Τρία λεπτά πριν τελειώσει το πρώτο ημίχρονο του αγώνα στο γήπεδο Χαριλάου, ο Λουκάς ο Βύντρα παίρνει την μπάλα στα αριστερά της περιοχής του Άρη, σκάει στον Χαβίτο μια ντρίμπλα ανεπανάληπτη, μπαίνει στην περιοχή με πολύ καλές προϋποθέσεις και ξαφνικά... πέφτει. Προφανώς η πολλή παρέα με το μεγάλο πράσινο καταδύτη Γιώργο Καραγκούνη, τον έχει διδάξει πως είναι καλύτερα να εκβιάζεις ένα πέναλτι παρά να τελειώσεις μια προσπάθεια που κατά 60-70% θα σου αποφέρει γκολ. Εντάξει, ποιοι είμαστε εμείς που θα το αμφισβητήσουμε αυτό. Ο διαιτητής Δαλούκας πάντως σίγουρα συμφωνεί, και σφύριξε ένα πέναλτι (που μετέτρεψε σε γκολ ο Σισέ), το οποίο μόνο ως επιβράβευση για την εντυπωσιακή, και αποφασιστικά μη-Βυντρική, ενέργεια που έκανε ο Λουκάς ο Βύντρα μπορεί να εξηγηθεί. Ο οποίος επανέλαβε μια ακόμα εντυπωσιακότερη ντρίμπλα στο δεύτερο ημίχρονο, μπαίνοντας πάλι μόνος στην αντίπαλη περιοχή, αλλά που αυτή τη φορά δίχως να έχει παίχτη να τον ανατρέψει με ένα φύσημα, αναγκάστηκε να ολοκληρώσει την επιθετική ενέργεια μόνος του, απογοητευτικά, δικαιώνοντας έτσι το σκεπτικό Καραγκούνη που λέγαμε παραπάνω.

Σε κάποιο Αστερίξ, δεν θυμάμαι σε ποιο, ο γνωστός πειρατής που αλωνίζει τις θάλασσες βλέπει στο κιάλι του ένα πλοίο γεμάτο με τους γνωστούς Γαλάτες να έρχεται καταπάνω του και αντιδρά ως εξής: Βγάζει το τσεκούρι και καταστρέφει το πλοίο του, το βουλιάζει μοναχός του, για να μην προλάβουν να του το βουλιάξουν οι Γαλάτες, και για να γλιτώσει και το ξύλο.

Το διαβάζεις εσύ και γελάς, «τι σκέφτηκε ο μπαγάσας ο Ρενέ ο Γκοσινί», λες, «τι φαντασία που την έχει».

Υπάρχει το λοιπόν ένα μέρος πέρα από τη φαντασία, ένα μέρος μαγικό, ένα μέρος που ούτε ο νους του Ρενέ τού Γκοσινί δεν θα μπορούσε να σκαρώσει.

 

Υπάρχει η Νέα Σμύρνη.