Κοίτα να δεις: Το να έρχεται κάποιος ξένος για να αναλάβει την οικονομική διαχείριση της χώρας σου και να ελέγχει αν τα κάνεις όπως σου λένε κι αν διαβάζεις τα μαθήματά σου, είναι ντροπή. Είναι ξεφτίλα. Είναι κατάντια. Βλέποντας ωστόσο τις φάτσες των λίγων χιλιάδων Ελλήνων που κατέβηκαν στο κέντρο για να διαδηλώσουν χτες, ή τις πολύ πιο χαλαρές φάτσες των εκατοντάδων χιλιάδων που πλημμύρισαν ασφυκτικά τις καφετέριες, η ντροπή ήταν το μόνο συναίσθημα που δεν διέκρινες. Έβλεπες οργή, έβλεπες απόγνωση, έβλεπες τρυφηλότητα, έβλεπες και γέλιο. Κανένας δεν ντρέπεται που η χώρα του έχει γίνει σούργελο και πρέπει να έρθουν οι ξένοι να τη σώσουν. Και κανένας δεν πιστεύει ότι ο ίδιος έφταιξε σε ο,τιδήποτε γι' αυτή την κατάντια. Μακάριος ρουφάει το φραπέ, και γκρινιάζει για το εξώφυλλο ενός περιοδικού που κατά τη γνώμη του του έθιξε το εθνικόν φρόνημα. 

Αν υπάρχει ένα πράγμα που έχουμε σε αφθονία στην Ελλάδα είναι οι παραμύθες. Γιατί μπορεί να γκρινιάζουμε για τα πάντα, αλλά στην πραγματικότητα είμαστε πεπεισμένοι ότι είμαστε κάτι το σπουδαίο και ξεχωριστό, μια χώρα πολύ ανώτερη από όλες σε όλα, συμπεριλαμβάνομένου του μπάσκετ. Υπάρχει όμως ένα πρόβλημα μ' αυτή την αντίληψη, κι αυτό το πρόβλημα λέγεται "πραγματικότητα". Σε μια ανεξάρτητη, αντικειμενική και καθόλου ανθελληνική έκθεση (νούμερα μετράνε, χέστηκαν) το Παγκόσμιο Οικονομικό Φόρουμ κατέταξε τις χώρες με βάσει οικονομικά μεγέθη και προοπτικές ανάπτυξης. Η Ελλάδα, για να το πω κομψά, δεν τα πήγε και πολύ καλά.