Με την νταουνίλα να κόβει βόλτες στην ελληνική ατμόσφαιρα και με τους περισσότερους να είναι ένα βήμα πριν αρχίσουν να χτυπάνε το κεφάλι τους στον τοίχο, αποφάσισα να ξαναξαπλώσω στον καναπέ του ψυχολόγου, αναλογιζόμενος τις μαλακίες που έχω κάνει.

 

Τι μαλακίες έχω κάνει στη ζωή μου δεν λέγεται… Ένα κάρο. Και εκείνη η  εξομολόγηση θες, ψυχοθεραπεία θες, αυτομαστίγωμα θες, στο Nitro τον περασμένο Ιούνιο, μην νομίζεις ότι ήταν τίποτα. Ένας δείγμα δωρεάν, κάτι σαν προϊόν γνωριμίας απλώς για να μπεις στο νόημα. Τέλος πάντων, το καλό ήταν ότι εκείνη η ιστορία στο ντιβάνι του γιατρού με τίτλο «Ήμουν και εγώ μαλάκας» είχε μέσα της κομμάτια αυτοκριτικής. Έστω και καθυστερημένα. Είναι κάτι. Ειδικά στις μέρες μας. Περιμένουμε όλοι μια αλλαγή, μια βελτίωση, όμως βλέπω δεξιά και αριστερά λίγους να είναι διατεθειμένοι να αλλάξουν πραγματικά. Να δουν τα δικά τους λάθη. Είμαστε εξαιρετικοί, ως λαός, στο να ανακαλύπτουμε τα λάθη και τις αστοχίες των γύρω μας, αλλά οι ίδιοι ζούμε στο μισοσκόταδο της «τελειότητάς» μας.

Διαβάστε τη συνέχεια του κειμένου στο pkool.gr