Το βράδυ της Δευτέρας απονεμήθηκαν για πρώτη φορά τα βραβεία της Ελληνικής Ακαδημίας Κινηματογράφου, ή, αν προτιμάτε τα ελληνικά «Όσκαρ», όπως πολλοί τα αποκαλούν. Μεγάλος νικητής της βραδιάς: ο «Κυνόδοντας» του Γιώργου Λάνθιμου, που απέσπασε συνολικά 5 βραβεία.

Δύο άρθρα που διάβασα τις τελευταίες μέρες εξηγούν πολύ καθαρά την απλή και ξεκάθαρη αιτία που οδήγησε τη χώρα μας στο χείλος της καταστροφής, με το ένα πόδι στον γκρεμό, και τον άνεμο στην πλάτη: Είμαστε ηλίθιοι. Εμείς, οι Έλληνες. Δεν είναι γενετικό το πρόβλημα (μάλλον), δεν είμαστε διανοητικά καθυστερημένοι από γεννησιμιού (οι περισσότεροι), απλά είμαστε αμόρφωτοι, και όχι μόνο σε θέματα γνώσεων και μάθησης, αλλά σε βασικές λειτουργίες του τι σημαίνει «πολιτισμένος άνθρωπος του 21ου αιώνα». Είμαστε στουρνάρια. Στόκοι. Τούβλα. Παίζουμε το videogame «Πολιτισμένος Άνθρωπος του 21ου αιώνα», και δεν έχουμε καταλάβει πώς παίζεται. Τι πατάς για να περάσεις πίστα. Δεν έχουμε διαβάσει το manual. Δεν ξέρουμε καν από πού αλλάζουν οι μπαταρίες του τηλεχειριστηρίου.

Το θέμα: Ο Γιώργος είναι σε ηλικία που πλησιάζει τα 50 και μόλις έχει αποφυλακιστεί ύστερα από δεκαπέντε χρόνια εγκλεισμού για ένα φόνο που διέπραξε υπό περίεργες συνθή­κες. Το μόνο που θέλει τώρα που βγαίνει από τη φυλακή είναι να βρει το γιο του, τον Λεωνίδα, που έχει να τον δει δεκαπέντε χρόνια. Σε ένα φτηνό ξενοδοχείο της Ομόνοιας, όπου κατα­λήγει για να περάσει την πρώτη βραδιά της αποφυλάκισης, θα γνωρίσει μια πόρνη, μια τρανσέξουαλ. Ο έρωτας θα χτυπήσει την πόρτα του παρά τις αντιξοότητες. Κι από κει θα αρχίσει να ξετυλίγει το κουβάρι της δικής του μπλεγμένης ζωής...