Onirama , λοιπόν, από τη Θεσσαλονίκη με αγάπη και όχι από τη Μόσχα, αν και η απόσταση που χρειάστηκε να καλύψουν τα έξι μέλη του συγκροτήματος για να γίνουν γνωστοί και στην πρωτεύουσα μπορεί να φτάνει μέχρι το Κρεμλίνο.  

Η μουσική σκηνή Μεσόγειος ήταν αυτή που έδωσε την ευκαιρία στην μπάντα, που λεγόταν Mixin up the Medicine, ονομα­σία βγαλμένη από στίχο του Μπομπ Ντί­λαν, με στόχο να δείξει το ευρύ μουσικό φά­σμα που κάλυπταν οι προσωπικότητες που το αποτελούσαν. Το «γκελ» που κάνουν από την αρχή στον κόσμο τούς δίνει περισσότε­ρη αυτοπεποίθηση για τη συνέχεια και ένα κίνητρο για να δουν την όλη κατάσταση πιο επαγγελματικά. Από το 2003 και με το όνο­μα πλέον Onirama -μια σύνθεση της φρά­σης «όνειρά μας»- το συγκρότημα ψάχνει και ψάχνεται να κυκλοφορήσει τον πρώτο του δίσκο, αφού τα τραγούδια του, όπως ο «Χορός», έχουν μεγάλη επιτυχία στο μου­σικό κοινό της Θεσσαλονίκης αλλά και στο Ρόδον Club της Αθήνας, όπου κάνουν κάποι­ες εμφανίσεις. Όμως ήταν εύκολη η πρό­σβαση στις εταιρίες; «Σε καμία περίπτω­ση» υποστηρίζει ο Θοδωρής. «Στην ουσία, καμία δεν μας ήθελε και εμείς βρήκαμε ευ­τυχώς τη Lyra και την Ντόρα Ρίζου που μας πίστεψαν πραγματικά και μας έδωσαν την ευκαιρία». «Και τώρα μόνο η Lyra τους θέ­λει;» είναι η σχεδόν ρητορική απορία μου. «Όντως, τώρα έχουν αλλάξει πολλά και μας έχουν πλησιάσει από πολλές δισκογραφικές. Αλλά δεν το βλέπουμε ως δικαίωση, απλά ως ειρωνεία». Η ανοδική πορεία τους συνεχί­ζεται και καταλήγει πριν από ένα χρόνο στο Mad Concert με τον Αντώνη Ρέμο, τον οποίο είχε συναντήσει ο Θοδωρής και άκουσε τον τραγουδιστή να ζητάει να συνεργαστεί μαζί τους γιατί απλά «μας είχε ακούσει και του αρέσαμε, όπως μου είχε πει τότε».

Στο Cinema, φέτος, έχουν βρει το μαγα­ζί που ονειρεύονταν, το concept που τους ταιριάζει, έστω κι αν στην αρχή φαινόταν εξαιρετικά δύσκολο να πετύχει. «Είναι με­γάλο το μαγαζί, χωράει περίπου 2.000 κό­σμο, και την πρώτη βραδιά είχαμε τρομε­ρό άγχος. Όμως ο επιχειρηματίας πίστευε πολύ σε εμάς και μας διευκόλυνε. Γι' αυτό κι εμείς δεν μπήκαμε σε παζάρια, άλλωστε δεν κυνηγάμε το χρήμα, χτίζουμε για το μέλ­λον». Αυτό το λέει, γιατί οι πληροφορίες θέ­λουν τους Onirama να μην πληρώνονται με τρομερά ποσά, τουλάχιστον αναλογικά με την επιτυχία που έχουν και το γεγονός ότι όλη η Αθήνα ψάχνει ένα τραπέζι Πα­ρασκευή και Σάββατο και κάθε celebrity που σέβεται την... κοσμική υπόστασή του έχει περάσει από το Cinema, για να δει ένα «έργο» που όμοιό του δεν έχει ξαναπαιχτεί τα τελευταία χρόνια στη νυχτερινή Αθήνα. Όμως, όπως λέει ο Θοδωρής, το συγκρό­τημα δεν έχει τόσες πολλές groupies όσες θα έπρεπε, από τη στιγμή που κάθε επι­τυχημένη μουσική μπάντα σέρνει πίσω της κορίτσια που εκλιπαρούν για ένα αυ­τόγραφο. «Έχουμε απλά ένα φανατικό κοι­νό, έναν πυρήνα κόσμου, που απαρτίζε­ται κυρίως από παρέες». Λογικό. Οι παρέες εμπνέονται από τη δική τους παρέα. Αυτή που «φωνάζει» ακόμη και πάνω στη σκη­νή, όταν τα μέλη της μπάντας συνεννοού­νται και με ένα βλέμμα, με μια κίνηση. «Εί­μαστε πολλά χρόνια μαζί και έχουμε μάθει ο ένας τους κώδικες του άλλου. Ο Δημήτρης, που είναι στα ντραμς, καταλαβαίνει ακό­μη και πότε είμαι κουρασμένος, για να κό­ψει ένα τραγούδι πιο νωρίς». Κάνουν πλά­κα μεταξύ τους, διασκεδάζουν μόνοι τους και κυρίως μαζί με τον κόσμο. «Μας αρέσει να κάνουμε διαφο­ρετικά πράγματα και να αλλάζουμε το πρό­γραμμα. Δεν θέλουμε να μένουμε στα ίδια». Γι' αυτό και τώρα ετοιμάζονται για το δεύ­τερο δίσκο τους, «το μεγαλύτερο στοίχη­μα στη μέχρι τώρα πορεία μας», όπως λέει ο Θοδωρής. Γιατί; Πολύ απλά, διότι όπως συζητάμε, θέλουν να δουν και οι ίδιοι αν τε­λικά είναι μια μόδα που θα περάσει, όπως υποστηρίζουν όσοι δεν έχουν δει live τους Onirama και απλά θέλουν να αντιστα­θούν σε ένα μαζικό φαινόμενο. «Υπάρχουν κι αυτά, αλλά δεν μας αγγίζουν. ¶λλωστε, δεν θεωρούμε ότι έχουμε πετύχει. Είμαστε ακόμη στην αρχή, έστω κι αν έχουν περά­σει οκτώ χρόνια από τότε που ξεκινήσαμε. Εμείς θέλουμε να ευχαριστιόμαστε αυτό που κάνουμε και να διασκεδάζουμε τον κόσμο και τους εαυτούς μας. Θέλουμε να αντέξουμε στο χρόνο, γιατί ξέρουμε ότι το δύσκολο δεν είναι να μπεις στο χώρο, αλλά να μείνεις». Κι αν σε ένα χρόνο βγουν στη σκηνή και δουν αντί για 2.000 κόσμο 100 άτομα, πώς θα αντιδράσουν; «Θα ηρεμήσουμε και θα σκεφτούμε τι φταίει για να το διορθώσουμε. Ήρε­μα και χαλαρά». Δεν ξέρω αν αυτό το «χαλαρά» είναι ίδιον της Θεσσαλο­νίκης, αλλά ακούγεται πειστικό.

Περισσότερα στο Down Town που κυκλοφορεί.