Esquire: Γιατί το ρεμπέτικο;
Νταβίντ Πριντόμ: Ένα βιβλίο της Γκέιλ Χολστ (Road to Rembetika, 1974) ήταν η εισαγωγή μου στον κόσμο του ρεμπέτικου και σε όλο αυτό το άγνωστο σε μένα κομμάτι της ελληνικής ιστορίας. Με ενδιέφερε πολύ το πώς άλλαξε η αντίληψη της κοινωνίας για αυτήν τη μουσική μέσα στον 20ό αιώνα.

 

ESQ: Έμεινες πιστός στο υλικό;
Ντ.Π.: Ο μόνος τρόπος να μείνω ειλικρινής απέναντι στο θέμα μου ήταν να μην επιχειρήσω να είμαι απόλυτα ακριβής! Αποφάσισα να επικεντρώσω την ιστορία σε ένα 24ωρο τραγικής κωμωδίας. Πρόσθεσα τη φιγούρα του Παπαϊωάννου στο γκρουπ, παρΆ ότι όλοι ξέρουμε ότι δεν έπαιξε ποτέ μαζί με τους άλλους μουσικούς που ακολουθώ. Παρουσιάζοντας μια αδύνατη κατάσταση εξ αρχής, παραδεχόμαστε ότι αυτό το σενάριο είναι μια φαντασία.

ESQ: Πώς αντιμετώπισες την αργκό των ρεμπετών;
Ντ.Π: Έβαλα λέξεις από το δικό μου προσωπικό κόσμο που αναφέρονται σε συγκεκριμένες μουσικές, λέξεις άγνωστες ακόμα και στα γαλλικά. Νομίζω πως αυτή ήταν μια λύση για να μεταδώσω στους Γάλλους αναγνώστες αυτήν τη διάσταση του ρεμπέτικου.

ESQ: Τι σε δυσκόλεψε πιο πολύ;
Ντ.Π.: Δεν ήταν η γλώσσα μου, η κουλτούρα μου, η χώρα μου. Προσπάθησα να είμαι ειλικρινής για όσα δεν ήξερα, αλλά και για όσα με συνάρπασαν σε αυτό τον κόσμο. Ήθελα η ιστορία να είναι ακριβής, αλλά να υπονοούνται και πράγματα. Ο αναγνώστης βλέπει έναν άντρα να χορεύει και φαντάζεται τη μουσική. Δεν δείχνω τα πάντα. Αυτό δεν είναι μάνγκα, είναι «μάγκας»!

ESQ: Σου έκανε εντύπωση η επιτυχία που είχε το κόμικ διεθνώς;
Ντ.Π.: Ναι! Και κυρίως χάρηκα που είδα Γάλλους αναγνώστες με περιέργεια για αυτήν τη μουσική. Είδα αναγνώστες που μετά το κόμικ ανακάλυψαν και τη μουσική. Τώρα μεταφράζεται για να κυκλοφορήσει στη Γερμανία, την Ιταλία και τη Γαλλία. Ρεμπέτικο σε περιοδεία!

 

Το graphic novel Ρεμπέτικο - Το Κακό Βοτάνι κυκλοφορεί από τις εκδόσεις 9.