To hype είναι πολύ σημαντικό πράγμα. Και τούτο το βιβλίο, του πρωτοεμφανιζόμενου Τσαρλς Μποκ, είχε μπόλικο μόλις κυκλοφόρησε, πριν από κάνα μήνα. Μόλις το τελείωσα, και θα σου πώ παρακάτω πως μου φάνηκε, αλλά πρώτα μερικά συμπεράσματα για το συγγραφικό έργο στην Ελλάδα, και στα ξένα.

 

Εδώ στη χώρα μας κάποιος μπορεί να είναι δημόσιος υπάλληλος, και το απόγευμα, μετά τον καφέ, να κάθεται στο κομπιούτερ και να γράφει το βιβλίο του και ορίστε, έγινε συγγραφέας. ¶κόμα και άνθρωποι με κανονικά, πολύ απαιτητικά επαγγέλματα μπορούν να χωρέσουν στις λίγες ελεύθερες ώρες τους λίγο γράψιμο και λίγους μήνες αργότερα να έχουν ένα βιβλίο έτοιμο. Καλή ώρα. 

Δεν είναι αυτός ο σωστός τρόπος να γραφτεί ένα βιβλίο, όμως. Ο νεαρός Τσαρλς Μποκ έγραφε το Beautiful Children για δέκα χρόνια, κατά τα οποία φυτοζωούσε, περνούσε ατέλειωτες περιόδους ανεργίας, μικρά διαλλείματα σε αδιέξοδα επαγγέλματα για να βγάλει λίγα λεφτά να συντηρηθεί, και μετά πάλι γράψιμο. Έγραφε και ξανάγραφε τις ίδιες σελίδες μέχρι να τις πετύχει όπως πρέπει, και μετά τις έστελνε στον εκδοτικό οίκο, και ο editor του τις διόρθωνε, και μετά τις ξανάγραφε. Δέκα χρόνια η αποκλειστική του απασχόληση ήταν αυτό το βιβλίο. Γιατί έτσι γράφονται σωστά τα μεγάλα μυθιστορήματα.

 

Το αποτέλεσμα είναι ωραιότατο, βέβαια, όχι εμπνευσμένο ή ιδιοφυές, αλλά επαγγελματικό και στιβαρό. Η γλώσσα του δεν είναι έξυπνη και δημιουργική, όπως του Τζόναθαν Σάφραν Φόερ, ας πούμε, ή του Γκάρι Στάινγκαρτ, που ακολούθησαν παρόμοιες πορείες, αλλά είναι επαρκής. Το θέμα του είναι πολύ ενδιαφέρον -τα παιδιά που το σκάνε απ' το σπίτι-, και η ιστορία ενδιαφέρουσα και σωστά δομημένη. Είναι αυτή: 

Ένας φασαριόζος και όχι-και-πολύ συμπαθητικός 14χρονος πιτσιρικάς βγαίνει με τον μεγαλύτερο φίλο του για μια βραδιά γλεντιού στο Λας Βέγκας, και δεν επιστρέφει ποτέ στο σπίτι. Μαθαίνουμε τι προηγήθηκε, γνωρίζουμε τους χαρακτήρες οι ιστορίες των οποίων μπλέκονται έμεσα ή άμεσα με την εξαφάνισή του, και βλέπουμε τις συνέπειες της εξαφάνισης στην οικογένειά του.

 

Το χρονικό μπρος-πίσω είναι ενδιαφέρον, κάποιοι από τους χαρακτήρες είναι πολύ ενδιαφέροντες (τα άλλα "χαμένα παιδιά"), κάποιοι πολύ ρεαλιστικοί (ο κομίστας, ο μπαμπάς), κάποιοι όχι και πολύ (όλες οι γυναίκες). Αλλά το βιβλίο διαβάζεται άνετα και είναι από τα καλύτερα πράγματα που μπορείς να πάρεις

 

Τώρα, το αν άξιζε αυτό το αποτέλεσμα κόπους δέκα χρόνων, αυτό είναι ένα άλλο θέμα. Σύμφωνα μ' αυτό που διάβασα, ο νεαρός Τσαρλς Μποκ θα χρειαστεί άλλα 190 για να γίνει Φίλιπ Ροθ.