Τρελαίνομαι για ταινίες με βαμπίρ, δράκουλες, μυτερά δόντια και πολύ αίμα. Η ταινία του Κόπολα είναι ίσως μια από τις λίγες που θα βλέπω μια ζωή ξανά και ξανά. Κάθε φορά που πετυχαίνω σε ζάπινγκ «Βlade» θέλω να βγω και εγώ στο κατόπι των κακών βαμπίρ με το κατάνα ανά χείρας — γενικά γουστάρω. Η μυθολογία του πώς σήμερα θα ήταν οι βρικόλακες, αν υπήρχαν λέει ότι γενικά οι απέθαντοι είναι «τέλειοι». Αυτή ιδέα της γνωστής συγγραφέως και πρέσβειρας του είδους Αν Ράις λίγο πολύ υποστηρίζει ότι κάθε βρυκόλαkας είναι πολύ όμορφος. Και χλωμός. Και ντελικάτος. Σαν τρυφερό, αγνό κορίτσι. Με μυτερά δόντια. Η ιδέα έχει επηρεάσει όλες τις βαμπιροεμφανίσεις της μεγάλης οθόνης. Αυτά είναι τα πιο γυναικωτά βαμπίρ της πρόσφατης ιστορίας: