¶μα δεν σας αρέσουν, δεν σας αξίζουν. Αλλά από πότε δεν αρέσουν στους άντρες τα πλαστικά βυζιά; Τι έχετε πάθει; Ακολουθεί μια εμπεριστατωμένη υπεράσπιση.

Η Ελευθερία γύρισε απ' τις διακοπές πολύ διαφορετική. Κάτι είχε αλλάξει πάνω της - και δεν ήταν τα μαλλιά της. Ήταν κάτι σαφές μα και απροσδιόριστο, η εκβάθυνση μιας παρένθεσης, ένα μπατάρισμα προς τη σωστή μεριά.

Ο Νίκος δεν ήξερε πώς ακριβώς να αντιδράσει στην αρχή.

Ο Νίκος είναι φίλος μου, και ήταν φίλος της Ελευθερίας την οποία γνώριζε περίπου όσα χρόνια τη γνώριζα κι εγώ. Σε αντίθεση με μένα, που είχα χαθεί στον κόσμο μου, ο Νίκος είχε διατηρήσει επαφή με την Ελευθερία, και πότε πότε βγαίνανε και λέγανε τα νέα τους. Πήγαιναν για καφέ και για φαΐ με παρέες. Μια φορά είχαν βγει και double date, με τους δεσμούς τους. Πολύ καλοί φίλοι.

Εγώ ήξερα ότι πάντα ο Νίκος τη γούσταρε, αλλά το περασμένο φθινόπωρο το κατάλαβε κι αυτός, κεραυνοβόλα, όταν είδε την Ελευθερία, άρτι αφιχθείσα από διακοπές, με δυο ολοκαίνουρια, περήφανα και ολοστρόγγυλα βυζιά.

Ήταν σαν ο κόσμος του να απλοποιήθηκε αυτοστιγμεί. Σαν όλα τα περίπλοκα να έγιναν απλά. Η Ελευθερία μπροστά του ήταν ξαφνικά 20% πιο ελκυστική γυναίκα, κι αυτό το μικρό ποσοστό αρκούσε για να τον σπρώξει στο απονενοημένο:

Της την έπεσε.

Τα φτιάξανε.

Και πριν τελειώσει ο χρόνος είχαν ήδη χωρίσει οριστικά και αμετάκλητα.

«Ήξερα ότι ήταν ψεύτικα» μου είπε ο Νίκος. «Προσπάθησα να το παραβλέψω, αλλά δεν μπορούσα. Δεν τα αντέχω τα ψεύτικα βυζιά. Δεν τα αντέχω».

Όλα τα πράγματα στη Γη ακολουθούν μια πορεία κωνοειδή: αρχίζουν ήρεμα, αυξάνονται ραγδαία, κορυφώνονται και πέφτουν. Από την ανθρώπινη ζωή, μέχρι την καριέρα της Μπρίτνεϊ Σπίαρς, όλες οι πορείες σε συνάρτηση με το χρόνο έχουν αυτή τη μορφή, την κωδωνοειδή, το σχήμα του ξαπλωμένου βυζιού.

Τα ψεύτικα στήθη μοιάζουν να ακολουθούν την ίδια πορεία: Από την εμφάνισή τους στα 80s, την κορύφωση της δημοτικότητάς τους στα νεαρά 90s, τώρα μοιάζουμε να έχουμε φτάσει σε έναν κόσμο γεμάτο Νίκους. Χαζεύεις φωτογραφίες με τους φίλους και το πιο συχνό σχόλιο που θα ακούσεις είναι: «Όμορφη είναι, αλλά έχει πλαστικά βυζιά». Πότε μπήκε το «αλλά» σ' αυτή την πρόταση; Πότε έγιναν τα «διορθωμένα» γυναικεία στήθη ελάττωμα;

Θυμάμαι την Πάμελα ¶ντερσον να τρέχει στην παραλία της Καλιφόρνιας και το μπούστο της να παραμένει γρανιτένιο, ασυγκίνητο και αταλάντευτο. Κανείς δεν διαμαρτυρόταν τότε. Κάποια στιγμή υπήρξε μια αλλαγή, μια μεταβολή του τρόπου που ο άντρας αντιμετωπίζει τα ενισχυμένα βυζιά. Και ρωτώ: γιατί;

Απαντώ μόνος μου: Σίγουρα φταίει η εξοικείωση: Ξαφνικά ο πλανήτης γέμισε ευρύστερνα κορίτσια με ντεκολτέ-χαράδρες. Η πληθώρα φέρνει τη συνήθεια κι η συνήθεια την γκρίνια. Ο άνθρωπος κυνηγά το σπάνιο, και ξαφνικά το μεγάλο βυζί έπαψε να είναι σπάνιο - σπάνιο πλέον είναι το μεγάλο και φυσικό.

