Στο Asssassin's Creed 2, λοιπόν, το οποίο είναι sequel ενός action game του 2007, είσαι ένας τύπος που μπλέκεται στον χιλιετή πόλεμο Τεκτόνων και Ασασίνων, και μπαίνει σε κάτι-σαν-Matrix για να ταξιδέψει στις ζωές των προγόνων του και να μάθει από αυτούς τα μυστικά του να είσαι Ασασίνος. Καταλαβαίνεις, "I know Kung Fu" κι έτσι. Στο πρώτο παιχνίδι ο πρωταγωνιστής ταξίδεψε στην Ιερουσαλήμ του 12ου αιώνα, σ' αυτό πάει μια βόλτα στην Ιταλία του 15ου. Καταλαβαίνεις, μέσα στην Αναγέννηση. Μέσα στην ομορφιά.
Το παιχνίδι περιλαμβάνει αποστολές στις οποίες ο ήρωας πρέπει να δολοφονήσει κόσμο, να κυνηγήσει κόσμο, να ανακαλύψει κρυφά αντικείμενα, να τα πάει στο Λεονάρντο Ντα Βίντσι για να του τα αποκρυπτογραφήσει, τέτοια πράγματα. Όλα εντάσσονται μέσα στην ιστορία της ζωής του Έτσιο Αουντιτόρε, γιου τραπεζίτη από τη Φλωρεντία, η οποία είναι συναρπαστική και ως εκ τούτου κάνει τα τεκταινόμενα ακόμα πιο ενδιαφέροντα. Αλλά αντίθετα με το προηγούμενο παιχνίδι, εδώ μπορείς να κάνεις κι ένα σωρό παράπλευρες τζιριτζάτζουλες, να τριγυρίσεις τη Φλωρεντία αναζητώντας περιπέτειες που δεν έχουν σχέση με την κεντρική υπόθεση του παιχνιδιού, κάτι σαν Grand Theft Horse: Firenze.
Δύο είναι τα πράγματα που απογειώνουν το gameplay: Πρώτον, αν και είσαι υποτίθεται "κλέφτης" που πρέπει να κινείται στις σκιές και να αποφεύγει τους κακούς, το παιχνίδι δεν πάσχει από την ασθένεια του Metal Gear Solid, να ασχολείσαι δηλαδή πιο πολύ με τους "κανόνες" (μείνε στη σκιά και τέτοια) παρά με τη δράση. Αν θες να κρυφτείς, υπάρχουν κρυψώνες, αλλά μπορείς να "μπλεχτείς" κι ανάμεσα στον κόσμο -και κόσμος στους δρόμους, αντίθετα με τα περισσότερα παιχνίδια του είδους, υπάρχει πάρα πολύς. Ή μπορείς να βγάλεις τα μαχαίρια και να αρχίσεις να πετσοκόβεις καρωτίδες. Ό,τι θες.
Το δεύτερο πράγμα είναι, φυσικά, η δυνατότητα να σκαρφαλώνεις σε τοίχους και κτίρια με Σπαϊντερμανική ευελιξία. Την πρώτη στιγμή που αναρριχάσαι σ' ένα σπίτι κι ανεβαίνεις στην ταράτσα όλα τα υπόλοιπα παιχνίδια που έχεις παίξει χάνουν το 1/3 της γοητείας τους, μοιάζουν σαν το Avatar σε 2D, πιο φτωχά, ξαφνικά. Ο κόσμος του παιχνιδιού είναι τεράστιος, αλλά όταν βάζεις στο παιχνίδι και τις στέγες των σπιτιών γίνεται πολύ μεγαλύτερος. Το να μετακινείσαι χοροπηδώντας πάνω στις στέγες της Φλωρεντίας σαν μεσαιωνικός ήρωας του parkour είναι μαγική εμπειρία.
Υπάρχουν και πολλά άλλα που θα μπορούσα να σου γράψω, όπως τα RPG-like στοιχεία (μπορείς να ανανεώσεις τον οπλισμό σου, να αγοράζεις πράγματα για να βελτιώσεις το χωριό σου κλπ), άλλα την ουσία την κατάλαβες: Το AC2 είναι ένα τεράστιο παιχνίδι, με καταπληκτική υπόθεση, πανέμορφη αισθητική, εξαιρετικό gameplay και ελάχιστα εκνευριστικά σημεία. Ένα πράγμα θα σου πω: Από το Fable II είχε να μου συμβεί αυτό. Καταλαβαίνεις λοιπόν.
Συμπέρασμα: 9/10
Κυκλοφορεί για Xbox360 και PS3. Έχουν ήδη κυκλοφορήσει και DLC.
