Το παιχνίδι μοιάζει εξωτερικά εντελώς βασικό και παιδικό platform, σαν παλιό Mario αν τα Mario είχαν animated backgrounds που μοιάζουν με ιμπρεσιονιστικούς πίνακες. Είναι πανεμορφο και γλυκύτατο, και έχει θαυμάσια μουσική, εξαιρετικά χαλαρωτική. Στο παιχνίδι καθοδηγείς ένα ανθρωπάκι ανάμεσα σε πλατφόρμες, γκρεμούς, εμπόδια και εχθρούς προσπαθώντας να συγκεντρώσεις τα κομμάτια ενός παζλ και να φτάσεις στο τέλος της πίστας. Αλλά δεν είναι τόσο απλό: Τα κομμάτια του παζλ είναι κρυμμένα σε μέρη απρόσιτα, και πρέπει να λύσεις γρίφους σατανικούς για να τα φτάσεις.
Το σημαντικότερο κόλπο, κι αυτό που διαφοροποιεί το Braid από τα άλλα παρόμοια παιχνίδια, είναι ότι εδώ ελέγχεις το χρόνο. Κρατώντας πατημένο το Χ το παιχνίδι πάει προς τα πίσω, κι έτσι μπορείς να διορθώνεις λάθη που έχεις κάνει, ή να συγχρονίζεις ευκολότερα άλματα και κινήσεις. Κάθε επίπεδο εισάγει κι ένα διαφορετικό κόλπο (το τελευταίο διαδραματίζεται ολόκληρο "ανάποδα", ας πούμε), και το τελικό αποτέλεσμα είναι πανέξυπνο, κι όταν λύνεις τους (δύσκολους) γρίφους νιώθεις κι εσύ πανέξυπνος.
Για να πω την αλήθεια, εγώ τα παιχνίδα αυτά, που τα έφαγα με το κουτάλι είκοσι χρόνια πριν στην Amiga 500, δεν μου αρέσουν. Χρειάζονται ένα είδος υπομονής που μου έχει εξαντληθεί, ή τουλάχιστον έτσι νόμιζα, μέχρι που κατέβασα το Braid. Είναι έξυπνο, όχι πολύ δύσκολο, τελειώνει σχετικά γρήγορα, κι έχει κι αυτή τη μουσική που σε χαλαρώνει εκεί απάνω που έχεις κολλήσει και πάνε τα νεύρα σου να σπάσουν επειδή δεν μπορείς να φτάσεις στο τελευταίο κομμάτι του πάζλ, σε ηρεμεί, σε διαβεβαιώνει ότι όλα θα πάνε καλά.
Κι όλα αυτά με 800 points, δηλαδή σχεδόν 7 ευρώ. Καθόλου άσχημα!
Συμπέρασμα: 8/10
Κυκλοφορεί για XBox 360
