Κοίτα αυτό το πραγματάκι τώρα. Είναι μια σταλιά, μοιάζει λίγο με το iPhone 3GS, ελαφρύ και πλαστικό, μόνο χωρίς οθόνη μπροστά, χωρίς σχεδόν τίποτα, μόνο μιαν είσοδο για USB και ένα κουμπάκι, και τέλος. Από μέσα, όμως, έχει ένα σκληρό δίσκο SSD, από αυτούς που δεν κάνουν θόρυβο και δεν έχουν μηχανικά μέρη να χτυπάνε και είναι πολύ πολύ πιο γρήγοροι στα βασικά πράγματα (πχ: στο να ανοίγουν). Το πραγματάκι το λένε Kingston Wi-Drive και κάνει μια δουλειά και μια δουλειά μόνο: Αποθηκεύει εικόνες, τραγούδια και βίντεα και επιτρέπει σε iPhones και iPads και iPod Touches να τα παίζουν ασύρματα.

 

Πράγμα που ίσως να μην είχες καταλάβει ότι είναι μια πραγματική ανάγκη οποιουδήποτε, και τώρα που το διαβάζεις μπορεί να μην καταλαβαίνεις ακριβώς τί σημαίνει. Ας πούμε ένα υποθετικό σενάριο:

Εδώ και περίπου ένα χρόνο ψάχνω. Μου ‘ρχονται κινητά, τα δοκιμάζω με μιαν ελπίδα κρυφή στο φυλλοκάρδι, και μετά τα γυρνάω πίσω, κάπως απογοητευμένος. Ψάχνω το smartphone που θα μου δείξει ότι είναι καλύτερο από το iPhone 4, το καλύτερο κινητό του κόσμου, που το κουβαλώ καθημερινά στην τσέπη μου, μα όχι και στην καρδιά μου. Το ‘χω ανάγκη, αλλά ξέρεις πως ειν’ αυτά τα πράγματα, υπάρχουν κάποια κενά, κάποιες ελλείψεις που δε μ’ αφήνουν να του δοθώ. Η σχέση μας είναι θυελλώδης, περνά από κύματα, και all this time, ψάχνω.

 

Ετούτο το καυτό καλοκαίρι, και μετά από αλλεπάληλες απογοητεύσεις, έγιναν δύο πράγματα: Η HTC μου έστειλε το HTC Sensation, και η Cosmote μου έστειλε το Samsung Galaxy S II. Και τα δύο είναι ακριβά smartphones, οι ναυαρχίδες των δύο εταιριών, με οθόνες 4,3 ιντσών και Android 2.3. Τα δοκίμασα με ζήλο και πάθος, σαν πρόσκαιρες, ευκαιριακές ερωμένες.

 

Το συμπέρασμα, το οποίο θα δεις παρακάτω, ήταν μια έκπληξη.

 

Αλλά ας τα πάρουμε από την αρχή.

 

Περίμενα ετούτη τη στιγμή πώς και πώς εδώ και περίπου ενάμιση μήνα, από τότε που τα έβαλα κάτω, τα υπολόγισα, και ανέδειξα καλύτερο smartphone σε τούτη τη Γη το iPhone 4 με διαφορά ελάχιστη από το (πολύ φτηνότερο) HTC Desire. Δε μου καθότανε καλά, όπως καταλαβαίνεις, κι έτσι περίμενα πως και πως το ολόφρεσκο HTC Desire HD, τη φρέσκια ναυαρχίδα του στόλου των Android, μπας και φέρει το ματς στα ίσα. Το δοκίμασα κι έβγαλα συμπεράσματα-έκπληξη, κόλαφο, που θα προκαλέσουν πάταγο. Ας αρχίσει το τεστ:

Το λοιπόν, τις τελευταίες μέρες κυκλοφοράω σα καραγκιόζης. Πηγαίνω σε μήτινγκ, κάθομαι στα γραφεία των ξένων ανθρώπων και αραδιάζω στο τραπέζι δύο σούπερ-ντούπερ κινητά, λες και είμαι ο δεξερωγωποιος. Το ένα είναι το iPhone 4, τα είπαμε αυτά. Το άλλο, που τις τελευταίες δύο εβδομάδες έχει μέσα την προσωπική μου SIM, είναι το Samsung Galaxy S. Να σημειώσουμε εδώ ότι ο κύριος επαγγελματικός κλάδος τα μέλη των οποίων συνηθίζουν να κουβαλάνε δυο κινητά είναι οι βίζιτες. Κι αυτό μπορεί να έχει τη σημασία του.

To iPad κυκλοφόρησε στις ΗΠΑ μόλις δώδεκα μέρες πριν, αλλά σ’ αυτά τα πράγματα ισχύει αυτό που έπαθα τις προάλλες που έψαχνα να βρω να παρκάρω και ακούμπησα σε κάδο: Όποιος ψάχνει, βρίσκει. Έτσι, όταν ένα αγγελικό χέρι έφερε ένα από αυτά τα λαχταριστά και πολυπόθητα μαραφέτια στο γραφείο μου τις προάλλες (ευχαριστούμε, ΠΛΑΙΣΙΟ!) το δέχτηκα με μια καταιγίδα συναισθημάτων που περιλάμβαναν την ανυπομονησία, τη δυσπιστία, τον έρωτα, το πάθος και τη λαγνεία –αλλά όχι την έκπληξη. Πέρασα μαζί του δύο μέρες, δυο γεμάτες, αξέχαστες μέρες, και κατάλαβα αρκετά πράγματα για το τι κάνει, πώς χρησιμοποιείται και πού χρησιμεύει. Διάβασε.

Ορίστε: Μετά από μήνες αναμονής και γκρίνιας και κουβέντας το iPad έφτασε στα χέρια των πρώτων τυχερών reviewers στις ΗΠΑ οι οποίοι έγραψαν τη γνώμη τους εν όψει της κυκλοφορίας του το Σάββατο. Πώς τους φάνηκε; Τους άρεσε. Μερικούς τους ξετρέλανε, άλλους όχι και τόσο, αλλά η γενική εικόνα είναι θετική. Συγκεκριμένα: