Ένα από τα βασικά προβλήματα της σύγχρονης Ελληνικής λογοτεχνίας είναι ότι η σύγχρονη Ελληνική πραγματικότητα δεν είναι και πολύ ενδιαφέρουσα. Ούτε χούντα έχουμε πια, ούτε κατοχή, ούτε φτώχια. Τα προβλήματα που έχουμε είναι πολλά, αλλά είναι και πεζά και πανταχού παρόντα -οπότε δεν μας πολυ-ενδιαφέρουνε να τα διαβάσουμε και σε πρόζα. Μας αρκούν οι εφημερίδες. 

 

Βέβαια, δεν είναι μόνο αυτή η αιτία που δεν βγαίνουν "σημαντικά" μυθιστορήματα σήμερα -φταίει και το συγγραφικό δυναμικό. Και, βέβαια, αυτή είναι η δικιά μου γνώμη (ο Μένης Κουμανταρέας, ας πούμε, που ξέρει πολύ περισσότερα για το θέμα, διαφωνεί). Τέλος πάντων, μέσα σ' αυτή την κατάσταση εμφανίστηκε ένα βιβλίο που έκανε δυσανάλογη εντύπωση, θόρυβο, ταρατατζούμ και χλαπαταγή σε σχέση μ' αυτά που συνηθίσαμε στην εγχώρια βιβλιοπαραγωγή. Μια συλλογή διηγημάτων μιας πρωτοεμφανιζόμενης 30χρονης, "Ο Ήχος Του Ακάλυπτου" της Κάλλιας Παπαδάκη (εκδ. Πόλις), με έξι "καθημερινές ιστορίες" που έχουν ως κεντρικό άξονα μια πολυκατοικία. Στη μια ένας τυφλός απάγεται στο κέντρο της πόλης από μυστηριώδεις ξένους, σε ένα άλλο μια νοικοκυρά αφήνει τις μικροαστικές της δολοπλοκίες να βρουν μια τραγική κατάληξη, σε μια τρίτη μια ανεξάρτητη κοπέλα βλέπει το εγκληματικό της παρελθόν να επιστρέφει για να την παρασύρει ξανά στο σκοτάδι.

 

Όλες οι ιστορίες συνδέονται μεταξύ τους χαλαρά (πολύ χαλαρά), και διαβάζονται εύκολα και ευχάριστα. 

Είναι καλογραμμένες, με λίγο πιο επιτηδευμένη γλώσσα (και λιγότερο editing) από ό,τι χρειαζόταν, αλλά έχουν κάτι που συχνά λείπει από τα ελληνικά διηγήματα, μια συμπαγή δομή με αρχή-μέση-τέλος.  Δεν ξέρω αν αυτός ήταν ο λόγος που έγινε τόσος ντόρος με αυτό το βιβλίο. Τα περισσότερα ελληνικά βιβλία που διαβάζω τελευταία, τη συντριπτική τους πλειοψηφία, τα παρατάω πριν τα τελειώσω, οπότε δεν ξέρω αν το αυτονόητο, ένα βιβλίο με σωστή γλώσσα, και ιστορίες με υπόθεση, είναι κάτι τόσο σπάνιο. Υποθέτω πως ναι. Οπότε ίσως όλο το hype για το βιβλίο της νεαρής Κάλλιας να είναι τελικά δικαιολογημένο.