Την επόμενη φορά, που ο Μπρούνο θα αρνηθεί να φάει τις κροκέτες του θα του δείξω τη φωτογραφία του Μάικλ Τζάκσον. Και μετά θα σου πω εγώ ποιος είναι το αφεντικό.
Το ομολογώ. Είμαι και εγώ ένα από εκείνα τα παιδάκια που κλεινόντουσαν στο δωμάτιο τους και προσπαθούσαν να ξεπατικώσουν τις χορευτικές του φιγούρες (δεν έπιανα τον καβάλο γιατί μου έλειπε το πουλί), που είχαν κολλήσει σε όλο το μήκος της ξύλινης ντουλάπας τους αφίσες του από τότε που ήταν κατράμι μέχρι που έγινε πιο λευκός και από το αστραφτερό λευκό του Skip, του Ariel και όλων των λευκαντικών πλυντηρίου. Με θυμάμαι ακόμα να βάζω για 89η φορά τη συναυλία του στο βίντεο, να τη βλέπω και να σπαράζω στο κλάμα λες και έβλεπα την Παναγιά της Τήνου να κάνει πιρουέτες. Δεν ήταν λίγες οι φορές που είχα τσακωθεί με όλο μου το σόι, γιατί κάποιος από αυτό τόλμησε να τον αποκαλέσει «αδερφή»...τουλάχιστον.
Το παραδέχομαι. Ο Μάικλ Τζάκσον υπήρξε για εμένα είδωλο. Είχα μάθει απ' έξω όλο του το ρεπερτόριο, από το «I' ll be there» μέχρι το «Heal the World» και είχα κάνει να φάω δύο μέρες όταν ακυρώθηκε η συναυλία του στην Αθήνα. Μιλάμε για πώρωση. Ακόμα και όταν έγινε όλος ο σάλος για την παιδεραστία εγώ εκεί. Δεν καταλάβαινα τίποτα. Είχα εμφανιστεί στο σχολείο με μπλουζάκι «Free Michael» και ο κολλητός μου με υποδέχτηκε με μία περιποιημένη μούντζα και να μη μιλήσω για τη γιαγιά μου, που μόλις της εξήγησα τι ήθελα να πω πήρε αμέσως υπογλώσσιο.
Και μετά τίποτα. Χάθηκε. Κάποιοι λέγανε ότι έγινε μόνιμος κάτοικος του Μπαχρέιν. Κάποιοι άλλοι ότι πήγε να συναντήσει τον άνθρωπο-ελέφαντα και υπήρξαν και αυτοί που είπαν ότι μάλλον άλλαξε εκτός από χρώμα και φύλο.
Και ξαφνικά πέφτω πάνω στο εξώφυλλο της L' Uomo Vogue με τον Μιχαλάκη να γελάει και να μοιάζει τουλάχιστον με γκέισα. Ξεφυλλίζω το περιοδικό και βλέπω κάτι ακόμα πιο τρομαχτικό: τον Μιχαλάκη με καπέλο του μπέιζμπολ, την κάπα του κόμη Δράκουλα και το πουκάμισο του Φλωρινιώτη να έχει το χέρι στην καρδιά και να κοιτάει στο υπερπέραν σαν τον Σούπερμαν.
Καλά έχουμε τρελαθεί τελείως; Μας κάνει πλάκα ο θεός;
Βρε Μιχαλάκη, βρε καμάρι μου, χίλιες φορές να γινόσουν φούξια - που είναι και της μόδας - παρά αυτό το χάλι.
Μ' ακούς;
