Όταν ζεις σε μια σοφίτα 2×2 όπου χωράς με το ζόρι – αρκεί να μην τεντώνεσαι, όταν βγαίνεις έξω με τη δικιά σου και στον λογαριασμό κόβεις το καρπούζι στη μέση και μοιράζεις και τα κουκούτσια, όταν επισκέπτεσαι πάνω από μια φορά τη μητέρα σου την εβδομάδα και φεύγοντας παίρνεις μαζί σου ταπεράκια με φαγητό, όταν η διασκέδασή σου είναι μάζωξη στο σπίτι φίλων όπου ο καθένας φέρνει και το ποτό του, τι νομίζεις ότι είσαι; Φοιτητής φίλε μου κι ας έχεις φτάσει τα 39!

Ως γνωστόν, η οικονομία ή, για να το θέσουμε πιο στεγνά, τα φράγκα επιβάλλουν συμπεριφορές και lifestyle. Είναι σαφές ότι αλλιώς λειτουργείς, και ατομικά και συλλογικά, σε περιόδους οικονομικής ευφορίας και εντελώς διαφορετικά σε περιόδους ύφεσης. Ως προς τι, όμως, ο αυτονόητος πρόλογος; Απλώς μέσα στη κρίση κατάφερα να βρω και κάποια θετικά όπως ο επαναπροσδιορισμός των σχέσεων και η εκ νέου ανακάλυψη του σπιτιού σου.

Με την νταουνίλα να κόβει βόλτες στην ελληνική ατμόσφαιρα και με τους περισσότερους να είναι ένα βήμα πριν αρχίσουν να χτυπάνε το κεφάλι τους στον τοίχο, αποφάσισα να ξαναξαπλώσω στον καναπέ του ψυχολόγου, αναλογιζόμενος τις μαλακίες που έχω κάνει.

Δυο βιολογικοί καθαρισμοί αυτοκινήτου –κομπλέ, με κέρωμα– στην τιμή του ενός (γιατί η καθαριότητα είναι μισή αρχοντιά), πέντε μανικιούρ και τρία πεντικιούρ μισοτιμής (αν δεν είσαι λαρτζ με τη σύζυγο, τότε τη χάνεις), δέκα all day πάσα για το ζωολογικό κήπο (έχω και μια κόρη να σκεφτώ), κάτι ενεργειακά βραχιολάκια balance (που είναι και πολύ της μόδας) και ένα εικοσάλεπτο σέσιον χαρτομαντείας με τον έμπειρο Anatoli, κομπλέ με ένα δροσερό κοκτέιλ (είναι μεγάλη η αγωνία μου για το μέλλον).

Ο Πρόεδρος του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου Ντομινίκ Στρος Καν συνελήφθη πριν από λίγες ώρες στο αεροδρόμιο JFK της Νέας Υόρκης λίγα λεπτά πριν αναχωρήσει η πτήση του. Η αιτία; Μια καταγγελία καμαριέρας του ξενοδοχείου στο οποίο διέμενε. Η καμαριέρα υποστήριξε ότι ο Ντομινίκ Στρος Καν τη βίασε.

"Οι περισσότεροι που κινούνται στη δημόσια σφαίρα ομιλούν χωρίς συναίσθηση των κινδύνων που απειλούν την οικονομία, την κοινωνία και τη χώρα ολόκληρη. Δεν αντιλαμβάνονται ότι για τους ευρωπαίους δανειστές και διασώστες είμαστε κάτι σαν τους λεπρούς του Νησιού, σε εκείνα τα χρόνια της απομόνωσης. Για τους εταίρους μας συγκεντρώνουμε όλα τα κακά του κόσμου τούτου, θεωρούμαστε ανεπρόκοποι, αντιπαραγωγικοί, σπάταλοι και ψεύτες, είμαστε οι άσωτοι της Ευρώπης που τους πρέπει τιμωρία και καταδίκη." γράφει χαρακτηριστικά ο αρθρογράφος.

Την 25η Μαρτίου του 1821, όπως λέει κι ο Σκάι, δεν έγινε απολύτως τίποτα. Ούτε ο Παλαιών Πατρών Γερμανός σήκωσε κανένα λάβαρο ούτε καμιά επανάσταση ξεκίνησε. Εκτός από το ό,τι γιόρταζαν οι Βαγγέληδες, ήταν μια απλή μέρα. Ακριβώς 190 χρόνια μετά όμως κάτι πολύ σημαντικό θα γίνει: Μια Σύνοδος Κορυφής της Ευρωπαϊκής Ένωσης, στην οποία θα συζητηθεί η κρίση χρέους των πιο ευάλωτων χωρών της ηπείρου και στην οποία κεντρικό ρόλο –και πολύ άγχος– θα έχει το μαύρο πρόβατο, ο σκράπας του τελευταίου θρανίου, το τούβλο, ο χειρότερος μαθητής της τάξης: Η Ελλάδα.