Αν υπήρχαν 2-3 κρίκοι που συνέδεαν το παρελθόν με το παρόν του μπάσκετ, ένας απ’ αυτούς ήταν ο Γιώργος Σιγάλας. Στα 36 του, μπίστησε για μια τελευταία φορά την πορτοκαλί μπάλα, που την αγάπησε περισσότερο απ' ό,τι τον αγάπησε εκείνη και αποχαιρέτησε τα παρκέ. Θα μας λείψει;

 

Ναι, αν είσαι φίλος του Ολυμπιακού. Πέρασαν ήδη καμιά δεκαριά χρόνια, από τότε που σήκωνε την πρώτη κούπα στο ΟΑΚΑ, στον τελικό κυπέλλου με τον Απόλλωνα Πατρών και έδειχνε με τα δάχτυλά του ότι είναι μόλις η πρώτη από τις τρεις. Το τέλος της σεζόν τον δικαίωσε κι ο Ολυμπιακός πήρε «Πρωτάθλημα και Κύπελλο και Ευρωπαϊκό», αφήνοντας τον αιώνιο αντίπαλο να περιμένει μέχρι τον Μάιο που μας πέρασε για να το πετύχει με τη σειρά του.

Όχι, αν είσαι οπαδός του Παναθηναϊκού. Όπου κι αν έπαιζε, έβλεπε πράσινη φανέλα και αφηνίαζε. Σε ένα πέρασμά του από την Ιταλία, με τη φανέλα της Στεφανέλ, η ομάδα του κερδίζει τον Παναθηναϊκό και τον αποκλείει, με τον ίδιο να πετάει σπίθες σε άμυνα και επίθεση. «Όπου τους βρίσκω, μια ζωή θα τους γαμ....» λέγεται ότι είπε πάνω στο γλέντι. ¶ντε μετά να είσαι βάζελος και να τον χωνεύεις.

Ναι, αν είσαι άνθρωπος της δουλειάς και του μόχθου. Ο Σιγάλας δεν ευλογήθηκε ποτέ από τον Θεό του μπάσκετ με ταλέντο στο μακρινό σουτ, στις ντρίπλες, στο άλμα ή τις χορευτικές πιρουέτες. Όλα αυτά που τον έκαναν γνωστό, «Ράμπο», διεθνή 185 φορές και του έδιναν ψωμί για 16 συναπτά έτη, ήταν προϊόντα της δικής του, προσωπικής προσπάθειας και δουλειάς κι όχι ταλέντου: η σκυλίσια άμυνα, οι ειδικές αποστολές, το σκληροτράχηλο παιχνίδι, η ηγετική παρουσία, το αξιόπιστο σουτ που βελτίωσε χρόνο με το χρόνο. Συμπέρασμα; Όταν θέλεις κάτι πάρα πολύ και είσαι διατεθειμένος να στρώσεις τον κώλο σου κάτω και να κάνεις βάρη τη μισή μέρα και σουτ την άλλη μισή, μπορεί και να τα καταφέρεις. Και να μην τα καταφέρεις στο τέλος, σίγουρα θα έχεις κερδίσει το προσωπικό σου στοίχημα.

Όχι, αν δει κανείς τι κατάφερε συνολικά σε 16 χρόνια παρουσίας και 185 συμμετοχές με την Εθνική. Φεύγοντας από τον Ολυμπιακό, δεν κατάφερε να επιστρέψει σε ελληνική ομάδα που έκανε πρωταθλητισμό - από την άλλη βέβαια και ο Ολυμπιακός όλα αυτά τα χρόνια, δε μπορεί να πει κανείς ότι ξεσκίστηκε στους τίτλους. Με την Εθνική όμως, ούτε μετάλλιο, ούτε φωνή, ούτε ακρόαση. Έπρεπε να αποστρατευτεί και να δώσει τόπο στα νιάτα, αυτός και αρκετοί άλλοι, για να ξαναδούμε χαΐρια και προκοπές. Και μάλλον άργησε τη συνταξιοδότησή του 1-2 χρόνια, τώρα τελευταία όταν έστριβε έπρεπε να βγάζει φλας και να φέρνει κι έναν ακόμα να κλείνει την κυκλοφορία μέχρι να γυρίσει.

Θα μας λείψει τελικά; Τι λέτε; Εμένα πάντως, ναι. ¶λλος ένας έμεινε και το κλείνουμε (εκείνο) το μαγαζί. Φράνκι, κράτα γερά.