"«Πού πας κοπελιά; Νιόβης;;!!;; Στη γνωστή Νιόβης;;!!;;» έτσι με υποδέχονται οι οδηγοί ταξί όταν τους αποκαλύπτω πού πηγαίνω. Και η συνέχεια, επίσης προβλέψιμη: «την φάγανε την κοπέλα...ποιος ήταν, να δεις πώς τον έλεγαν αυτόν...» λένε, αρχίζοντας να αραδιάζουν διάφορους σεσημασμένους: Πάσσαρης, Ξηρός, κτλ.(..)Ως κάτοικος της θρυλικής οδού Νιόβης, έχω βιώσει άπειρες φορές το ρατσισμό από συμπατριώτες μου. Είναι πολλοί εκείνοι που σε κάνουν να νιώθεις το ίδιο ανεπιθύμητος με έναν αφγανό μετανάστη, επειδή κάνεις το έγκλημα να συνεχίζεις να μένεις στο μέρος στο οποίο μεγάλωσες. Πολύ συχνά καβγαδίζω με οδηγούς ταξί που μου δηλώνουν απερίσκεπτα στις 3 η ώρα τα ξημερώματα: «θα σ' αφήσω στην Αχαρνών και θα περπατήσεις. Δεν μπαίνω στα κωλόστενα με όλους τους αράπηδες»" γράφει στην ηλεκτρονική έκδοση του Βήματος η Αστερόπη Λαζαρίδου.

Κάθε μέρα μαθαίνεις κάτι καινούριο σ' αυτή τη χώρα, ρε παιδί μου, δε βαριέσαι ποτέ, να, κοίτα τώρα την περίεργη υπόθεση των μεταναστών που εντελώς αυθόρμητα έκαναν κατάληψη στο κτίριο της Νομικής στη Σόλωνος, και κυρίως κοίτα τις αντιδράσεις, τι γράφεται, τί λέγεται, ποιος διαπραγματεύεται με ποιον, κοίτα τα όλα αυτά, είναι μαθήματα πολύτιμα. Να τέσσερα:

Γενικά όλοι οι άνθρωποι είναι καλοί και όλα τα μέρη έχουν τις χάρες τους αλλά εδώ θα σου πω το εξής: Ο Έβρος είναι ένα απαίσιο μέρος. Είναι το μέρος που το χειμώνα παγώνεις και το καλοκαίρι σε τρώνε τα κουνούπια και η υγρασία. Είναι ένα ατέλειωτο τίποτα, μια αλληλουχία από χωράφια, άσχημα χωριά, ασχημότερες πόλεις, περισσότερα χωράφια και τσουρούτικα δάση. Εκεί είδα χιόνι να μαζεύεται σε θίνες, σαν άμμος, επειδή είχε -17 βαθμούς και ήταν παγωμένο το έδαφος. Εκεί γνώρισα και μερικούς από τους χειρότερους ανθρώπους που έχω συναντήσει ποτέ. Όλα τα μέρη έχουν τις χάρες τους, και ο Έβρος σίγουρα θα έχει κάποιες, αλλά εγώ δεν τις είδα — και δε φταίει μόνο που τον γνώρισα ως φαντάρος. Οπότε καταλαβαίνεις ότι αν κάποιοι άνθρωποι διακινδυνεύουν τις ζωές τους για να μπουν σ' εκείνο το σημείο της Ελλάδας, πρέπει να είναι πολύ απελπισμένοι.

Σα νέα Μαντόνα, σαν μια Αντζελίνα Τζολί με νησιά, η Ελλάδα, αυτή η μικρή χώρα στο άκρο της Βαλκανικής χερσονήσου, ξεκίνησε χθες τις μαζικές υιοθεσίες μεταναστών που έχουν χαρακτηριστεί ως το μεγαλύτερο πογκρόμ από την εποχή του Ολοκαυτώματος. Σύμφωνα με τη νέα νομοθεσία που ψηφίστηκε στην ελληνική Βουλή, το ελληνικό κράτος πλέον θα έχει το δικαίωμα να δίνει την ελληνική υπηκοότητα σε μετανάστες κατά βούληση.

Είκοσι χρόνια μετά την αρχή του κύματος μετανάστευσης προς την άξαφνα κι αναπάντεχα πλούσια και "δυτική" (χάρη στα λεφτά των Ευρωπαίων) Ελλάδα, πολλά έχουν αλλάξει στη χώρα. Για παράδειγμα, οι τιμημένοι Έλληνες αγρότες, οι μαχητές της επιδότησης, οι αγωνιστές των μπλόκων, δεν διανοούνται πια να δουλέψουν σε -πιφ, quelle vulgarité"- χωραφια όπως οι πρόγονοί τους, καθώς αυτές τις δουλειές τις αναλαμβάνουν πλέον Αλβανοί και Βούλγαροι. Ακόμα, επαγγέλματα όπως "οικοδόμος" δεν υπάρχουν πια για τους Έλληνες, καθώς η φρέσκια γενιά αποτελείται αποκλειστικά από ιδιοφυίες που σπουδάζουν Ιατρική στη Ρουμανία, οπότε τις αναλαμβάνουν αποκλειστικά μετανάστες.