Λένε πως στην «καταραμένη» χώρα τoυ rock ο δρόμος της υπερβολής οδηγεί στο παλάτι της σοφίας. Αν είναι έτσι, η Έιμι Γουάινχαους πρέπει να είναι ο πιο σοφός άνθρωπος, απ' όσους άκουσες τώρα τελευταία.

 

Η Έιμι, που με δύο μόλις δίσκους έχει μαζέψει περίπου όλα τα διαθέσιμα μου­σικά βραβεία στην πιάτσα μαζί με αμέτρητα υμνολόγια από τους κριτικούς, δεν κάνει τίποτα απ' όσα θα περίμενε κανείς. Δεν κά­νει tours, περιοδείες, repackaging, σπουδαία ντουέτα, δεν γυρίζει ταινίες ή δεν υιοθετεί παιδάκια στο Μαλάουι και οπωσδήποτε δεν πάει στο show της Όπρα. Το αντίθετο - τον περισσότερο καιρό κυ­κλοφορεί σαν «accident about to happen», στο αντίθετο ρεύμα, με το γκάζι τέρμα και τσαλακωμένο καπό. Την πιάνουν με τσιγαριλί­κια μαριχουάνας και πληρώνει πρόστιμα, βγαίνει στα live της με­θυσμένη, ρίχνει κάτω τα μικρόφωνα, την τσακώνουν με άσπρες σκόνες στη μύτη, παρατάει τη σκηνή τρέχοντας για να κάνει εμε­τό, τσακώνεται με τον γκόμενο και γυρίζει στους δρόμους ματωμέ­νη και όλοι φοβούνται πως δεν θα ζήσει αρκετά για να γυρίσει άλλο single. Kι έτσι για πρώτη φορά, εδώ και πάρα πολύ καιρό, έχεις μια jazz τραγουδίστρια που τσαλαβουτάει στα απόνερα του ροκ μύθου: live fast, die young, πριν προλάβεις να σαπίσεις.

 

Το Frank, το πρώτο προσωπικό της άλμπουμ που κυκλοφόρη­σε τον Οκτώβριο του 2003, ήταν μια ειλικρινής έκπληξη. Σκοτει­νή, τζαζ, λυρική και λίγο '50s. Το κοινό το «ρούφηξε», οι κριτικοί τη συνέκριναν με τη Σάρα Βον και τη Μέισι Γκρέι κι άρχισε να «βρέχει» λίρες και βραβεία: Brit Award καλύτερης Βρετανίδας solo artist, Ιron Novello για τη σύνθεση «Stronger than me», υποψηφιό­τητα για το Mercury Music Prize και πάει λέγοντας. ΟΚ, αλλά η Έιμι τι έκανε; Αντί να το βουλώσει και να ποζάρει στο φακό προσπαθώντας να δείξει λίγη αυταρέσκεια, βγήκε και άρχισε τις δηλώσεις πως δεν «τρελαίνεται» για το δίσκο της, πως μόνο το 80% είναι δικό της από αυτό το άλμπουμ, γιατί η δισκογραφική τής διάλεξε μείξεις που δεν της άρεσαν και γι' αυτό δεν μπορεί να το ακούει αλλά προ­τιμάει τα live για να παίζει όπως θέλει. Φυσιολογικά, τότε, κάπου, κάποτε, κάποιος στη Universal θα πρέπει να το σκέφτηκε: η κυρία ήταν μπελάς. Το πόσο μεγάλος θα φαινόταν αργότερα, γιατί εν τω μεταξύ μεσολάβησαν μια γνωριμία κι ένας θρίαμβος.

 

Περίπου 18 μήνες μετά το Frank, η Έιμι γνώρισε τον genius μουσικό και ραδι­οφωνικό παραγωγό Μαρκ Ρόνσον, και έξι μήνες αργότερα είχε γρά­ψει το άλμπουμ που θα την έβαζε στο εξώφυλλο του Rolling Stone και στο ταβάνι της showbiz. Στo Back to Βlack (γραμμένο υποτίθε­ται στο διάστημα που είχε χωρίσει από τον γκόμενό της γιατί εκεί­νος είχε γυρίσει στη γυναίκα του), δεκάδες χιλιάδες «χαμένες ψυ­χές» αυτού του κόσμου βρήκαν τη φωνή που τραγουδούσε μες στο μυαλό τους - μια φωνή όλο ραγισματιές, που τραγουδούσε σαν να ούρλιαζε και φώναζε σαν να προσευχόταν. Για πόνο, χαμό, αποτυ­χία, απώλεια. Για μαύρο. Φυσικά, ο δίσκος χτύπησε κατευθείαν «κόκκινο» στα charts Αγγλίας και Αμερικής (Νο1 και Νο7 αντίστοι­χα, ήταν η πρώτη φορά που Αγγλίδα μπήκε τόσο ψηλά στο Top 200 του Βillboard), ενώ το πρώτο της single, το θρυλικό «Rehab» («μου είπαν να πάω για αποτοξίνωση και τους είπα όχι, όχι, όχι...») σκαρφά­λωσε στο Νο19 των charts πριν καν βγει στα δισκοπωλεία, μόνο και μόνο από τα χιλιάδες downloads στο We (!). Άλλο ρεκόρ; Λίγες ώρες μόνο μετά την επίσημη κυκλοφορία του, το Back to Βlack έγινε πέ­ντε φορές πλατινένιο στη Μεγάλη Βρετανία. Κι έτσι, στα 23 της, αυτή η πιτσιρίκα με το κεφάλι κομπάρσας στο Grease και τη φωνή Νίνα Σιμόν έγινε το πιο πολυσυζητημένο και best selling «νέο τα­λέντο» και στις δύο πλευρές του Ατλαντικού, ένα σούπερ-νόβα που έκαιγε σε τελετές βραβείων, βιντεοκλίπ, prime time shows, συ­ναυλίες, φεστιβάλ κ.λπ. Eίχε φήμη, δόξα, φράγκα, όλα τα κεφάλια της μουσικής βιομηχανίας τής έκαναν τεμενάδες, ο Πρινς δήλω­νε «θαυμαστής» της, ο Τζορτζ Μάικλ της πρότεινε συνεργασίες. Αλλά τότε άρχισε να «καίγεται» στ' αλήθεια.

