Οι καιροί αλλάζουν και μαζί τους συμπαρασέρνουν και τα κινηματογραφο-τηλεοπτικά γούστα. Για να αρέσεις, ως φαίνεται, στις μέρες μας και να αποκτήσεις ένα δυνατό φαν κλαμπ πρέπει οπωσδήποτε να βγάζεις δόντια, να τριγυρνάς τις νύχτες –αν και αυτό πια παίζεται–, να τρέφεσαι με αίμα κι εκτός αυτού να διαθέτεις μια άριστη φυσική κατάσταση, μια ανυπέρβλητη ομορφιά, και πάνω από όλα το βασικότερο: να είσαι αθάνατος! Πάνε πλέον οι αφίσες με τον Μπραντ, τον Τζόνι, την Αντζελίνα και τα άλλα τα καλά παιδιά. Τώρα πια έχουμε τον Έντουαρντ και την παρέα του και δεν έχουμε ανάγκη άλλον κανέναν!

Τρελαίνομαι για ταινίες με βαμπίρ, δράκουλες, μυτερά δόντια και πολύ αίμα. Η ταινία του Κόπολα είναι ίσως μια από τις λίγες που θα βλέπω μια ζωή ξανά και ξανά. Κάθε φορά που πετυχαίνω σε ζάπινγκ «Βlade» θέλω να βγω και εγώ στο κατόπι των κακών βαμπίρ με το κατάνα ανά χείρας — γενικά γουστάρω. Η μυθολογία του πώς σήμερα θα ήταν οι βρικόλακες, αν υπήρχαν λέει ότι γενικά οι απέθαντοι είναι «τέλειοι». Αυτή ιδέα της γνωστής συγγραφέως και πρέσβειρας του είδους Αν Ράις λίγο πολύ υποστηρίζει ότι κάθε βρυκόλαkας είναι πολύ όμορφος. Και χλωμός. Και ντελικάτος. Σαν τρυφερό, αγνό κορίτσι. Με μυτερά δόντια. Η ιδέα έχει επηρεάσει όλες τις βαμπιροεμφανίσεις της μεγάλης οθόνης. Αυτά είναι τα πιο γυναικωτά βαμπίρ της πρόσφατης ιστορίας: