Η υπόθεση του Bioshock 2 περιλαμβάνει: Ένα βιονικό τέρας με ανθρώπινα όργανα τοποθετημένα σε μια στολή δύτη (εσένα!), μια κατεστραμμένη υποβρύχια πόλη ονόματι Rapture που κατοικείται από εθισμένα σε ένα ψυχοτρόπο ναρκωτικό ζόμπι, μικρά κορίτσια που ρουφάνε ένα πολύτιμο υλικό ονόματι Adam από πτώματα, και μια ψυχωτική ψυχίατρο που κρατάει αιχμάλωτο το κοριτσάκι που εσύ, ως "Big Daddy" έχεις αποστολή σου να προστατεύεις.
Αυτό δεν είναι παιχνίδι, είναι εφιάλτης που βλέπεις όταν έχεις φάει χαλασμένα μανιτάρια.
Η ατμόσφαιρα είναι καταπληκτική: Βλέπεις την κατεστραμμένη κι έρημη πόλη από τα μάτια του τέρατος, και προχωράς στους σκοτεινούς διαδρόμους συναντώντας τα προαναφερθέντα ζόμπι, άλλα τέρατα, γρίφους και ραδιοσήματα από παλιούς κατοίκους που σου δίνουν πληροφορίες για το τί συνέβη. Το παιχνίδι διαδραματίζεται σε ένα παράλληλο 1968, οπότε η αισθητική είναι ένα υβρίδιο cyberpunk και ψυχεδέλειας, σαν υποβρύχιο λούνα παρκ του τρόμου.
Μέσα σ' αυτό τον οργασμό οπτικοακουστικής απόλαυσης το ίδιο το gameplay, όπως καταλαβαίνεις, έρχεται δεύτερο σε σημασία: Είναι ένα σχετικά γραμμικό fps με μερικούς γρίφους και με διάφορα στοιχεία που του δίνουν μια πολυπλοκότητα κάπως υπερβολική. Προχωράς από δωμάτιο σε δωμάτιο, βρίσκεις little sisters, σκοτώνεις τους Big Daddies που τις προστατεύουν, τις βάζεις να ρουφήξουν Adam από ένα πτώμα, τις προστατεύεις από τα ζόμπι που τους επιτίθενται καθώς ρουφάνε το Adam, και μετά νικάς και μια (αδιανόητα γρήγορη και δύσκολη) big sister που σου επιτίθεται από το πουθενά όταν τελειώσεις με το ρούφηγμα σε κάθε επίπεδο. Υπάρχουν ένα σωρό διαφορετικά πράγματα που πρέπει να μαζεύεις (οπλισμό, φαγώσιμα, plasmids, adam) και τα πρώτα επίπεδα ουσιαστικά λειτουργούν ως tutorials για να μάθεις τι κάνουν όλα αυτά τα πράγματα και πώς πρέπει να τα χρησιμοποιείς. Πριν το καλο-καταλάβεις έχεις φτάσει στη μέση του παιχνιδιού και δεν τα έχεις μάθει ακόμα όλα. Αυτό είναι το κακό.
Το καλό είναι ότι παρ' όλο που τα πράγματα που πρέπει να κάνεις είναι δεδομένα και η πορεία που πρέπει να τραβήξεις σε κάθε επίπεδο συγκεκριμένη (αν και υπάρχουν γωνιές που μπορείς να εξερευνήσεις εδώ κι εκεί), στο τέλος σημαντικών επιπέδων καλείσαι να πάρεις μια επιλογή, "ηθική" ή "ανήθικη". Στην πρώτη περίπτωση κερδίζεις σημαντικά υλικά οφέλη στο παιχνίδι, στη δεύτερη ζεστά συναισθήματα στην καρδούλα. Οι επιλογές σου έχουν επιρροή στην έκβαση του παιχνιδιου, δεν είναι έτσι στα κουτουρού για να λέμε ότι κάτι κάνουμε. Αυτό προσθέτει ένα βάρος συναισθηματικό (θα το σώσεις το μετά κοριτσάκι ή θα το ρίξεις στη μηχανή του κιμά για να του πάρεις όλο το adam;) που μαζί με τη σκοτεινή ατμόσφαιρα σε κάνει σμπαράλια, άστα να πάνε, τελειώνεις το παιχνίδι και θέλεις τη μαμά σου, να ανάψεις ένα φως και να δεις Glee.
Η διαφορά αυτού του πράγματος από μια απλή ταινία τρόμου είναι η εξής: Συμμετέχεις. Δεν θέλω να πω ότι ταυτίζεσαι με το βιονικό τέρας που κατευθύνεις, προς θεού, αλλά κατευθύνεις τη δράση, προκαλείς τη συνέχεια της ιστορίας, είσαι συμμέτοχος στην εμπειρία. Αυτό -ειδικά όταν γίνεται σωστά, στα πιο συναρπαστικά videogames- έχει μια συναισθηματική αξία που καμία κινηματογραφική ταινία και καμία τηλεοπτική σειρά δεν μπορεί να πλησιάσει ποτέ -κι αυτό είναι κάτι που οι Ρότζερ Έμπερτ αυτού του κόσμου δεν μπορούν να καταλάβουν, γιατί είναι πολύ γέροι.
Το Bioshock 2, κι ας μην είναι το καλύτερο fps που έχεις παίξει, είναι μια εμπειρία. Είναι, με μια λέξη, ακριβώς αυτό: Τέχνη.
Συμπέρασμα: 8/10
Το Bioshock 2 κυκλοφορεί για Xbox 360, PS3 και PC
