Έπαιξα για πρώτη φορά το Monkey Island 2 πριν από πολλά πολλά χρόνια, το 1992, όταν ήμουν έφηβος κι αθώος, σε μια Amiga 500 που είχε κοστίσει, αν θυμάμαι καλά, 300.000 δραχμές στους γονείς μου (900 σημερινά ευρώ — αν βάλεις και πληθωρισμούς μέσα μιλάμε για πολλές χιλιάδες). Είχε 512 ΚB μνήμη αλλά της είχα βάλει επέκταση και έφτανε το 1 MB. Το παιχνίδι ερχόταν σε 11 δισκέτες. Για να πας από το ένα νησί στο άλλο, έπρεπε να αλλάξεις δισκέτα. Ήταν ωραίες εποχές, άγριες. Τρέχα τώρα έναν ενήλικα μπροστά στο χρόνο (δεκαοχτώ χρόνια δηλαδή), και να σου ο δικός σου στο 2010, εντελώς διαφορετικός μα από πολλές απόψεις ίδιος, ξάπλα στον καναπέ, με ένα iPad αγκαλιά, να παίζει το ίδιο παιχνίδι ξανά. Τα συμπεράσματα που βγάζει είναι πολλά και είναι συναρπαστικά.

 

Πρώτον, ας δούμε τι έχει αλλάξει σ' αυτά τα δεκαοχτώ χρόνια: Τώρα το παιχνίδι το παίζει σε ένα μηχάνημα που ζυγίζει 700 γραμμάρια, έχει μέγεθος μικρού περιοδικού, δεν έχει πληκτρολόγιο, και του πατάς την οθόνη κατευθείαν για να κάνει πράγματα. Δεν υπάρχουν δισκέτες, δεν υπάρχουν CD-ROM, δεν υπάρχουν ούτε καν καλώδια. Το παιχνίδι το κατεβάζεις απ' το σύμπαν κατευθείαν στο μηχάνημα, αυτόματα, και το παίζεις. Το μηχάνημα έχει μνήμη 16 GB, o επεξεργαστής του είναι χιλιάδες φορές ταχύτερος.

 

Το κρατάς στα χέρια σου, ανοίγεις το Monkey Island 2, και ξαφνικά τα τεχνολογικά άλματα των 18 χρόνων που μεσολάβησαν εμφανίζονται μπροστά σου, γλαφυρά και ξεκάθαρα.

 

Το παιχνίδι αυτό καθαυτό είναι Special Edition του κλασικού παιχνιδιού του 1992, της μορφής που σου είχα περιγράψει πέρσι, όταν επανακυκλοφόρησε το πρώτο «The Secret of Monkey Island» σε PC και στο Xbox Live: Ένα adventure με γρίφους και πολύ χιούμορ, που ακολουθεί τις περιπέτειες ενός νεαρού γκαφατζή πειρατή στο δρόμο για τη δόξα, με νέα γραφικά, μουσική ενορχηστρωμένη απ' την αρχή και voice acting, αλλά και την επιλογή να το παίξεις στην παλιά, πιξελιασμένη, αυθεντική μορφή του ανά πάσα στιγμή — απλά σέρνοντας δυο δάχτυλα ταυτόχρονα στην οθόνη.

 

Το να παίζεις Monkey Island με τα δάχτυλα είναι, σε ενημερώνω, μαγική εμπειρία. Δεν έχεις βελάκι ή κέρσορα, (στην «ανανεωμένη» μορφή τουλάχιστον), απλά πατάς πού θες να πάει ο Γκάιμπρας και πάει. Δεδομένου ότι δεν έχει και δισκέτες και loading times και καθυστερήσεις είναι ένα άλλο παιχνίδι από αυτό που θυμάσαι, είναι σαν να παίζεις ντέμο. Σε αρκετά σημεία «ανάβει» και ένα εικονίδιο — μικρόφωνο πάνω δεξιά. Αν το πατήσεις, τσουπ, εμφανίζονται οι σιλουέτες των δημιουργών των παιχνιδιών και σου κάνουν commentary πάνω στη σκηνή που βλέπεις, όπως στα DVD. Ωραία πράγματα.

 

Το μόνο αρνητικό σ' αυτές τις περιπτώσεις είναι αυτό το συναίσθημα το περίεργο, που το νιώθεις, για παράδειγμα, όταν περνάς έξω απ' το Δημοτικό στο οποίο πήγαινες και ξαφνικά τα βλέπεις όλα πιο μικρά απ' ό,τι θυμάσαι. Το Monkey Island ζούσε στις αναμνήσεις μου ως το καλύτερο παιχνίδι που έχω παίξει ποτέ, γεμάτο με πανέξυπνους γρίφους και ξεκαρδιστικό, πνευματώδες χιούμορ. Ξαναπαίζοντάς το ολόκληρο στη λαμπερή οθόνη του iPad διαπίστωσα ότι μερικοί γρίφοι είναι βλακώδεις (η μαϊμού στην αντλία, ας πούμε), ότι το χιούμορ δεν είναι και τόσο αστείο, και ότι το ίδιο το παιχνίδι είναι πολύ μικρότερο απ' ό,τι φανταζόμουν.

 

Κι όμως, δεν τα μετάνιωσα τα €7.99 που έδωσα: Γιατί η νοσταλγία είναι ωραίο πράγμα, γιατί μέσα σ' όλα τα άλλα υπήρχε και η επική σκηνή με το διαγωνισμό φτυσίματος (18 χρόνια μετά θυμόμουν ολόκληρη τη λύση του γρίφου με λεπτομέρειες), και κυρίως γιατί για μερικές ώρες είχα την ευκαιρία να δω ανάγλυφα, στα χέρια μου, την εξωφρενική ανάπτυξη της τεχνολογίας, τα τεράστια άλματα μέσα σε χρονικό διάστημα όχι και πολύ μεγάλο, και να βγάλω πολύτιμα και βαρύγδουπα συμπεράσματα για την ανθρωπότητα και για το μέλλον.

 

Όλα θετικά.

 

Θυμήσου:
Το δικό μου mega-review του iPad
10 δωρεάν apps για το iPad