Εδώ δεν θα σας πρήξω με τα επιτεύγματα του ανδρός -διαβάστε στη Wikipedia -, πιο πολύ με ενδιαφέρει το φαινόμενο. Γιατί στους καιρούς που ζούμε είναι δύσκολο για έναν άνθρωπο να γίνει πάρα πολύ πετυχημένος σε πολλά διαφορετικά πράγματα. Ο κόσμος είναι πολύπλοκος, έτσι όλοι επιλέγουν έναν τομέα πάνω στον οποίο θα δουλεύουν. Δεν γίνεται αλλιώς. Παλιά υπήρχαν άνθρωποι που ήταν ζωγράφοι, μαθηματικοί, αστρονόμοι και φυσιοδίφες ταυτόχρονα. Σήμερα αυτό είναι αδύνατο. Γι' αυτό ο Αλ Γκορ είναι μια εντυπωσιακή περίπτωση.
Εντάξει, μπορεί να μην "ανακάλυψε το Ίντερνετ" (όπως οι κακεντρεχείς λένε πως υποστήριξε), αλλά και πετυχημένη πολιτική καριέρα είχε, και σημαντική φιλανθρωπική δράση ανέπτυξε, και επιχειρηματίας έγινε, και το πρώτο Powerpoint-slideshow-που-κερδίζει-Όσκαρ έφτιαξε, και ολόκληρο τηλεοπτικό κανάλι έστησε, και στο διοικητικό συμβούλιο εταιριών όπως η Apple και η Google βρέθηκε. Αν δεν ειχε αποδεχτεί και την πραξικοπηματική απόφαση του Ανώτατου Δικαστηρίου των ΗΠΑ, που επέβαλε τη διακοπή της επανακαταμέτρησης των ψήφων στη Φλόριντα, πιθανότατα δεν θα υπήρχε πόλεμος στο Ιράκ, ίσως να μην είχε γίνει και η 11η Σεπτεμβρίου, και θα ζούσαμε σε έναν κόσμο πιο ασφαλή.
Αν σκεφτούμε για λίγο το γιατί βρισκόμαστε σε ετούτη τη Γη (αυτοί που πιστεύουν "για να περνάμε καλά" μπορούν τώρα να αποχωρήσουν από αυτό το άρθρο, και να διαβάσουν για τον ¶νθιμο Ανανιάδη εδώ), νομίζω πως μπορούμε να το συνοψίσουμε ως εξής: Ζούμε για να έχουμε να λέμε στα εγγόνια μας. Φτιάχνουμε ιστορίες που, μπορεί να μην αλλάξουν στον κόσμο, αλλά έχουν ουσία και διδάγματα, και είναι το αποτύπωμα που αφήνουμε στον κόσμο τελικά.
Το σίγουρο είναι ότι ο Αλ Γκορ θα έχει πολλές ιστορίες να πει στα εγγόνια του.
Γιατί, όμως εγώ εξακολουθώ να μην τον πολυγουστάρω;
PS: Δείτε εδώ το προσωπικό γραφείο του Αλ Γκορ. Ένα δημιουργικό μπάχαλο.
