Όχι αγάπη μου, που θα μας την πουν οι Ισπανοί ότι τάχα κοιμόμαστε, που όταν εμείς φτιάχναμε τον Παρθενώνα και ο Ιπποκράτης μιλούσε για το πρόβλημα του διπλασιασμού του κύβου (μην με ρωτήσεις τι είναι - δεν ξέρω), αυτοί ακόμα έμεναν πάνω στα δέντρα και έτρωγαν τάπας. Άλλωστε και για να μην ξεχνιόμαστε η ατάκα "πάμε πλατεία" είναι ελληνικότατη. Όχι και να μας τη βγουν, δηλαδή, οι τσεβδοί. Όλα κι όλα.

 

Κι ενώ οι πολυπληθείς συγκεντρώσεις των "Αγανακτισμένων" Ισπανών συνεχίζουν με αμείωτη ένταση, και το σύνθημα "Σιγά! Θα ξυπνήσουν οι Έλληνες" κάνει το γύρω "των ειδησεογραφικών πρακτορείων και μονοπωλεί τον ξένο Τύπο", αντιδράσεις έχουν ξεκινήσει να σημειώνονται και στην Ελλάδα.

Όπως διαβάζεις τις τελευταίες ημέρες, έχει αρχίσει να κλιμακώνεται το "κίνημα" κατά των διοδίων, με δράσεις εμφατικές πολιτών που πάνε κι ανοίγουν τα διόδια επειδή δεν θέλουν να πληρώνουν. Όπως γίνεται συνήθως όταν Έλληνες διαμαρτύρονται μαζικά, ο καθένας έχει τα δικά του, προσωπικά κίνητρα. Άλλοι διαμαρτύρονται επειδή η δουλειά τους τους αναγκάζει να περνάνε τα διόδια κάθε μέρα, και δεν μπορούνε να πληρώνουν συνέχεια. Άλλοι διαμαρτύρονται επειδή τα διόδια ενός αυτοκινητόδρομου συχνά χρηματοδοτούν την κατασκευή κάποιου άλλου, κι αυτό το θεωρούν άδικο. Άλλοι διαμαρτύρονται επειδή είναι του ΚΚΕ, και πιστεύουν ότι το concept των διοδίων και το να πληρώνει οποιοσδήποτε οτιδήποτε ποτέ είναι λάθος (οι ξένοι, ας πούμε, που έχουνε διόδια πιο ακριβά απ' τα δικά μας, προφανώς βλάκες είναι). Άλλοι είναι ο Γκλέτσος. Ο καθένας έχει, τέλος πάντων τους λόγους του.

Ξέρεις τι θα 'θελα να βλέπω τώρα που βουλιάζουμε στην κρίση; Να μη μιλάνε. Να περνάς από τις (γεμάτες, πάντα) καφετέριες κι αντί να βλέπεις ανθρώπους να γκρινιάζουν για τους πολιτικούς που μας κλέβουνε και τέτοια, ησυχία να είναι απλωμένη, να μη μιλάει κανείς. Να ακούγεται μόνο το φρου-φρου, όταν ρουφάνε το φραπέ κοιτώντας σιωπηλά το τραπεζάκι, αναλογιζόμενοι τις δικές τους τις ευθύνες, που είναι και οι μεγαλύτερες.

Δες τους ανθρώπους που διαδηλώνουν και διαμαρτύρονται. Είναι αδιόριστοι του δημοσίου, συνδικαλιστές, δημόσιοι υπάλληλοι, είναι και κάποιοι άλλοι. Διαμαρτύρονται για τα μέτρα, πιστεύουν ότι είναι κακά, ότι δεν ήταν αναπόφευκτα και ότι είναι άδικα. Διαδηλώνουν κατά των πολιτικών, των τραπεζιτών, του καπιταλισμού, των ξένων (υπάρχει ένα μπέρδεμα στο στόχο, ο καθένας έχει και το δικό του, και το επίπεδο αλληλοκάλυψης δεν είναι ατέλειωτο) με πλήρη συνείδηση της μιας και απόλυτης αλήθειας: Ότι είναι θύματα. Ότι δε φταίνε σε τίποτα, και οι προαναφερθέντες κακοί τους πολεμάνε.