Ο φόβος ότι κάτι μπορεί να πάει στραβά, είναι βασικό στοιχείο του αγχωτικού μου χαρακτήρα και από ότι λέγεται, συνηθισμένο στους περισσότερους που έχουν γεννηθεί τις τελευταίες μέρες του Αυγούστου. Τα πάντα όμως κρίνονται από το διάλογο με το πιάνο μου.

Είμαι αρκετά αποκομμένος από την ελληνική πραγματικότητα. Η από την πραγματικότητα γενικότερα. Πριν αρχίσω να δραστηριοποιούμαι στη μουσική σκηνή της Βαρκελώνης ένιωθα σαν τον λύκο της στέππας.

Θα γύριζα πίσω στην Ελλάδα όχι για τη μουσική μου, αλλά για την οικογένειά μου και τους φίλους μου που ώρες ώρες μου λείπουν αφόρητα.

Η ζωή μου, η ζωή των κοντινών μου ανθρώπων, τα όνειρα και οι φαντασιώσεις μου είναι όλα μπερδεμενα μέσα στους στίχους μου. Τα γεγονότα διαστρεβλώνονται και η αλήθεια δεν είναι μια και μοναδική.

Οι στίχοι του Morrissey  με γονάτισαν στην εφηβεία μου. Με έκαναν να νιώθω λιγότερο μόνος μέσα στη σύγχυση μου.

Το Help! των Beatles με στιγμάτισε όταν ήμουν παιδί. Τον άκουγε σε κασέτα η μικρή μου αδελφή κι εγώ , πιο rock και αγριεμένος έκανα ότι τον σνόμπαρα. Πήγαινα όμως έξω από την πόρτα του δωματίου της και κρυφάκουγα.

Ακόμη και κάτι όμορφο μπορεί να προκαλέσει γλυκό πόνο. Μπορεί να είναι οτιδήποτε, ο μπερές του παππού μου ακουμπισμένος ακόμα πάνω σε ένα έπιπλο στο πατρικό μου αν και έχουν περάσει τόσα χρόνια από τότε που έφυγε. Τα μαλλιά των γονιών μου που γίνονται όλο και λευκότερα, η Τζια και τα εφηβικά καλοκαίρια, βιβλία που μου χαρίσανε παλιές μου αγάπες, τραγούδια, οτιδήποτε με κάνει να συνειδητοποιώ το αμείλικτο πέρασμα του χρόνου, οτιδήποτε με κάνει να νιώθω τον πόνο της ανικανοποίητης, εκ των πραγμάτων, λαχτάρας του γυρισμού σε στιγμές που δεν θα μπορέσω ποτέ να ξαναζήσω.

* Από το 100ο τεύχος του Esquire που κυκλοφορεί με τον Ρόμπερτ Ντενίρο στο εξώφυλλο.

* Ο νέος δίσκος των Evripids and His Tragedies, “A Healthy Dose of Pain”, θα κυκλοφορήσει από την Inner Ear.