Η τραγική είδηση του θανάτου του 53χρονου διαδηλωτή στο κέντρο της Αθήνας έγινε η αφορμή για να κατακλυστεί το twitter από μηνύματα οργής και αγανάκτησης. Μεταξύ των ανθρώπων που μοιράστηκαν συναισθήματα ή πληροφορίες σχετικά με τα επεισόδια, υπήρξαν και αρκετοί διάσημοι Έλληνες.

«Πριν από λίγες μέρες στην Κωνσταντινούπολη πραγματοποιήθηκε μια από τις μεγαλύτερες πορείες διαμαρτυρίας, με χιλιάδες ανθρώπους να απαιτούν ελευθερία του λόγου και την απελευθέρωση 68 φυλακισμένων δημοσιογράφων. Η πορεία ξεκίνησε στην πλατεία Ταξίμ, στη συνέχεια το πλήθος βάδισε κατά μήκος του πεζόδρομου της Ιστικλάλ διεκδικώντας τα δικαιώματά του. Δεν βρεθήκαμε εκεί τυχαία. Ήμουν στην Κωνσταντινούπολη για περίπου έναν μήνα, με άλλον σκοπό, αλλά εκείνη την ημέρα οι συνεργάτες μου ζήτησαν άδεια για να συμμετέχουν στην πορεία. Βρέθηκα ανάμεσα σε χιλιάδες νέους, τα μπλόκα ήταν χωρισμένα ανάλογα με τις πολιτικές πεποιθήσεις. « Εδώ είναι οι φλώροι» μου λέει η Χιλάλ, σεναριογράφος. “Φοιτητές πληροφορικής, συντηρητικοί”. “Και εδώ οι αριστεροί”. Ήταν όλοι εκεί. Οι πιο ηχηροί, φορούσαν μάσκες του ήρωα της ταινία V, (V for Vendetta). Mε τύμπανα καλούσαν τους συνοδοιπόρους τους να τους στηρίξουν σε αυτή τη διαμαρτυρία. “Άφησε με να σερφάρω Ταγίπ”. “Ταγίπ μη μας φιμώνεις”».

Στο παιδικό παραμύθι "Ο Πλανήτης Των Χριστουγεννιάτικων Δέντρων" του Ιταλού συγγραφέα Τζιάνι Ροντάρι υπήρχε ένα κόνσεπτ που πολύ μου είχε αρέσει, και που το θυμάμαι ακόμα. Στον πλανήτη της ιστορίας, το λοιπόν, υπήρχε ένα κτίριο στο οποίο πήγαιναν μικροί και μεγάλοι, οικογένειες και φίλοι, οπλισμένοι με καδρόνια και σφυριά και βαριοπούλες, με έναν και μόνο στόχο: Να σπάσουν. Έσπαγαν τοίχους, πόρτες, έπιπλα, έσπαγαν ό,τι έβρισκαν, ντάπα ντούπα πάρτα κάτω, μέχρι που κουράζονταν κι έφευγαν, κουρασμένοι μα ήρεμοι. Αυτό το ρόλο είχε το Κτίριο Σπαζόλα (έτσι το λέγαν): Να πάει ο κόσμος να τα σπάει και να ξεδίνει χωρίς καθόλου συνέπειες, και μετά να επιστρέφει στις κανονικές του ζωές πιο γαλήνιος, έχοντας ξεφορτωθεί λίγα νεύρα.

Εισηγούμαι το εξής: Η Ελλάδα να γίνει το Κτίριο Σπαζόλα της Γης.

Περικλείοντας πλήθος αντιφάσεων που φτάνουν στα όρια της τραγικής ειρωνείας σε κάποιες περιπτώσεις, το 2010 θα μπορούσε να χαρακτηριστεί και ως έτος που η ανθρωπότητα αναγκάστηκε να έρθει αντιμέτωπη με τις συνέπειες των πράξεων, των αρχών και των επιλογών της. Απ' όλες τις στιγμές που πέρασαν, απ' όλες τις ειδήσεις και τα γεγονότα που ζήσαμε, ακούσαμε ή διαβάσαμε επιλέξαμε δέκα.