Να η υπόθεση: Μια μέρα, έτσι από το πουθενά, άξαφνα κι ανεξήγητα, ένα αόρατο μα στέρεο σύνορο πέφτει -γκταπ- και παγιδεύει ένα κομμάτι της υπαίθρου των βορειοανατολικών ΗΠΑ. Φαντάσου ένα γιγάντιο γυάλινο μπολ να πέφτει πάνω από το χωριό σου και να το αποκλείει από τον υπόλοιπο κόσμο. Φαντάσου τώρα το μπολ να μη σπάει με τίποτα. Αεροπλάνα πέφτουν πάνω του, αμάξια τρακάρουν, πουλιά κουτουλάνε και πέφτουν νεκρά. Δεν περνάει τίποτα. Σύμφωνα με τον Στίβεν Κινγκ, οι εγκλωβισμένοι στο μπολ δεν χρειάζονται περισσότερη από μια εβδομάδα για να τα κάνουν όλα λαμπόγυαλο.

Όπως οι περισσότεροι άνθρωποι που διαβάζουν βιβλία, πέρασα κάποτε μια φάση αμφισβήτησης απέναντι στο μυθιστόρημα. Γιατί αν το καλοσκεφτείς τί είναι η μυθοπλασία, τι είναι τα μυθιστορήματα; Ιστορίες που κάποιος άλλος φαντάστηκε. Και ο μέσος άνθρωπος ζει 70-80 χρόνια, οπότε ωμά υπολογίζοντας μπορεί και να είναι βλακωδία το να σπαταλάς μερικές δεκάδες ώρες από αυτά τα χρόνια για να διαβάζεις ιστορίες που κάποιος φαντάστηκε. Υπάρχουν άνθρωποι που αρνούνται να διαβάσουν μυθιστορήματα, και δέχονται μόνο να διαβάσουν για πράγματα αληθινά, που συνέβησαν, γιατί αυτά μπορεί πράγματι να έχουν μια χρησιμότητα στην πραγματική τους ζωή, αυτά ενδέχεται να τους βοηθάνε να καταλάβουν τον κόσμο και τα πράγματα λίγο καλύτερα. Το καλοκαίρι που μόλις τέλειωσε διάβασα δυο βιβλία που μου θύμισαν ότι αυτοί οι άνθρωποι μπορεί και να έχουν λίγο δίκιο.