 

 SHE'S NO GOOD

Κανείς δεν ξέρει τι στ' αλήθεια έφταιξε, οπότε μπορεί κανείς να υποθέσει ότι έφταιξε ό,τι φταίει συνήθως σε αυτές τις περι­πτώσεις - λίγο η ηλικία, λίγο η μάνα της, ο πατέρας της, ο Τύ­πος, ο γκόμενος και λίγο τα τσιγάρα και οι φωνές μες στο κεφάλι της. Ξαφνικά, άρχισε να αδυνατίζει (μέσα σε ένα χρόνο κατέβη­κε τέσσερα νούμερα στα ρούχα της), να πίνει, να παίρνει χάπια για την κατάθλιψη και χάπια για τα άλλα χάπια. Κάποια στιγμή ομολόγησε πως είναι και λίγο βουλιμική και λίγο ανορεξική και λίγο απ' όλα, αλλά φυσικά αρνιόταν κατηγορηματικά να πάει σε rehab center - άλλωστε, απέλυσε τον πρώτο της manager επει­δή της το πρότεινε. Μέσα σ' όλα, τον περασμένο Μάιο πήγε και παντρεύτηκε κρυφά στο Μαϊάμι τον έρωτά της (αυτόν με τον οποίο χωρίζει και τα βρίσκει εδώ και κάνα δυο χρόνια), έναν ατά­λαντο, άνεργο τύπο ονόματι Μπλέικ Φίλντερ Σίβιλ, επίσης πρε­ζόνι, με τον οποίο μοιράζονται ένα μεγάλο έρωτα και ένα ακό­μα μεγαλύτερο πάθος για καταστροφή.

 

Η συνέχεια -αν υπάρξει- θέλει την Έιμι να γλείφει και τον πάτο του βαρελιού. Eδώ και λίγες μέρες, από τότε που ο Μπλέικ μπήκε στη φυλακή με κατηγορίες για παρεμπόδιση δικαιοσύνης (είχε δείρει έναν μπάρμαν τον περασμένο Ιούνιο και μετά επιχείρη­σε, λένε, να «στήσει» τη δίκη για να βγει λάδι), σέρνεται στις σκη­νές μεθυσμένη, ξεχνάει τα τραγούδια της, ρίχνει κάτω τα μικρό­φωνα, κλαίει και βρίζει το κοινό. Πριν από δεκαπέντε ημέρες, στο Μπέρμιγχαμ, όπου, υποτίθεται, θα εγκαινίαζε το βρετανικό και ιρλανδικό της τουρ, οι 13.000 fans της τη γιούχαραν και εγκατέλει­ψαν μαζικά το χώρο της συναυλίας. Τότε εκείνη ανακοίνωσε ότι αναβάλλει όλες τις προγραμματισμένες εμφανίσεις της γιατί «ο άντρας της είναι τα πάντα γι' αυτή, τίποτα δεν είναι ίδιο, όταν λεί­πει και δεν μπορεί να τραγουδάει με μισή καρδιά». Ο Τύπος την κοροϊδεύει ή την οικτίρει, οι managers τραβάνε τα μαλλιά τους, η Universal τής διαμηνύει πως, αν δεν συμμορφωθεί, θα υποστεί τις συνέπειες και η Έιμι απλά σηκώνει τους ώμους - το αλκοόλ, λέει, είναι χειρότερο από την ηρωίνη, μα τι τους έχει πιάσει όλους; Και εν πάση περιπτώσει εκείνη θα «καθαρίσει» μέχρι τα Χριστούγεν­να, αλλιώς θα πάει στο Priory Rehab Center, yes, yes, yes. Kαι το 2008 θα βγάλει κι άλλο δίσκο με τον Μαρκ Ρόνσον - κάτι πιο «ενή­λικο», σκοτεινό και μακάβριο, για να 'χουμε κι άλλα Amy's blues να σβήνουμε τα πάθη και τα τσιγάρα μας. Δηλαδή, αν ζήσει.