Στην πραγματικότητα κανείς δεν μπορεί να απαντήσει με σιγουριά, ποιο είναι το πρόβλημα της Εθνικής. Αν είναι δηλαδή αγωνιστικό, προπονητικό, θέμα παικτών ή ψυχολογική απόρροια, από την αμφισβήτηση που δέχεται τους τελευταίους μήνες με τις εμφανίσεις που κάνει και το αμφίρροπο σημείο που έχει φτάσει.
Στο ΟΑΚΑ, με περισσότερους από 40.000 φιλάθλους, η Ελλάδα είχε ένα γκολ που –κακώς αλλά δικαιολογημένα αφού ήταν οριακό το οφσάιντ- δεν μέτρησε, κάνα δυο ευκαιρίες, αλλά επί της ουσίας το άσφαιρο 0-0 ήταν το πιο δίκαιο σκορ για το παιχνίδι που παρακολουθήσαμε. Και η Ουκρανία του –θέλω να θυμηθώ το ποδόσφαιρο- Σεφτσένκο δεν έκανε και τίποτα το τρομερό.
Τώρα, βέβαια, ο επαναληπτικός στο Ντόνετσκ δεν θα είναι καθόλου εύκολος. Δεν θέλει και πολύ να πιάσει κατηφόρα στο γήπεδο και να χαθεί η μπάλα. Οι παίκτες της Εθνικής πρέπει να μπουν με εντελώς διαφορετική φιλοσοφία. Πρέπει στην ουσία να μεταμορφωθούν προς το καλύτερο. Να δώσουν μερικές καλές μπαλιές, να κατακτήσουν το κέντρο του γηπέδου, να δημιουργήσουν, να πιέσουν, να έχουν αποφασιστικότητα, να παλέψουν κάθε φάση και να ρίξουν και κανένα δυνατό τάκλιν.
Παράλληλα, ο Ότο Ρεχάγκελ πρέπει να καταλάβει ότι αυτό δεν είναι το τελευταίο του ματς στον πάγκο της Εθνικής. Το τελευταίο οφείλει να είναι στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 2010. Οπότε, πρέπει και αυτός με τη σειρά του να διευθύνει την ορχήστρα όπως αρμόζει σε αυτές τις περιστάσεις. Με εγρήγορση, καλό διάβασμα από πριν, δυνατό ένστικτο κατά τη διάρκεια και αποφασισμένος να δείξει στους επικριτές του ότι μπορεί να βγαίνει στη σύνταξη, αλλά μόνο επειδή τον πήραν τα χρόνια στην ταυτότητα και όχι στο γήπεδο.
Για να δούμε, αν η Εθνική θα κάνει αυτό που έχει ανάγκη: να κερδίσει και πάλι την εμπιστοσύνη του κόσμου. Την αγάπη την έχει έτσι κι αλλιώς.