Πέρα από την υπερέκθεση στη σιλικονούχα τελειότητα, η στροφή του αντρικού πληθυσμού όσον αφορά το πλαστικό βυζί πιθανότατα να πηγάζει και από μια μορφή άμυνας του αρσενικού, που βλέπει τη γυναίκα να παίρνει τον έλεγχο της εμφάνισής της σε πολύ πρωτογενές επίπεδο και σε πολύ μαζικό βαθμό. Ίσως να μην είναι μια αντίδραση στην πλαστική στήθους per se, αλλά στις γυναίκες που καταφεύγουν σ' αυτήν.

Αυτό είναι ένα άλλο μεγάλο κεφάλαιο.

Ποιες κάνουν πλαστική; Μια μεγάλη κατηγορία είναι οι γυναίκες που βγάζουν το ψωμάκι τους από την εμφάνισή τους. Ποιος μπορεί να κατηγορήσει την Όλγα Φαρμάκη ή την Κάρμεν Ελέκτρα για το ότι έκαναν πλαστική στήθους; Πόσο κόμπλεξ μπορεί να κουβαλάει αυτός; Μια γυναίκα που επενδύει σε μια τέτοια επέμβαση, με την προσδοκία ότι θα της αποδώσει πολλαπλά σε έσοδα από φωτογραφίσεις, δεν μπορείς να την κακοχαρακτηρίσεις, εκτός κι αν ο χαρακτηρισμός «υπεύθυνη επαγγελματίας» είναι κακός.

Από την άλλη, υπάρχουν και οι άλλες, οι απλές, καθημερινές, μη σταρ, που δεν πρόκειται να κερδίσουν λεφτά από την επέμβαση - μόνο στήθος. Εκεί ο κάθε άντρας που έχει μπιροκοιλιά και τρίχες στην πλάτη θα πει: «Καλά, βρε κοπέλα μου, μια χαρά ήσουνα, τι τα ήθελες;». Η απάντηση είναι ο Νίκος. Το κρίσιμο 20%. Το ελαφρύ έξτρα σπρώξιμο που θέλει ο άντρας ο σωστός για να πλησιάσει τη γυναίκα που τον ενδιαφέρει. Υπάρχουν κι άλλα θέματα (χαμηλή αυτοεκτίμηση, στρεβλή εικόνα του εαυτού, ψυχολογικά προβλήματα) τα οποία πολλές γυναίκες νομίζουν ότι αντιμετωπίζουν με μια πλαστική. ¶λλες λύσεις σ' αυτά τα προβλήματα θα μπορούσαν να είναι εξωφρενικές αγορές παπουτσιών ή το φαγητό, οπότε νομίζω ότι η πλαστική είναι μια χαρά λύση. Λίγο ακριβή βέβαια, σχεδόν πάντα καθόλου απαραίτητη, αλλά εσένα τι σε πειράζει; Ίσα ίσα, οι γυναίκες που κάνουν πλαστική είναι σαν τις γυναίκες που κάνουν τατουάζ και σαν τις γυναίκες που θα σου κάτσουν: δεν διστάζουν να κάνουν πράγματα που στο μέλλον θα μετανιώσουν πικρά.

Και όσο γι' αυτούς που, σαν τον Νίκο, δεν προτιμούν την «υφή», τη «γεμάτη γεύση» και δεν ξέρω τι άλλο των πλαστικών βυζιών: είστε εκτός θέματος.

Σύμφωνοι, το ψεύτικο βυζί έχει μια υφή που σε πολλούς μπορεί να είναι δυσάρεστη, αλλά μόνο επειδή είναι ανοίκεια. Οι συνηθισμένοι στα φυσικά περιμένουν ότι θα πιάσουν μια μάζα εύπλαστη, σαν δερμάτινη βιοχλαπάτσα. Τα ψεύτικα βυζιά είναι πιο σκληρά και άκαμπτα, επίσης δεν επιδέχονται πολλά σούρτα-φέρτα. Για να μην κοροϊδευόμαστε: τα ψεύτικα βυζιά δεν είναι για να τα πιάνεις. Δεν είναι ούτε για να τα βλέπεις να κουνιούνται. Είναι για να τα κοιτάς. Ακίνητα. Είναι πανέμορφα ως είναι, σαν τα βυζιά της Αφροδίτης της Μήλου, έργα τέχνης στον πρόβολο της απέναντι, να τα κοιτάς και να τα χαίρεσαι. Ούτως η άλλως στο 99% της διάρκειας της ζωής σου (και στο 90% της σχέσης σου) θα τα κοιτάς, δεν θα τα πιάνεις. Οπότε τι σε νοιάζει αν είναι λίγο σκληρούτσικα και δεν χοροπηδάνε όταν κάνεις το καθήκον;

Όλα μια συνήθεια είναι.

Επιτέλους αυτό το βυζο-backlash πρέπει να σταματήσει. Επιτέλους πρέπει να αρχίσουμε να βλέπουμε ξανά όλα τα βυζιά ως ίσα, αληθινά, ψεύτικα (άλλωστε τι είναι πραγματικά αληθινό στον κόσμο που ζούμε), αλλά πάνω απ' όλα μεγάλα.

Ας μην αναλωνόμαστε στα μικρά και ξεχνάμε τα μεγάλα.

Οπωσδήποτε μεγάλα.