Το ότι η δισκογραφία πνέει τα λοίσθια σε παγκόσμιο επίπεδο είναι κάτι που το ξέρουν ακόμη και όσοι αγοράζουν CD (για βινύλιο ούτε λόγος..) μόνο κάθε Χριστούγεννα και Πάσχα. Για την εν Ελλάδι κατάσταση βέβαια δεν αξίζει ούτε λόγος, αφού αν δεν ήταν ο Χατζηγιάννης και ο Βας-Βας οι δισκογραφικές θα βλέπανε χρήματα με το σταγονόμετρο (μέχρι και οι Ρουβάδες, Βίσσηδες και τα ρέστα, δεν πουλάνε τίποτα, και μην ψαρώνετε όταν ακούτε χρυσούς και πλατινένιους δίσκους. Αυτά είναι ωραία τρικ μεταξύ δισκογραφικών και καταστημάτων, που έχουν να κάνουν με στοκ, παραγγελίες, και λοιπά ξενέρωτα οικονομικού τύπου θέματα που δεν είναι επί του παρόντος).
Η όλη φάση με το MySpace ήρθε για να επιβεβαιώσει ότι ολοένα και λιγότερο χρειάζονται οι μουσικοί τη βοήθεια των δισκογραφικών για να γίνουν μούρες και για να πουλήσουν δίσκους. Και αυτό ισχύει είτε είσαι νέος, ψάρακας στο χώρο, είτε είσαι παλιά καραβάνα. Ή μάλλον ακόμη περισσότερο όταν είσαι παλιά καραβάνα, γιατί είσαι ήδη πολύ γνωστός, οπότε με απλά ελληνικά δε σε σπρώχνει η εταιρία, εσύ σπρώχνεις την εταιρία. Ο Πρινς, ας πούμε, πριν από λίγο καιρό έγραψε στα μπιπ-μπιπ τη δισκογραφική του και πριν κυκλοφορήσει τη νέα του δουλειά με αυτήν κανονικά στα δισκοπωλεία, την έδωσε δωρεάν σε μία εφημερίδα (τουτέστιν τρελή δωρεάν προώθηση). Ο Μπρους Σπρίνγκστιν έδωσε το πρώτο single του νέου του δίσκου δωρεάν για downloading.
Τελευταίο ηχηρό παράδειγμα οι Radiohead, οι άνθρωποι που πριν από κάμποσα χρόνια κυκλοφόρησαν τον κατά πολλούς καλύτερο δίσκο όλων των εποχών, το οριακό «OK Computer». Σήμερα, λοιπόν, οι Radiohead κυκλοφόρησαν τη νέα τους δουλειά στο internet, χωρίς την παραμικρή βοήθεια της οποιαδήποτε δισκογραφικής. Το concept τους είναι ευφυές. Ο οποιοσδήποτε θέλει να τον αποκτήσει μπαίνει στο www.inrainbows.com ("In Rainbows" είναι και ο τίτλος), χρεώνει την πιστωτική του με ό,τι ποσό θέλει (πάμε πάλι: Ο,ΤΙ ΠΟΣΟ ΘΕΛΕΙ, από 1 έως 100 λίρες) και εντός ολίγου λαμβάνει στο mail του ένα κωδικό-link με το οποίο μπορεί να κατεβάσει το δίσκο στον... σκληρό του δίσκο. Για τους πιο πωρωμένους υπάρχει και το plan b: μπαίνεις στο ίδιο site, χρεώνεις την κάρτα σου με 40 λίρες (57 ευρώ), και εκτός του κωδικού για να κατεβάσεις το album, θα σου φέρει ο ταχυδρόμος μέσα στο Δεκέμβριο ένα υπερ-πολυτελές box-set που θα έχει μέσα CD, βινύλια, έξτρα τραγούδια, artwork, γενικά θα έχει της παναγιάς τα μάτια.
Ξαναδιαβάστε την παραπάνω παράγραφο για να κατανοήσετε σε όλο της το μεγαλείο την ευφυία αυτής της κίνησης. Οι Radiohead ούτε λίγο ούτε πολύ θα χεστούν στο χρήμα 1)γιατί ακόμη και μία πένα να καταθέσει κάποιος, αυτή θα πάει ολόκληρη στην τσέπη τους και 2)πολλοί, μα πάρα πολλοί θα σπεύσουν να αγοράσουν το box-set, είτε γιατί είναι συλλεκτικό είτε γιατί γουστάρουν αυτή καθαυτή την αντικονφορμιστική κίνηση της μπάντας.
Φαντάζομαι κάπου τον Thom Yorke και το παρεάκι του να κάθονται, να πίνουν τσάι (από την Οξφόρδη είναι τα καλόπαιδα) και να σηκώνουν το μεσαίο δάχτυλο του χεριού τους προς τα μεγάλα κεφάλια των δισκογραφικών. Όπως φαντάζομαι ότι εκείνοι (τα μεγάλα κεφάλια) θα ξύνουν το κεφάλι τους με απορία. Ναι τους έχω ικανούς να είναι τόσο ηλίθιοι και να μη μπορούν να συνειδητοποιήσουν ότι οι Radiohead (κι εμείς μαζί τους), τους έχουν χεσμένους.
