Η Ελλάδα είναι μια χώρα ουσιαστικά ανύπαρκτη στον παγκόσμιο underground χάρτη, τόσο ανύπαρκτη όσο και η Ρουμανία ή η Ταζμανία, αν θέλουμε να είμαστε ειλικρινείς, και αυτό δε σημαίνει σώνει και καλά ότι στο ντόπιο underground δε γεννιέται «καλή» μουσική, αλλά ότι ακόμη και αν είναι τόσο καλή όσο στο Μπρίστολ της Αγγλίας ή στο Όστιν του Τέξας (τυχαία παραδείγματα) είναι σχεδόν αδύνατο ή έστω πολύ δύσκολο να ακουστεί έξω από την Ελλάδα.

Τις λίγες φορές που αυτό έχει συμβεί όλοι όσοι ασχολούμαστε λίγο παραπάνω με την αλτερνατίβα φουσκώνουμε σαν παγώνια, σε μια ιδιότυπη κρίση εθνικής υπερηφάνειας, ίσως μεγαλύτερη και από αυτή που νιώθουν οι ίδιες οι μπάντες. Οι πιο παλιοί ακόμη και σήμερα έχουμε να λέμε για εκείνη τη μέρα του 95 που η «Νέα Ζωή» των Στέρεο Νόβα ή την άλλη μέρα (δε θυμάμαι χρονιά) που το «Last Impression» των Make Believe παίχτηκαν στο MTV.

Υποθέτω κάπως έτσι θα θυμόμαστε σε καμιά δεκαριά χρόνια ότι στις αρχές του 2011 ο μουσικοκριτικός της Guardian έγραφε για το πρώτο σινγκλ («Hauntin’ Me») του αθηναϊκού ντουέτου των Keep Shelly In Athens πράγματα του στιλ «παίζουν τέλεια μελαγχολική disco» ή «Σου κόβουν την ανάσα. Ακούγονται σαν τους Portishead, αν εκείνοι έγραφαν τη μουσική για ένα ντοκιμαντέρ για την acid house».

Είχε προηγηθεί το εστέτ Pitchfork που τους παρομοίασε με τους Air και ακόμη πιο πίσω, το ακόμη πιο ψαγμένο site Gorilla VS Bear που τους ξεχώρισε πριν καλά καλά σουλουπώσουν τη σελίδα τους στο My Space.

«Αυτό που συμβαίνει τον τελευταίο καιρό είναι πολύ ωραίο και νιώθουμε τυχεροί. Δεν "τσιμπιόμαστε" όμως, όπως συνήθως λέμε σε τέτοιες περιπτώσεις, γιατί όλο αυτό είναι αποτέλεσμα εργασίας και επιμονής, και γιατί γνωρίζουμε πως κι αυτό αργά ή γρήγορα θα περάσει και θα έρθουν άλλα μετά». Έτσι πάει. Είσαι ένα αγόρι. Γνωρίζεις ένα κορίτσι από τη γειτονιά σου (την Κυψέλη, εξ ου και το λογοπαίγνιο του ονόματος). Φτιάχνεις μια μπάντα. Επιλέγεις να χρησιμοποιείτε ψευδώνυμα - Σάρα το κορίτσι, RΠR το αγόρι. Γράφετε ηλεκτρονική μουσική. Κυκλοφορείτε ένα σίνγκλ στο έγκριτο αγγλικό label Transparent. Ο Τύπος αρχίζει να βουίζει. Το επόμενο βήμα είναι ένα ολοκληρωμένο άλμπουμ. Μετά οι συναυλίες, ακόμη και στο εξωτερικό (υπάρχουν προτάσεις). Ένα βήμα τη φορά. Δεν γράφουμε μουσική για να γράφει η Guardian ή το pitchfork μετά. Η Guardian και κάθε εφημερίδα ή μουσικό portal φτιάχτηκε για να ακολουθεί τα γεγονότα. Πρώτα έρχεται ο δημιουργός, μετά ο κριτικός. Αν κάνουν και οι δύο σωστά τη δουλειά τους, τότε υπάρχει πρόοδος».

Τα πράγματα συμβαίνουν, όπως έλεγαν οι Στέρεο Νόβα.

* Όπως δημοσιεύτηκε στο Esquire που κυκλοφορεί.