Το πρόβλημα που έχω με τον Τόμας Πίντσον είναι το εξής: Μεταχειρίζεται την αγγλική γλώσσα τόσο μαεστρικά, που για να απολαύσεις το διάβασμα όπως πρέπει πρέπει να είσαι νηφάλιος και ξεκούραστος, να έχεις όλους τους νευρώνες του μυαλού σου σε εγρήγορση, καταλαβαίνεις, για να εκτιμήσεις την ομορφιά. Σπάνια είμαι σε τέτοια κατάσταση νιρβάνας, δυστυχώς, οπότε κάθε φορά που προσπαθώ να διαβάσω ένα από τα βιβλία του (τα έχω όλα), κυρίως το Gravity's Rainbow ή το Against the Day, είναι σαν να προσπαθώ να δω το Avatar σε 3D χωρίς γυαλιά: Πονοκέφαλος. Το τελευταίο του βιβλίο, όμως, είναι κάτι διαφορετικό.