¶μα δεν σε θέλει η τύχη σε έναν τελικό Τσάμπιονς Λιγκ, είναι για να βάζεις τα κλάματα. Και δεν αναφερόμαστε στο χαμένο πέναλτι του Τζον Τέρι που κόστισε στην Τσέλσι το τρόπαιο, ούτε σε αυτό του Νικολά Ανελκά, που απέκρουσε ο σχεδόν 40αρης Φαν Ντε Σάαρ. Δεν μιλάμε καν για το πέναλτι που έχασε και ο Κριστιάνο Ρονάλντο αποδεικνύοντας ότι και ο καλύτερος παίκτης στον κόσμο μπορεί να είναι λίγο... κότα. Εμείς είμαστε οι άτυχοι, που έχουμε για "εθνικό σπορτκάστερ" τον Κώστα Βερνίκο. 

Αντί να δούμε ένα ωραίο 90λεπτο, αυτό έγινε 120 λεπτά και βάλε και τα πέναλτι φτάσαμε τις δυόμισι ώρες. Δυόμισι ώρες δεν αντέχεις να δεις τελικό στο mute. Αλλά ούτε και τελικό με non stop Κώστα Βερνίκο. Υπάρχουν όρια στην αντοχή του ανθρώπου.

Έχουμε καταλήξει πλέον ότι το πρόβλημα του Βερνίκου δεν είναι (μόνο) ότι δεν ξέρει. Αλλά ότι δεν βλέπει. Ούτε μακριά (από τα δημοσιογραφικά), ούτε κοντά (στο μόνιτορ). Γιατί, όταν βλέπεις φάτσα κάρτα το πρόσωπο του Καλού κι εσύ λες Ανελκά, ξανά και ξανά τότε κάτι δεν πάει καλά με την όρασή σου.

Αλλά στην περίπτωση του Βερνίκου, κάτι δεν πάει καλά και με την ενόρασή του. Πώς αλλιώς να εξηγηθεί ότι «πέθανε» και τον πατέρα του Φρανκ Λάμπαρντ, εκτός από την πρόωρα χαμένη μητέρα του; Για μερικά δευτερόλεπτα πιστέψαμε ότι ο ¶γγλος μέσος είναι ορφανός. Και δεν είχαμε και κάποιον δεύτερο να σπάσει η μονοτονία ανοησίας και τυχαίων ονομάτων. Ο Θοδωρής Παπαλουκάς (άσχετο) ήταν προσκεκλημένος, ένας Θεός ξέρει γιατί, και περιορίστηκε σε τρία μουρμουρητά κι ένα ψεύτικο γέλιο. 

Από την άλλη όμως, τον έχουμε συνηθίσει, κι ας μην έμαθε ποτέ πώς λέγεται ο Μπαμπαγκίντα, τζίντα, Λολομπριγκίντα. Και αν δεν τον συνηθίζαμε, δεν θα είχαμε άλλη επιλογή. Γιατί, φαίνεται ότι και για την κρατική τηλεόραση δεν υπάρχει κάποιος άλλος να μεταδώσει έναν τελικό Τσάμπιονς Λιγκ. Ούτε ένας. Οπότε με τον Βερνίκο θα πορευτούμε. Και κάντε υπομονή, θα επανέλθουμε. Έρχεται και Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα. Κι εκεί θα ζήσουμε μεγάλες στιγμές.