Σήμερα οι δημόσιοι υπάλληλοι, μαζί με τους συνταξιούχους κι άλλους κλάδους είναι στους δρόμους (ή -oι περισσότεροι- στα σπίτια τους και τα εξοχικά τους), διαμαρτυρόμενοι για τα νέα μέτρα της κυβέρνησης που τους έκοψε μέρος από τα δώρα και τα επιδόματα για να εξοικονομήσει λεφτά. Δεν είναι ούτε η πρώτη ούτε η τελευταία φορά που οι δημόσιοι υπάλληλοι απεργούν, ήταν δε αναμενόμενη μια τέτοια αντίδραση — συνήθως διαδηλώνουν στο κέντρο επειδή δεν παίρνουν αρκετά μεγάλες αυξήσεις, τι θα έκαναν τώρα που τρώνε μειώσεις; Σαν μια γροθιά, θα κατέβουν στους δρόμους. Δηλαδή, σαν δυο γροθιές (οι συνδικαλιστές κομμουνιστές όπως πάντα διαδηλώνουν ξέχωρα, μόνοι τους). Αλλά στη σημερινή απεργία υπάρχει μια σημαντική διαφορά.

Κοίτα να δεις: Το να έρχεται κάποιος ξένος για να αναλάβει την οικονομική διαχείριση της χώρας σου και να ελέγχει αν τα κάνεις όπως σου λένε κι αν διαβάζεις τα μαθήματά σου, είναι ντροπή. Είναι ξεφτίλα. Είναι κατάντια. Βλέποντας ωστόσο τις φάτσες των λίγων χιλιάδων Ελλήνων που κατέβηκαν στο κέντρο για να διαδηλώσουν χτες, ή τις πολύ πιο χαλαρές φάτσες των εκατοντάδων χιλιάδων που πλημμύρισαν ασφυκτικά τις καφετέριες, η ντροπή ήταν το μόνο συναίσθημα που δεν διέκρινες. Έβλεπες οργή, έβλεπες απόγνωση, έβλεπες τρυφηλότητα, έβλεπες και γέλιο. Κανένας δεν ντρέπεται που η χώρα του έχει γίνει σούργελο και πρέπει να έρθουν οι ξένοι να τη σώσουν. Και κανένας δεν πιστεύει ότι ο ίδιος έφταιξε σε ο,τιδήποτε γι' αυτή την κατάντια. Μακάριος ρουφάει το φραπέ, και γκρινιάζει για το εξώφυλλο ενός περιοδικού που κατά τη γνώμη του του έθιξε το εθνικόν φρόνημα.