Μέσω Ίντερνετ και αυτή τη φορά. Ιδού κάτι σαν κριτική.

 

Όλοι ήξεραν ότι οι Radiohead ετοίμαζαν ένα ακόμη άλμπουμ, το επόμενο μετά το (τετράστερο «In Rainbows»). Και εδώ που τα λέμε, κανείς δεν περίμενε να κυκλοφορήσουν τη νέα τους δουλειά the old way, ειδικά μετά την ιστορία του «In Rainbows», που, όπως θυμάσαι, το είχαν κυκλοφορήσει μέσω Ίντερνετ — εσύ έμπαινες στο σάιτ και πλήρωνες ό,τι είχες ευχαρίστηση για να το κατεβάσεις και, αν ήθελες το κάτι παραπάνω, πλήρωνες γύρω στις 40 λίρες (δεν θυμάμαι ακριβώς, έχουν περάσει δυο χρόνια από τότε που τα «έσκασα»).

 

Και ξαφνικά, μία μέρα μετά τα Brit Awards και λίγες μέρες μετά τα Grammy (τυχαίο;), στις 14 του μήνα οι Radiohead ανακοίνωσαν ότι σε μία βδομάδα (το Σάββατο που μας πέρασε) θα κυκλοφορούσαν το «The King of Limbs». Και επειδή δουλειά δεν είχε ο διάολος, αποφάσισαν, έτσι #einai_oi_Radiohead, ξαφνικά, να το κυκλοφορήσουν την Παρασκευή που μας πέρασε.

 

Πάμε στο πρακτικό: μπαίνεις εδώ, και είτε σκας 7 ευρώ για να κατεβάσεις το άλμπουμ, είτε σκας 36 ευρώ, κατεβάζεις το άλμπουμ και περιμένεις μέχρι το Μάιο για να σου έρθει ένα πακετάκι με το «πρώτο εφημεριδο-άλμπουμ» (όπως λένε οι ίδιοι οι Radiohead) που θα περιλαμβάνει δύο 10ιντσα βινύλια, ένα CD, κάμποσα μεγάλα φύλλα με artwork από τους ίδιους τους Radiohead, 625 ακόμη μικρά αντικείμενα (χμμμ...) και όλα αυτά μέσα σε μία ανακυκλώσιμη θήκη.

 

Παρένθεση: Ποιος μαλάκας θα δώσει 7 ευρώ μόνο και μόνο για να το «κατεβάσει» νόμιμα; Κλείνει η παρένθεση.

Παρένθεση 2: Προφανώς στόχος των Radiohead είναι να βρεθούν πολλοί «μαλάκες» (με την καλή έννοια) για να τσιμπήσουν την πολυτελή, παπατζίδικη έκδοση, γιατί χτυπάνε bull's eye στη φετιχιστική λόξα των μουσικόφιλων. Είναι ένα αντικείμενο ταμάμ για τη δισκοθήκη (όπως καταλαβαίνεις, είμαι ένας από αυτούς τους «μαλάκες»). Κλείνει η παρένθεση 2.

 

Πάμε στο ουσιαστικό. Στη μουσική που έγραψαν αυτή τη φορά. Που είναι άλλη μια μαχαιριά στην καρδιά όσων ακόμη περιμένουν να επιστρέψουν οι Radiohead στην εποχή του «ΟΚ Computer» (για τους άλλους, που μνημονεύουν ακόμη το «The Bends», δεν σχολιάζω καν. Δεν είναι δύσκολο να βρεις ψυχοφάρμακα). Οι κιθάρες είναι εντελώς διακοσμητικές. Είναι σαν την τρούφα.

 

Και ο Thom Yorke για μία ακόμη φορά προσπαθεί να συνεχίσει αυτό που είχε ξεκινήσει με το «Kid A». Να πιάσει τον παλμό αυτού που αυτός θεωρεί «πειραματική μουσική σήμερα». Τον Flying Lotus μπορεί να μην τον ξέρεις. Αλλά από τις πολλές αναφορές στο όνομά του που θα δεις στις κριτικές για το «The King of Limbs», θα τον μάθεις για τα καλά (και καλά θα κάνεις). Από την άλλη, η κλασική «Yorke-ική μίρλα» καλά κρατεί. Την πρώτη φορά που άκουσα το άλμπουμ είπα στο διπλανό μου, χωρίς να το πολυσκεφτώ: «Δεν έχει βαρεθεί να γκρινιάζει ο μαλάκας;». Μετά έστειλα SMS σε έναν κολλητό (που επίσης παρήγγειλε τη deluxe έκδοση του άλμπουμ χωρίς να το έχει ακούσει): «Ωραίο είναι, αλλά τέτοια άλμπουμ οι Radiohead μπορούν να γράψουν δέκα στην καθισιά τους». Κοινώς, δεν μου φάνηκε δα και τόσο δύσκολο, δυσνόητο, πειραματικό — πες το όπως θες.

 

Μου φάνηκαν κλασικοί Radiohead που ως συνήθως προσπαθούν να μην κάνουν τίποτα κλασικό. Και όταν θα μου έρθουν τα βινύλια και θα το ακούσω σαν άνθρωπος σε μεγάλο ηχοσύστημα και όχι σε PC-ηχεία της πυρκαγιάς, θα μου αρέσει περισσότερο. Κλασικά πράγματα.