Φέτος τέρμα τα δίφραγκα, η Ελλάδα δεν θα έχει έναν από τους μεγάλους εγχώριους σταρ στο διαγωνισμό της Eurovision να προσπαθεί να γοητεύσει το κοινό των λαών της ηπείρου σε μια δύσκολη για τη χώρα συγκυρία. Θα πάει με καλλιτέχνες λιγότερο γνωστούς. Ακούσαμε τα (επτά, τελικά) τραγούδια που είναι υποψήφια και θα διαγωνιστούν στη σημερινό τελικό. Και δεν είμαστε ακριβώς, πώς το λένε, «αισιόδοξοι». Να μια πρώτη εντύπωση:

 

Èmigré: «Touch Me Deep Inside» (άκου)

Τυπικό παράδειγμα τραγουδιού οι δημιουργοί του οποίου νομίζουν ότι εμπνέεται από τους Pet Shop Boys αλλά στην πραγματικότητα θυμίζει πιο πολύ κακέκτυπο Ace of Base. Ο στόχος ήταν να φτιάξουν έναν γκέι ύμνο των '90s — είκοσι χρόνια αργότερα. Ό,τι πρέπει για τη Eurovision δηλαδή. Στο 2:30 πέφτει και μπουζουκάκι που υποτίθεται θα προκαλέσει φρενίτιδα ενθουσιασμού στα αλαλάζοντα αγόρια από κάτω.

 

Πιθανότητες να πάρει το χρίσμα:15%

 

Γιώργος Καραδήμος: «Πολεμάω» (άκου)

Μια μπαλάντα με έντεχνες καταβολές, που στην πράξη όμως θα μπορούσε εύκολα να είναι το No 7 απ' το επόμενο CD του Πάνου Κιάμου, αυτό που ποτέ δεν τραγουδάει στο μαγαζί. Είναι προφανώς φτιαγμένο για να τραγουδιέται με αναμμένους αναπτήρες από κάτω στην πλατεία, κάτι που πιθανότατα ποτέ δεν θα γίνει.

 

Πιθανότητες να πάρει το χρίσμα: 5%

 

Μέλισσες: «Κινέζος» (άκου)

Το συγκρότημα που θέλει να γίνει οι Onirama του 2010 συμμετέχει με μια αλλόκοτη σύνθεση που ακούγεται σαν τραγούδι που κόπηκε από δίσκο των Πελόμα Μποκιού. Επίσης είναι ενδιαφέρουσα η σκέψη της συμμετοχής με ένα τραγούδι που αναφέρεται σε συγκεκριμένη εθνολογική ομάδα με λογοπαίγνιο εντελώς ακατανόητο σε οποιαδήποτε άλλη γλώσσα.

 

Πιθανότητες να πάρει το χρίσμα: 5%

 

Γιώργος Αλκαίος - «OPA» (άκου)

Αν η Νία Βαρντάλος ήταν τραγούδι, θα ήταν αυτό το τραγούδι. Ένα συνονθύλευμα κλισέ (παραδοσιακά βαλκανο-όργανα, ντίγκι ντίγκι ρυθμός, «ώπα») σε δήθεν μοντέρνο ντάπα ντούπα περιτύλιγμα, που θα έκανε τρελό γούστο στο Βαρελάδικο, ca 1996. Πιο ενδιαφέρον θα ήταν ένα τραγούδι από τους «OPA» με όνομα «Γιώργος Αλκαίος».

 

Πιθανότητες να πάρει το χρίσμα: 10%

 

Sunny Μπαλτζή & Second Skin - «Game of Life» (άκου)

Η εκπροσώπηση του ελληνικού soft-rock (ξέρεις, αυτό στο οποίο ανήκει ο Κοργιαλάς) έχει μια αξιοπρέπεια και μια ειλικρίνεια, αν και δεν μπορώ να κρίνω με πολλή ασφάλεια, γιατί το άκουσα αμέσως μετά από του Αλκαίου. Είναι πάντως στα αγγλικά, που είναι κάτι.

 

Πιθανότητες να πάρει το χρίσμα: 20%

 

Μάνος Πυροβολάκης - «Κιβωτός του Νώε» (άκου)

Είναι το χειρότερο τραγούδι της δεκαετίας; Το αίμα που τρέχει απ' τα αφτιά μου λέει «ναι». Κρητικό-like μαντιναδο-ανοσιούργημα μαζί με μπιτ, μια κοπελιά να τραγουδάει «λάιτ ιν δε ντααρκ» και «ρεβολούσιοον» με παχιά ελληνική προφορά, και τη σιγουριά ότι σύντομα θα ακούγεται από διερχόμενα αμάξια με subwoofer στο πορτ-μπαγκάζ και μπλε LED φωτάκια που τρέχουν με 120 στο γεμάτο στροφές δρόμο Μοίρες-Ηράκλειο.

 

Πιθανότητες να πάρει το χρίσμα: 5%

 

Χρήστος Χατζηνάσιος - «Illusion» (άκου)

Boy band pop στ' αγγλικά, ό,τι πρέπει για τα παιδάκια που ψηφίζουν στο «X-Factor». Ξανά: Δεν μπορώ να κρίνω με ασφάλεια, το άκουσα αμέσως μετά το τραγούδι του Μάνου Πυροβολάκη.

 

Πιθανότητες να πάρει το χρίσμα: 40%