελληνικές συγγνώμες». Η απλή συγγνώμη είναι αυτή κατά την οποία ο θύτης φοράει το σοβαρό του βλέμμα και λέει «έφταιξα», και «ήταν μια κακιά στιγμή» και «ήμουν αδικαιολόγητος» και «λυπάμαι πολύ, θα δεχτώ κάθε τιμωρία με αξιοπρέπεια και ταπεινότητα». Η «ελληνική συγγνώμη» είναι αυτή κατά την οποία ο θύτης λέει «συγγνώμη, αλλά παιδιά που τρώνε ψωμί στην Ελλάδα δημιουργούνε προβλήματα» (γνωστή και ως «συγγνώμη Τσαρτσαρή») ή «συγγνώμη, αλλά δεν πρέπει να το σκεφτόμαστε τώρα, πάμε παρακάτω» (γνωστή και ως «συγγνώμη Φώτση») ή «αυτός που μου πέταξε την καρέκλα κάποια στιγμή θα τις φάει» (γνωστή και ως «συγγνώμη Μπουρούση»).