Όπως οι περισσότεροι άνθρωποι που διαβάζουν βιβλία, πέρασα κάποτε μια φάση αμφισβήτησης απέναντι στο μυθιστόρημα. Γιατί αν το καλοσκεφτείς τί είναι η μυθοπλασία, τι είναι τα μυθιστορήματα; Ιστορίες που κάποιος άλλος φαντάστηκε. Και ο μέσος άνθρωπος ζει 70-80 χρόνια, οπότε ωμά υπολογίζοντας μπορεί και να είναι βλακωδία το να σπαταλάς μερικές δεκάδες ώρες από αυτά τα χρόνια για να διαβάζεις ιστορίες που κάποιος φαντάστηκε. Υπάρχουν άνθρωποι που αρνούνται να διαβάσουν μυθιστορήματα, και δέχονται μόνο να διαβάσουν για πράγματα αληθινά, που συνέβησαν, γιατί αυτά μπορεί πράγματι να έχουν μια χρησιμότητα στην πραγματική τους ζωή, αυτά ενδέχεται να τους βοηθάνε να καταλάβουν τον κόσμο και τα πράγματα λίγο καλύτερα. Το καλοκαίρι που μόλις τέλειωσε διάβασα δυο βιβλία που μου θύμισαν ότι αυτοί οι άνθρωποι μπορεί και να έχουν λίγο δίκιο.