Το πρόβλημά μου με το Splinter Cell είναι το εξής: Δεν έχω υπομονή. Είμαι σε μια ηλικία που παίζω παιχνίδια για να ξεσκάσω, δεν μπορώ να κάθομαι να βασανίζομαι τρεις ώρες για να ξεκολλήσω από ένα σημείο. Δεν αξίζει τον κόπο μου τόση προσπάθεια, πια. Μέχρι τώρα, τα παιχνίδια της σειράς αυτής το είχαν αυτό το πρόβλημα: Ο ήρωας Σαμ Φίσερ έφτανε σε σημεία τόσο δύσκολο να τα περάσεις, όπου ήθελε να κάνεις λεπτοδουλειά, να κρύβεσαι στις σκιές, να περιμένεις, που ουφ, τα παράταγα μπαφιασμένος και έβαζα να παίξω κάτι πιο γρήγορο, πιο casual, πιο εύκολο. Το τελευταίο Splinter Cell, όμως, υποτίθεται πως είναι αλλιώτικο, πιο προσβάσιμο στους βιαστικούς σαν εμένα. Το δοκίμασα για να δω τί λέει.

 

Η υπόθεση του παιχνιδιού και η ίδια η δράση μοιάζουν βγαλμένες από ταινία με τον Τζέισον Μπορν ή σειρά με το Τζακ Μπάουερ. Ένας μοναχικός κατάσκοπος με φονικά ταλέντα αναλαμβάνει να λύσει ένα μυστήριο σκοτώνοντας μιλιούνια κακούς στην πορεία. Η διαφορά με τα FPS της μοδός είναι πως στα Splinter Cell δεν μπορείς να κερδίσεις επιτιθέμενος πάμε-γιούργια-στα-παγούρια πυροβολάμε κι όποιον πάρει ο χάρος -αν πας έτσι είσαι χαμένος από χέρι. Θέλει στρατηγική και υπομονή, να κρύβεσαι πίσω από τοίχους και κασόνια, να πυροβολάς λάμπες για να μη σε βλέπουν στα σκοτάδια, να το πας λάου λάου.

 

Για παράδειγμα, σε ένα από τα πρώτα επίπεδα ο πρωταγωνιστής μπαίνει σε μια υπόγεια αίθουσα την οποία πρέπει να περάσει για να πάει παρακάτω, εκεί που κρύβεται ο εγκληματίας που δολοφόνησε την κόρη του. Το πρόβλημα είναι ότι αμέσως η αίθουσα γεμίζει με κακούς, και πού να πας να τους φας μ' ένα έρμο καρυοφίλι. Προσπάθησα μία, προσπάθησα δύο, κι εκεί που ήμουν έτοιμος να το αποχαιρετήσω, η λύση: Σε μια γωνιά υπήρχε ένας σωλήνας που μπορείς να σκαρφαλώσεις και να διασχίσεις το δωμάτιο κρεμασμένος αργά-αργά απ' το ταβάνι. Απλό.

 

Σε τούτο το 5ο επεισόδιο της σειράς έχουν προστεθεί και κάποια νέα κόλπα για να σου κάνουν τη ζωή πιο ενδιαφέρουσα, και το αγαπημένο μου ήταν το εξής: Μπορείς, βλέποντας τους κακούς από μακριά, να "μαρκάρεις" όσους θες να ξεφορτωθείς και, πατώντας ένα κουμπί (εφόσον είναι σε απόσταση βολής) να τους ξεκάνεις μονομιάς. Για να αποκτήσεις το δικαίωμα να το κάνεις θα πρέπει να σκοτώσεις έναν κακό με τα χέρια (σατανικό) ενώ το πόσους μπορείς να φας ταυτόχρονα περιορίζεται μόνο από το όπλο που θα χρησιμοποιήσεις.

 

Εξάλλου, κάθε φορά που πιάνεις έναν μοχθηρό τύπο και θες να τον κάνεις να ομολογήσει πατάς το "Β" και του εξαπολύεις λίγη βία, εξιτάροντας και τον Τζακ Μπάουερ μέσα σου, και κελαηδάει σαν καρδερίνα.

 

Στην πορεία διαπίστωσα ότι πράγματι, το Splinter Cell ετούτο είναι πιο διασκεδαστικό από τα προηγούμενα, η έμφαση είναι περισσότερο στη δράση, δεν χρειάζεται να κάθεσαι να περιμένεις να σου 'ρθουν οι κακοί -έχεις άπειρες επιλογές να πας εσύ σ' αυτούς, πάντα με προσοχή και κοιτάζοντας γύρω γύρω για εναλλακτικές. Δύο πράγματα δεν μου άρεσαν: Κάθε φορά που ο Σαμ είναι στα σκοτάδια και οι κακοί δεν τον βλέπουν, η εικόνα γίνεται ασπρόμαυρη. Θα ήταν ενδιαφέρον το εφέ αν ο Σαμ δεν περνούσε τόση ώρα στα σκοτάδια -και έτσι βλέπεις υπερβολικά μεγάλο μέρος του παιχνιδιού σε ασπρόμαυρο. Το δεύτερο, δε, έχει να κάνει με το μέγεθος του παιχνιδιού. Η single player campaign είναι τραγικά μικρή, και αν θες περισσότερο για να χορτάσεις θα πρέπει να μπεις στο multiplayer του πράγματος.

 

 

Συμπέρασμα: 7/10

Κυκλοφορεί για Xbox360 και Windows PC