Την τελευταία φορά που τα παιδιά από το WοW μαζεύτηκαν για φαγητό, σε μια ταβέρνα στα Πετράλωνα, ήμουν στο Λονδίνο για τα βραβεία BAFTA. Κι ενώ οι φίλοι μου εδώ στο περιοδικό ήταν πολύ χαρούμενοι που ένας δικός τους άνθρωπος θα περπατούσε στο κόκκινο χαλί κάπου κοντά στον Μπραντ Πιτ και την Αντζελίνα, οι φίλοι μου από το WoW δεν έδειξαν καθόλου τον ανάλογο ενθουσιασμό. Θα ήταν πολύ πιο περήφανοι για μένα αν έφτανα επιτέλους level 80 (εκείνοι έγιναν σε 3 μέρες, αφού έμειναν άυπνοι και πήραν άδειες από τις δουλειές τους γι' αυτό το σκοπό), ή αν κέρδιζα κανένα achievement σκοτώνοντας, ας πούμε, ένα rare mob (που παρεμπιπτόντως σκότωσα ένα βράδυ εντελώς τυχαία). Για τα παιδιά που γνώρισα πρώτα στο guild chat (ήμασταν όλοι στο Vindicatum, αλλά μαλώσαμε με κάτι ¶γγλους για τα loot και φύγαμε - για την ακρίβεια οι άλλοι είχαν λόγο να μαλώσουν, εγώ έφυγα για συμπαράσταση) και μετά γνώρισα καλύτερα στην ουρά έξω από το Fnac στη Γλυφάδα (για να πάρουμε το expansion του Wrath of the Lich King πρώτοι, 12 η ώρα τη νύχτα μέσα στο κρύο) είμαι απλά η Anasa, human rogue level 76, μέλος των Gangs of Cyprus, με μέτριο armor και average δυνατότητες.

 

Στην πραγματικότητα, ο μόνος λόγος που μου μιλάνε οι hardcore ογδοντάρηδες είναι γιατί είμαι η φίλη του Braviscor, του καλύτερου κατά γενική ομολογία tank σ' όλο το Nagrand. O Brav είναι ο άνθρωπος που με έβαλε στο παιχνίδι. Αυτός που μου έμαθε ότι τα βράδια, μετά τη δουλειά στο περιοδικό, τις συμφωνίες με τις δισκογραφικές, τις διαπραγματεύσεις με ηθοποιούς με υπερτροφικά εγώ, τους τίτλους εξωφύλλων και τις μετρήσεις των πωλήσεων, μπορώ να μπαίνω σ' έναν κόσμο όπου όλοι έχουμε μαγικές ιδιότητες. Έναν κόσμο όπου μπορώ να πετάω με ιπτάμενους δράκους, να γίνομαι αόρατη, να σκοτώνω με το δυνατό σπαθί μου τέρατα που βγάζουν φωτιές, ή να βγάζω μέσα από τη Γη κρυμμένους θησαυρούς που θα βοηθήσουν τις δυνάμεις του Καλού να συντρίψουν το Κακό. Γιατί οι καλοί και οι κακοί στον κόσμο του Warcraft είναι ξεκάθαρα χωρισμένοι. Κανένας δεν κρύβεται, κανένας δεν προδίδει. Και είναι και δίκαιος ο κόσμος του Warcraft. Δεν χρειάζονται τρικ, ούτε περίεργες συμμαχίες για να γίνεις ο καλύτερος. Κανένας δεν μπορεί να σου πάρει τη θέση που σου αξίζει, το κομμάτι που σου ανήκει.

 

Ένας ωραίος, ιδανικός κόσμος... γεμάτος -είναι αλήθεια- αγόρια. Είναι λιγότερες οι γυναίκες στο WoW και πιθανόν να μην είμαι και αντιπροσωπευτικό δείγμα γυναίκας που παίζει παιχνίδια πολέμου και στρατηγικής. Μικρή δεν έπαιζα ούτε Pacman, πηγαίνω κομμωτήριο δυο φορές την εβδομάδα, βάφω τα νύχια μου κόκκινα και φοράω δωδεκάποντα από τις 10 το πρωί, που σημαίνει ότι πιο πιθανό θα ήταν να έκανα συλλογή από ροζ Βarbie παρά από sword, dagger και throw, ενώ τον ίδιο ενθουσιασμό που δείχνω για ένα ζευγάρι ψηλοτάκουνα Louboutin, μπορώ να δείξω και για την απόκτηση ενός ζευγαριού leather boots με 100 agility. Σχιζοφρενικό; Δεν έχω ιδέα.

 

Η Γιεσίμ, ας πούμε, μια ογδοντάρα warlock από την Τουρκία, φτιάχνει κοσμήματα με τα χέρια της, έχει ένα μωρό που δεν της επιτρέπει να βγαίνει πολύ από το σπίτι κι ένα διαζύγιο στα σκαριά, γιατί ο άντρας της δεν την καταλάβαινε. Τα ξέρω όλα αυτά γιατί έχουμε περάσει μερικά βράδια στο guild chat να συζητάμε για τα οικογενειακά της, γιατί μπορεί να είμαστε πολεμίστριες αλλά είμαστε και γυναίκες.

 

Ο κόσμος του Warcraft είναι ένας κόσμος εθιστικός, ένας κόσμος όπου βρίσκεις φίλους, ανθρώπους που συμπαθείς, ανθρώπους που αντιπαθείς. Είναι παράξενο το πώς μέσα από το περιορισμένο λεξιλόγιο του chat μπορείς να καταλάβεις τον ανόητο ή το σοβαρό, αυτόν που μπήκε για να παίξει, ή αυτόν που μπήκε για να ζήσει, τον απελπισμένο, το μοναχικό. Τον πενηντάρη, πρώην αρχιλογιστή, που έχασε τη δουλειά του στο Λονδίνο με την κρίση και προσπαθεί να κάνει τον αρχηγό μέσα στο guild γιατί του λείπει να είναι προϊστάμενος, τη δυστυχισμένη μέσα στο γάμο της Πολωνέζα που φλερτάρει με τους Warrior, την πιο σέξι κατηγορία πολεμιστών μέσα στο WoW (είναι αυτοί που πολεμάνε τα τέρατα σώμα με σώμα), ή το φοιτητή από τη Θεσσαλονίκη που θέλει να καθαρίσει το κεφάλι του από το διάβασμα.

 

Ο κόσμος του Warcraft είναι ένας κόσμος για όλους. Ένας κόσμος μέσα στον οποίο μπορεί να χαθείς και πάλι να είσαι ο εαυτός σου. Ένας κόσμος με δικούς του κανόνες, που μπορεί να δώσει ισορροπία ακόμη και σε μια σχιζοφρενική ζωή, όπως η δική μου. Γιατί μπορεί να με παίρνει τηλέφωνο η τάδε τραγουδίστρια για τη φωτογράφησή της, αλλά εγώ μετά τις 9 το βράδυ έχω να πολεμήσω το κακό. Κι αυτό είναι κάτι που δεν μπορεί να περιμένει.

 

Διάβασε ακόμα: Celebrities στον κόσμο του Warcraft!