Αν ποτέ πήγαινα στον πόλεμο, θα σκοτωνόμουν μέσα στα πρώτα δευτερόλεπτα της πρώτης μάχης. Σίγουρο αυτό. Νομίζω ότι καταλαβαίνεις πώς θα συμπεριφερόσουν σε μια τέτοια κατάσταση αν έχεις παίξει ομαδικά παιχνίδια στο σχολείο. Θυμήσου τη συμπεριφορά σου στο γήπεδο την πρώτη-πρώτη φορά που έπαιξες με τους καινούριους σου συμμαθητές στο καινούριο σου σχολείο: Έτσι θα είναι στον πόλεμο. Με κάτι γνώριμο στα χέρια (μια μπάλα, ένα όπλο), ένα αναγνωρίσιμο αλλά ξένο τερέν, και μια ολοκαίνουρια κατάσταση με εντελώς άγνωστους αντιπάλους. Την πρώτη φορά που δώσαν πάσα στην πρώτη μου μέρα στο γυμνάσιο, έφυγα μόνος μου για ένα μπάσιμο που ξεκινούσε από τη δική μας ρακέτα, προσπερνώντας τους πάντες, με το κεφάλι κάτω. Έφαγα τάπα και στραμπούληξα το πόδι μου. Γι' αυτό σου λέω: Στον πόλεμο θα ήμουν το πρώτο θύμα. Πράγμα που μας φέρνει στο θέμα μας: Modern Warfare 2.

 

Το παιχνίδι κυκλοφόρησε πριν από λίγες εβδομάδες αλλά μόλις τώρα μου δόθηκε η ευκαιρία να κάτσω να το σκίσω όπως του αξίζει, και του αξίζει να το σκίσεις καλά. Όπως πιθανότατα ξέρεις, είναι ήδη ένα από τα πιο πετυχημένα παιχνίδια στην ιστορία, και έχω να σου πω ότι αυτό είναι απόλυτα δικαιολογημένο. Έχω παίξει πολλά FPS στην καριέρα μου, και κανένα δεν έχει φτάσει τα επίπεδα ρεαλισμού και ακρίβειας χειρισμών που φτάνει το MW2. Ξεκινάς με μια μικρή αποστολή στους δρόμους μιας πόλης στο Αφγανιστάν και οι λεπτομέρειες που βλέπεις γύρω σου είναι συγκλονιστικές, απ' τα απλωμένα ρούχα μέχρι τις τρύπες από σφαίρες στους φαγωμένους απ' το χρόνο γκρίζους τοίχους. Οι κακοί στις ταράτσες είναι εκεί, τους βλέπεις, κι αρκεί να στρέψεις το όπλο καταπάνω τους και να πατήσεις το R1 πριν σε φάνε. Αν δεν τα καταφέρεις, μόνο τον εαυτό σου πρέπει να ψέξεις. Το παιχνίδι σου δίνει την πιο ρεαλιστική βερσιόν της πραγματικότητας που έχεις δει σε οθόνη πλην κινηματογράφου. Και πλησιάζει επικίνδυνα στον κινηματογράφο, είναι ξεκάθαρο πια (παρεμπιπτόντως: Τη μουσική έχει γράψει ο Χανς Τσίμερ).

 

Το παιχνίδι έχει μια ακατανόητη πλοκή που θέλει έναν παρανοϊκό Ρώσο εθνικιστή να προκαλεί τον 3ο Παγκόσμιο Πόλεμο και την εισβολή της Ρωσίας στις ΗΠΑ μετά από μια τρομοκρατική επίθεση σε αεροδρόμιο της Μόσχας. Δεν βγάζει κανένα νόημα, αλλά δεν έχει σημασία, η δράση είναι που έχει σημασία. Είναι τόσο ρεαλιστική που καταντά και ενοχλητικό. Στην τρομοκρατική επίθεση, ας πούμε, σουλατσάρεις στο αεροδρόμιο παρέα με τους υπόλοιπους τρομοκράτες (είσαι undercover πράκτορας και πρέπει να κερδίσεις την εμπιστοσύνη τους) και πυροβολάς τους πολίτες καθώς τρέχουν πανικόβλητοι να σωθούν. Τ' ομολογώ: Τα χρειάστηκα λίγο όταν κατάλαβα τί έκανα, αλλά όλα μια συνήθεια είναι, και τα χρειάστηκα λίγο όταν το συνειδητοποίησα κι αυτό, καθώς σκότωνα έναν τραυματισμένο ταξιδιώτη που σερνότανε στο έδαφος.

 

Πολύ σκότωμα πέφτει στο παιχνίδι, και μπορεί σε μερικά σημεία το μακελειό να γίνεται λίγο τυποποιημένο (κάποιες στιγμές στη φαβέλα του Ρίο θυμήθηκα τα shooting galleries που έχει στα λούνα παρκ), αλλά η δράση είναι τόσο καλά δομημένη και μαζεμένη σε μικρά πακέτα αδρεναλίνης που η ώρα περνά απολαυστικά. Έχουν φροντίσει να βάλουν και κάθε πιθανό τερέν για να μη βαριέσαι τα ίδια χρωματάκια, από μια φλεγόμενη Ουάσινγκτον μέχρι τα βουνά του Καυκάσου, κι από τις φαβέλες μέχρι μια πλατφόρμα άντλησης πετρελαίου στα ανοιχτά της Ρωσίας στον Ειρηνικό, που δε βαριέσαι καθόλου.

 

Μόνο που κρατάει λίγο. Πολύ λίγο.

 

Περίπου 7 ώρες μου πήρε να το τελειώσω, ένα νούμερο μικροσκοπικό για τόσο βαρύγδουπο παιχνίδι. Η δύναμη του MW2, ωστόσο, είναι άλλη.Έχει ένα απίθανο multiplayer κομμάτι με άπειρες επιλογές και 7-8 εκατομμύρια ενεργούς παίκτες το οποίο μπορεί να σου κρατήσει το ενδιαφέρον αν είσαι τέτοιος τύπος. Εγώ δοκίμασα λίγο τα Special Ops που είχε μετά το τέλος και μπήκα βουρ στο multiplayer. Φαντάζεσαι τι έγινε. Πέθανα μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα.

 

Συμπέρασμα: 9/10

Το δοκίμασα σε PS3, κυκλοφορεί και για Xbox360 και PC